Woensdag 24 november 2010
Het bos nu gehuld met zijn dorre bronze takken, heeft verspreid dorre bladeren over het mos. Kale bomen heffen nu hun bronze bruine kroon; over mos, paddenstoelen en zijn modderplakken. Klinkt helder op; kinderliedjes hun coupletten, gij kinderen met jullie fantasie rijke gedachten , die nog leergierig volgen de Natuur zijn wetten, de mens onder geschikt blijft aan zijn machten. De volwasenen blijven nu steeds wat ingetogen, wordt losser als de Lente weer op gaat schieten, en het zonnetje dan zijn stralen leeg gaat gieten, Sint, Piet en Kerstman weer zijn terug gevlogen.
Woensdag 17 november 2010
Onze Kindervriend.
Weer welkom lieve kindervriend Sinterklaas, altijd weer vrolijke en lieve oude baas. het is weer bijna die vrolijke blije tijd, dat u niet alleen, even statig bij ons langs ; maar ook weer moedig over de daken rijd Als U dan ook weer gezellig binnen treed, dan zit er altijd in ieder huis groot of klein, weer een open deur; waar het een aangenaam, en weer heel warm vertoeven voor U zal zijn. Dan zal ook weer ieder kind; groot en klein heel zenuw-achtig en vol verwachting zijn. En ieder kind zal dan weer met bang snuitje, met bibberende knietjes kijken door de ruitjes.
Woensdag 10 november 2010
Jammer van de soms blindelings verspilde tijd, door domme praatjes vaak doorwaakte nachten, het steeds weer aanhoren van vele roddeltantes, dan soms bij me eindigend in zwaarmoedigheid. Nu zoveel wat ik niet van mezelf verwachtte, zoveel pijn, verdriet en doffe verslagenheid, zoveel tranen en zoveel vruchteloos geschrei, zoveel artsen die alleen maar pillen brachten. Sta alleen met niets, met alleen lege handen, woest liggen de graven; de grendels der aarde, zij graven dieper, noest in de weelderige aarde. De hemelsluiers beroeren tergend mijn klachten. Niets, niets is hem ooit genoeg; hij wil vernielen, blijven heersen, waar al miljoenen vielen, voel me steeds meer zijn prooi, en kijkt me aan!
Sint, Piet en Kerstman terug gevlogen
