Slapper en zwaarder hangende kopjes.
Er groeit in mij, een vreemd en triest wordend gedicht;
terwijl nu juist, het zonnetje naar ons zwaait en lacht;
mijn overleden broer op de foto vragend op me wacht;
maar mijn ramen en deuren blijven wat rouwend dicht!
In blik en oor; enkele Ministers met een uitvaartritueel;
als gezel; eerder gestorven Ministers als de nabestaande;
er lijkt in hun gedachte niet veel positiefs meer gaande;
in verleden door hun gebouwde was er niet meer zo veel!
De mensen lijken deze dagen te wachten op een wonder;
door een sterveling die alle problemen gaat overwinnen;
en als de verlosser in onze nog lege hoofden gaat dringen;
zodat voor iedereen weer gaat stralen; de wereldse zon!
Maar niemand lijkt de problemen nu nog te kunnen tillen,
en worden iedere dag zwaarder; lijken te voelen als lood;
in vele Landen, hangen kopjes en armpjes slap als dood!
Iedereen lijkt wachtend; of misschien een oplossing komt!
auteur:Adrie.28.4.2013.copyright.
Aan al het moois van het Leven verslaafd.
Heb geleefd met al, tot in het diepst van mijn wezen;
versaagde niet snel de tijd van onze kostbare jaren;
als een boek, wat ik steeds weer opnieuw wil lezen;
al trok mijn ziekte me steeds weer aan mijn haren!
Zag je me als dichter, steeds dromende rond waren;
steeds zoekend naar schoonheid door God gegeven;
liet die schoonheid ook weer in mijn dichten lezen;
wil ze later zelfs nog in jullie kasten gaan bewaren!
Nooit zal mijn einde zijn een snel dicht gevouwen boek;
omdat ik daar dan toch, ook weer naar het mooie zoek;
zal dan snel de engeltjes vragen om wat grote lichten;
om daar ook weer snel de duisternis te doen zwichten!
auteur;Adrie.26.4.2013.copyright
Kinderogen.
Honderden wilgen; voor een kinderoog heel woest onthoofd;
een barbaarse moordpartij, zo fietste ik aangeslagen voorbij!
Als een slachtpartij stonden ze in stilte overvallen op een rij!
Zo verschrikkelijk ; stonden triest en dapper nog op hun rij!
Wat kon mij de school schelen; zij konden hun niet meer helen;
nu deze bomen in mijn kinderogen; nu zo woest waren gedood!
Had honderden dode bomen gezien; niemand kon ze nog helen!
Nog nooit had ik zo iets gruwelijks gezien; zo stil en zo groot!
Toen ik dit zag; hoopte ik; dat het oploste in mijn droom wereld;
dat mijn kinderfantasie, iets mooiers voor mij zou verbeelden;
dat God, voor deze boosheid, hun met zijn boosheid zou slaan!
Of dat God even de tijd voor deze bomen terug kon laten gaan!
auteur:Adrie.25.4.2013.copyright.
Paarse Heide.
Kent iemand van U ook dat vreemde gevoel;
het is geen verdriet, geluk, geen van beide;
geen liefkozend rollen over de paarse heide!
Kijk of een onheilsbode je tegemoet spoedt!
Nee je gevoel is rustig, tevreden; het is goed;
ook niets wat er van je wenst te gaan scheiden ;
of de cirkel van geluk zich zelfs gaat verwijden!
Geen beeld of geluidje; wat brengt rampspoed!
Je voelt in je nabijheid ook geen onrust of haat;
of een ieder, vol liefde naast de ander gaat staan!
Ook geen schijnbaar mooi doen, of stille haat.
Lieve mensen; is dit een droom of wordt hij waar?
Auteur:Adrie.12.4.2013.copyright.
Slappe armpjes en kopjes.