Een lieve kleine nachtegaal.
'O, kom toch weer mijn lieve kleine nachtegaal;
om als eerste; een mooie nieuwe dag te fluiten;
zang klinkt dan zacht melodieus langs de ruiten.
Heerlijk als ik weer liefjes bij je fluiten ontwaak.
Wonderlijk zag ik je zweven op een vleugje wind;
leek of je uit de hogere sferen aan kwam waaien;
om me als een kind nog heerlijk te laten verbazen.
Moeilijk als ik dan weer in de harde wereld bevindt.
Bij dageraad; zal je toon in mij snel gaan zwijgen;
als de harde werkelijkheid weer tot mij zal wenden.
Bezuinigingen,, wee'' zoals wij die nog niet kenden.
Angst; gevolgen wat ons geluk kan gaan schenden.
Wat voor onheil komt de politiek ons weer brengen;
en hoe zullen onze dagen per uur nu gaan verglijden.
Och lieve kleine nachtegaal; u zang over de velden;
u vrolijke zang; verveelde mensen denk ik zelden.
Een toverkracht die het hart omhoog kan trekken,
stille aanbidding tovert gij op hun nu zo strak gelaat.
auteur:Adrie,14.6.2012.
Steels waakt.
Ik hoopte vanmorgen nu eens op een stralend zonnetje;
maar hoorde alleen regendruppels op het raam tikken.
Zag het zonnetje aan de Kim; ook niet aan het klimmen.
Nee; hoorde zelfs het onweer; zijn rommel en donderen.
Het spijt me dat ik nu tegen het zonnetje zeggen moet;
dat ik nu deze zomer meer jammer- dan lachen moet.
Nee; gij staat nu morgens niet met stralenkrans te kijk;
je zit ergens te zitten; en niet voor ons in het hemelrijk.
Zag nu zelfs de vogels zich in de diepe plassen wassen.
Nee,ben deze zomer niet echt op haar liefde gevallen!
Wat zal ik dan; als gij niet naar onze vriendschap haakt;
en najaar en de donkere kille winternachten steels waakt.
auteur:Adrie.12.6.2012.
Wonde na wonde.
Men zag mij niet in deze domme vernietigende dagen;
toen geest en gevoel gekweld werden door vele slagen.
Van mijn gevoel beroofd; nergens waar nu nog wat zat;
Men zag mij nu niet; met pen dichtend onder de bomen.
Me ook niet spiegelend in de mooie Vliet zijn stromen.
Nee; mijn spiegelbeeld schrok; leek op een verdord blad.
Het nachtegaaltje en mals groen, lokte me naar buiten;
hoorde verdrietig; s' ochtend het nachtegaaltje fluiten..
Denk; dat zijn vrouwtje nu ergens op het nestje broedt.
Het zonnetje bracht me snel met de Natuur weer samen;
en liet mijn gekwetste gevoelens wat in mijn hart dalen;
en verzachte weer mijn gekwetste gevoelens met gloed.
Het was pijnlijk; om die uitgebraakte onzin te horen.
kon zelfs het Nachtegaaltje me nu even niet bekoren.
Wanneer met lompe voeten; je gevoel wordt verdrukt.
Je gevoelens verdwenen in de peilloze diepte der tijd;
om negativiteit te kunnen brengen naar vergetelheid.
Dat er weer veel tranen zijn verdwenen is geen zonde;
maar het maakt al jaren vieze etter wonde na wonde.
auteur:Adrie.6.6.2012.
De Bedelman.
De Bedelman zijn mondharmonica sprak vele talen;
ook zijn aalmoezen gaven hem nooit reden tot klagen.
S,avonds werden de aalmoezen weer bijeen opgeteld;
en zag dat ze weer royaal waren geweest met hun geld.
Iets mooiers; als zijn melodie, wilde men niet vragen.
Och mensen; kom snel, luister weer wat een pracht;
wat een toon; die melodie die harmonica; dat kleine!”
Die muziek, die melodie; schoonheid van alle tijden!”
Zo boeide dat nietig ding; zo simpel en bescheiden.
De Priester; laat af hij met zijn vers en duivels hoofd;
'O Zusters; binden gij U rokken en sluit snel U rijen.
Zuster Novice zal zuchten; laat ons zijn toon vermijden;
met hen bidden bidden; God geef deze Zusters hoop!!
auteur:Adrie.3.6.2012.
U graaiende vlerken.
Hoor het Nachtegaaltje weer bij ochtendkrieken;
als ik mijn armen luchtig zwaai als vlinderwieken.
Staat voor me te wuiven fris groen loof bij het raam;
die heerlijke zonnige werkelijkheid; ik houd je aan!
Draai nu in hoofd om; doldraaiende bezuinigingen!
Hoor alleen nog de kool waar het nu echt om gaat;
de rest is nu alleen; de nu plukkende politieke taal.
Waarom laat God weer van zijn schepping horen?-
omdat bij geboorten; alle ''naakt,, worden geboren!
Eerst vieren bij geboorte; de blije Ouders hun feest;
van kool tot kool; van zuivere geest tot zuivere geest.
Och; hebt gij dan geen gevoel in U graaiende vlerken;
wordt het nu geen tijd om te blijven binnen de perken?
Heerlijk; hoe het zonnetje het lover voor mij vergulde;
daar mee glorie en pracht van mijn droom vervulden.
Ik; die me nu heerlijk door door de tijd laat zweven;
wil nu alleen nog voelen; het wonder van dit Leven!
auteur:Adrie.1.6.2012.
Een lieve kleine nachtegaal.