Hartkronkels

Dinsdag 26 april 2011

Het Brabantse land

Brabantse land.

Langs de Vliet en wilgen; streelde het zonnetje zacht.

Het geluid van het kabbelend water; liet me dromen;

dat het Brabantse land; weer in het zicht wilde komen.

Het begrijpend zonnetje; streelde me helend en zacht.

De schaduw van de stad; hoorde uit het hart ontsnapte klacht.

Kilometers verder mijn zoon; die van zijn vader droomde.

Eenzaam; voel ik tranen zacht van mijn gezicht afstromen.

Steeds weer opnieuw; dat missen van mijn ouderdracht.

In het zachte golf-geklots; van door wind bewogen water,

werd door een nimf; mijn wat zacht verdriet gehoord.

Tot dat alles weer stil werd rondom; waar even later;

een pont voer; met onrustig paard en wagen aan boord.

auteur:Adrie.26.4.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:08 Reageer op dit bericht

Zondag 24 april 2011

Een Kluizenaar.

Een kluizenaar.

Hoorde het al bij het opkomen van deze mooie dag;

weer die oude kluizenaar tot de zondaars spreken,

die als een soort profeet; het leven hier nu versleet.

Met Pasen, sprak hij; dat de Hemel zich zou wreken.

Hoor nu al bij jaar en dag; zijn schrikbarend verslag.

Dan plots verschrikt wendt hij zich dan het hoofd;

hij voelde pijn; die wij als zondaars niet begrijpen.

Wij zijn immers de weg naar God al eeuwen kwijt.

Maar mocht U hem eens zien of horen onverhoopt;

laat de haren zich bij u; dan niet te bergen rijzen.

auteur:Adrie.24.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:05 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 april 2011

Witte donderdag

Witte donderdag.

Het oude Kerkhof; nu op de witte donderdag;
even een bloemenpracht, met grijze stenen;
brachten velen een groet; aan overledenen.
Tranen; toen men dacht aan de afscheidsdag.

Levenminnend leven; zult gij hier ook einden?
Ach dichterke; zult gij dan ook worden een lijk?
Ja, bij verlaten der aarden; zijn we allen gelijk;
al zouden we in het stoffelijke willen blijven!

Ja; dierbare tranen volgen mijn weg daar heen-
Daar waar gij in sterrenpracht te pralen staat;
waar diep in mijn hart; de gloed u ogen slaat.
De dood; die dan lach en traan vereeuwigen laat.

In vele ogen; sloeg dan die stakker zijn laatste uur,
en wordt geblust; zijn niet aflatend dichtersvuur.
Als dichter steeds gestreeft naar mooie verhalen;
niets blift er; als ik dan vakkundig wordt begraven.
auteur:Adrie.22.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:09 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 april 2011

Een Levensrit.

Een levensrit.

Ik lijk soms door het leven te rennen met vaart;
zie soms alleen mensen; als schaduwen op aard.
Mijn hart wordt dan onrustig; zoals anderen zijn;
maar razernij past niet bij mijn menselijk brein.

Zie steeds overal weer; waar ik even stil ga staan;
gedrang en gekrioel; waar de massa dan weer gaat.
Als van de mensen hun alarmklok dan weer luidt;
stromen drommen mensen; hun huizen dan weer uit.

Hun tassen met eten en drinken 's avonds al gereed,
dieren en kinderen roept men s'morgens in gareel.
En zwaait ieder allen weer tot ziens en goede dag;
reizen in hun hart dan mee; tot de taak is volbracht.

Zo iedere dag; vertrekken en weer weder gesneld,
tot er een keer een vreemde witte bezoeker aanbelt,
een goddelijk witte beambte; die denkt ja misschien;
ja; je Levensrit is volbracht; mag ik je kaartje zien?
auteur:Adrie.19.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 april 2011

Wonder of Orakel

Wonder of orakel.

Soms mijn vraag naar een wonder of orakel,
door gebrek aan normen inzinkende Wereld.
En op die weg daarbij genoegzaam wachtend.
Alleen bederf en verlies schijnt zij te baren.

Een sombere traan; valt dan op mijn handen;
wanneer ik een vermoeide zucht soms slaak.
Vermoeid; omdat mijn klokje sneller slaat?
Of gaat me dan heel de toekomst ter harte.

Men lijkt dan bezig met verkeerde bezigheden,
lijken dan tot verlies; meer en meer bereidt.
Maar raak door hun doen steeds meer misleidt,
als ik dan naar het verlies van hun normen kijk,
denk dan; wat hebben we in de eeuwen bereikt?
auteur:Adrie.12.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:17 Reageer op dit bericht

Maandag 11 april 2011

Acceptatie

Acceptatie.
Acceptatie doet weer leven

verliezen van het evenwicht

steeds zoekend naar het licht

het stof van je stoffelijk leven

wordt van hart en ziel gewist..

auteur:Adrie.11.4.2011.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:26 Reageer op dit bericht

Maandag 11 april 2011

Vergankelijkheid.

vergankelijkheid.

Wat ik van sterren begin te leren;

steeds stralend, boven de kruinen;

dat gij net zo snel als hun verglijdt;

zonder ooit terug te mogen keren.

Dan opeens als flits door mijn brein;

en opeens weer dat malle gezicht;

zo allemaal op het werk gericht;

waarin de tijd zo kostbaar verglijdt.

Zo eerst ook mijn arbeidzaam leven;

maar kan het nu niet meer wezen;

nu lichaam het af moest gaan weren,

om hart en ziel weer adem te geven.

auteur:Adrie.11.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 april 2011

Mopperaars

Mopperaars.

Dank je zonnetje, waar ik nu ga of sta,

als ik dan telkenmale weer wederkeer,

van de ochtendstond tot de dagen rond,

dan plezieren me de avonden nog meer.

Zag ik in het donker alleen ogen wenen,

nu zijn ze niet meer somber maar blij.

'O, zonnetje misten je zo; misten je zo.

Ach lief zonnetje; blijf nog lang bij mij.

Zie me nu weer midden; van heel velen,

geen mens waar je nu somberheid ziet,

wil nu ook met ieder hun blijheid delen.

Je ziet nu alleen blijheid geen verdriet.

Zonnetje; ik schenk u duizenden kelen,

in de hoop dat U daar de blijheid in giet.

Want baadt het niet; het schaad ook niet.

En wat kan ons die mopperaars nu schelen.

Er zijn er dan velen; waar mee ik kan delen.

auteur:Adrie.8.4.2011©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:18 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 april 2011

Gods misser

Gods misser.

Had het vermoeide hoofd even moe laten zakken;

maar de vechtlust in me sprak me weer snel toe.

Och gij; zo lang gij leeft, en vechtlust in je voelt,

was alles van God een misser; en niet zo bedoeld.

Och; even je tranen vergieten dat is geen zonde;

laat het leven nu niet verdrietig aan je verglijden;

pijn wordt zachter; in de eindeloze gang der tijden,

verman je; stap in de ring voor de volgende ronde.

Nee leef niet; met de smaak van sterven in de mond,

dichtersdromen; die alleen tussen de sterren waren;

dromen die ik dan op een zee van verveling laat varen.

Niet onder mijn voeten; Aarde slapend als een hond.

Dit zou dan wreed bij me maken; wonde op wonde,

ben ik bezig om Poëzie lezers in het hart te snijden.

Zij die met woorden; hun hart dan willen verblijden,

laat nu helen met mijn tranen; en dat is geen zonden.

auteur:Adrie.6.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 april 2011

Lentezegen

Lentezegen.

Mooier sprak nog nooit voor mij U lentezegen,
die nu al bloemrijk geurde langs mijn wegen.
Heel de Natuur juichte mij een welkom toe.
Koesterend juichende mensen; hulde doend.

Ontleen nu mijn lied aan natuur zijn taferelen.
Vele melodietjes te horen uit vogels hun kelen.
Laat nu het mooie lentegroen in het Bergdal;
in mijn ogen samenvloeien met een waterval.

Mogen jullie scharen nu vallen midden in de hagen,
zodat de Lentegeur me tegenmoet blijft dragen.
Klaag niet langer; nu de Lente weer tot ons komt;
zijn schoonheid; maakt dat dra mijn lied verstomt.

Voel weer, dat dichterswoorden zinnen baarden,
een grote gevoelensklont; gemaakt met de aarden.
Begon mijn wandeling; al badend in zonne-glans;
hoofd en neus fors omhoog; naar deze hemelkrans.

Met Toon Hermans zijn mooie woorden gesproken;
Zo heeft hij heel lang aan het raam gezeten;
de tuin werd groen en toen weer grijs;
tot dat hij Godzijdank heeft begrepen;
dat er geen teken kwam; dat hij het zelf moest doen.
auteur:Adrie.2.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:20 Reageer op dit bericht

Berichten van 1 april 2011 tot 30 april 2011