Vermoeiend aangezicht.
Het dagelijks zo vermoeiend aangezicht; een schrijver noest op zijn papier gericht; tot de maan schuift; gordijnen …
Het dagelijks zo vermoeiend aangezicht;
een schrijver noest op zijn papier gericht;
tot de maan schuift; gordijnen weer dicht,
en ziet verflauwen zijn olielampjes-licht.
Schrijft niet alleen over politieke heden;
maar schrijft soms ook over het verleden.
Of hij antwoord mist in zo triest verleden,
of iemand dat toen wist te ontvreemdden.
Zie soms een diepe pijn achter in zijn ogen;
dieper dan 't schrijven hem heeft bewogen
Man; welk vuur en pijn heeft jou gedreven;
dat je hart en ziel nu in stukken zijn gereten.
In het Park stond een verdrietige oudere dame, haar ogen, en wangen nat geweend met tranen. was eens te zien op de omslag van elke krant. moet zich nu heel ongezien en ellendig wanen; omdat de mensen nu langs en over haar staren. Zagen haar nu als een oude stuk gelezen krant, De mooie bloem; door ouderdom neer geslagen. Verschrompeld, verdord van de steel geslagen; streelde nu van vele mannen het oog niet meer. Maar bedacht nu voor haar hart een wrede straf. Ze verachtte nu nog meer alles van hier beneden, verachtelijk slijk; waarin ze huiverend wil treden. Nee; was een bloem die prachtige kleuren tekend. Terwijl haar diepste van het hart nu zoveel biedt; maar geen mens die nu liefde in haar hart weer giet. Nee, haar verleden zo; zal het nu niet meer wezen, ouder worden betekend niet het droevig afweren; van ogen die je nu in ouderdom zouden bezeren. Nee, nu de ontstane eenzaamheid zal je doen leren; harten worden alleen samen met u in liefde geheven.
De tranen vallen me verassend en zacht; je kunt er eerst alleen maar bij treuren; verbijsterd; dit had je nu nooit verwacht. Dit was het laatste wat je kon gebeuren. Het leven wordt als een stilstaand water; op maat gemeten;"gehandicapt' ja kom!" Eerst veel geschrei; je acceptatie later; mijn troost viel onder verwijt en getater. Gekomen op een kruispunt van mijn pad; dacht even, dat ik me hierin had vergist; niet dat helpende handen nu mijn pad is. Het pad van de loge die steeds alles wist. Verdrietig als ik nu in de vreemde tuur; naar verloren dromen; dat peinzen doet; mooie dromen; zonder die liefdesgloed. Of ik nu verstoten ben uit het liefdesvuur.
Zie de avond; de dag doen sterven met het licht; de nacht doet mijn dromen op de toetsen slaan. Terwijl de Maan spiedend ziet door het raam. Ook stiekem kijkend; een griezel met wit gelaat. Hoor de wind nu op een harp met feerieke toon; om tonen uit mijn schrijverspen te laten vloeiien.. Zie nu op het Maantje zijn gezicht een rode koon. Vraag nu niet van waar; nu dit mooie avondrood; misschien dat hij mijn geest en hart wil boeiien; en zo voor mijn hongerige gedichtenlezers koos. Als deze nacht, het zonnetje op staat met blozen; het dichterke weer moe op de heide ziet dolen; hoor je elfjes weer overal zachtjes fluisteren; hoe ze wind en harp hoorde door het duister; er weer dauw ligt op velden vol met rode rozen.
Zat in gedachten in de Winter dromend op mijn bankie, zag in die droom al een van dauw lekkende rozenknop; van naar het lieve zonnetje zoekende rode rozenrank. De stilte werd verstoord door wat klokkenspel en brom. 'O de nu al zo genietende droom was toch zo machtig; de vele ineen gestrengelde klimrozen dan zo prachtig, ' O die naar Zomer verlangende droom; nu zo krachtig. Ontwijk werkelijkheid van deze droom heel aandachtig. Droom; nu al een rode roos in volle liefde te ontvangen, wilde zien, voelen ,en ruiken haar liefde in mijn armen; schoonheid; liggend in door de Winter verkildt hartje. Al nachten lang van gedroomd, gesmacht; nu zo machtig.
Snel gedichten lezen. Klinken woorden van mijn Pastor of Arts wat stiller; of jaren die dan wat sneller wit aan de slapen grijst, gedachten …
Klinken woorden van mijn Pastor of Arts wat stiller; of jaren die dan wat sneller wit aan de slapen grijst, gedachten die dan wat in zijn herinneringen grijjnst. Schrik alleen; als mijn gelaat wordt stijver en witter. omdat dan de dood mijn leven verfoeit en misprijst. Ziet dan vervliegen gedachten als orkaan der tijden; de Dood werdt wakker en kreeg dan eindelijk zijn zin. Te zien aan mijn uiterlijk; wat verbitterd, ijselijk en wit. Maar dat ijselijk reptiel; die zal me nooit zien lijdden. Al ben ik ziek en moe; en ziet de Dood het nu wel zitten; en kom ik nu nog met moeite; omhoog uit bed of stoel; dan zie je me nog dagelijks door vele gedichten spitten; zoek dan de Dichters die steeds door mijn dichten woelde. Snel voor de alles ontdekkende jonkheid gaat verbleken; de zorg-handen; kussens schudde, recht trok mijn dekens. Die Jonkheid; die dan sneller vervliegt dan een Lentedag. Snel nu; gedichten lezen als ik straks niet meer lezen mag.
Gevoelloze stilte. Wil nog vaak de tijd weer even doen herleven, dat het Leven niet getekend werd door verlies. Ook nog niet die avonden met…
Wil nog vaak de tijd weer even doen herleven, dat het Leven niet getekend werd door verlies. Ook nog niet die avonden met gevoellozen stilte; die bleke als door de Dood dan geschapen kilte. Avond; en ijzig stil lag liefdeswoorden te spinnen, spin dan van elk woord;woordenspinsel tot spinsel. en schrijf die dan van liefdesaccoord tot accoord. maar vaak trekken woorden dan een bitter spoor, het spoor waar ik eens verdrietig de weg verloor. Soms in die kilte volg ik dan een mij wenkend licht, kom dan bij een deur met het woord; liefdes dromen, een mooie Engel maakt die deur dan voor me open, vraagt me dan, of ik zijn Liefdesdromen wil kopen, haar vraag houdt dan iets verlokkelijks voor me in. Ik die mijn liefste dan steeds op mooie rozen droeg, langs de sterren voer en de Maan naar Amor vroeg, met het liefdesengeltje dan op de Maan was gezeten, als hij weer door het blauwe; de zomerliefdes na voer.
Onze jeugd Vaderlijke naar alcohol ruikende zoenen, gegeven met door bier bedwelmende geest. liefde wat tot zijn dood nog moest groeien, was…
Vaderlijke naar alcohol ruikende zoenen, gegeven met door bier bedwelmende geest. liefde wat tot zijn dood nog moest groeien, was dat wel echt Vaderliefde te noemen? Hand vol met bedriegelijke kindervreugd, bedriegelijk met het kinderhart van genoten. en in verdrietige uren in mijn hart gegoten. Was dat wel een warme ouderlijke jeugd?
Je zou beter doen zwijgen; zei ze hem dan. Wel nee, waarom; ik deel hun liefde mee. Omdat alleen maar je vloeken leren kan? Sta hier niet bij stil. deelt hij ons dan mede, mogelijk; spreek eens iets uit met ouderhart! Soms diep in Moederhart en gezicht gedoken, sreelde ze dan vaak liefelijk en warm onze wang. "Hun" liefde nooit zichtbaar aan ons ontloken. in haar stem en gedachten alleen Lourdesgezang.
Iets in mij zei; Maatschappij ik wordt moe, blijf met je opgelegde zorgen van me af; dicht en Verzet brandt in mij;dat het vlamt Het lijkt net of ik gehaaldt wordt vannacht. Maar gooi bij jullie toch die droefenis toe.
Donderdag 12 januari 2012
Wil niet alleen leven met ziekte en dood, dat geeft me nu soms reden tot klagen, ook ik heb als een koe meerdere magen. wat ook vraagt om romantiek en avondrood. Als ik me nu afvraag wat de dag me boodt, zien en horen van zieken hun levensvragen. Verliezen van tijd door piekerende dagen. Blijft weinig wat aan leven me overschoot. Ik wil gewoon wat anders aan mijn hoofd. Dagen die me niet ziek en eenzaam maakt. En zoals Toon zei; naar het leven smaakt, Een vlam die brand en niet wordt gedoofdt Wil geen Leven met alleen tranen vergieten, wroegingen die aan tijd van leven knagen. Met zieken, hopen en om wat liefde vragen. Ik wil gewoon met jullie; ook het leven zien. Dagen, die weer voor me naar leven smaken.
Onheilsboden. Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis…
Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis. met voor mj; nu nog holler klinkende trap. Buiten de Toren laat ze; toch de sterren zien, die de Koster tot onheilsbode lijken te maken. van een voor vele naderend zorgenvol leven; wat in vele ogen een ondergang gaat geven. Buiten klokken; laten kranten het onheil zien, die voor vele vandaag een onheilsdag maken. Tijdingen die velen na vandaag gaan raken; of valt het allemaal voor U wel mee misschien.
Vandaag wil ik alleen horen lieve zachte stemmen, die alleen willen praten over de vele mooie dingen. die dan plotseling hoorbaar je dan gaan omringen. met zacht op de achtergrond lieve kinderstemmen. die aan bloempjes vragen; voor je te gaan zingen. Kom lieve vlinders; kom fladderderend naderbij, ach lieve krekels komen jullie toch ook aan mijn zij. voor de zieke dichter zingen; over die mooie dingen. die dan als accoorden door Alpen en bossen klinken. Hoor een gonzend geluid, wat me nu uit riet ontsluit, mooi glooid de zon de kleuren uit het riet voor me uit. Het lijkt en hoort; of vlinders en riet naar me wuiven, een verlangen naar het zonnetje, wat aan komt stuiven.
Mijn verlies maakte een hart zonder rustniet met jullie gelukkig door met het leven.
Samen begingen we nog wegen zonder beven.
Zag nu nooit geen luwte meer aan de kust.
Ik poogde steeds weer tegen beter weten in;
te vergeten hoe je het historisch samen had.
Steeds weer gaven nieuwe wegen weinig zin,
toch blijf ik zoeken naar een nieuw levenspad.
Liefde blijft verliezen van zijn historische rol.
Je hart blijft steeds in die van mij uitverkoren.
Brak daarna ook harten maar nooit glorievol.
Nieuwe Liefdes voelde nooit meer als te voren.
De Lucht is nog zwart, en sluit weer zijn kring.
wolken lijken nu weer te plakken; neer op neer.
Weer te verduisterten de lichte feestdagensfeer.
Liefste hoop dat het niet blijft; een verademing.
Daar stond als een jonge statige schone; een Lepelaar mijmerend aan het strand; in haar bek een kikker net pas overmand. Wat nog reste waren zijn kwakende tonen. Maar had gij niet de bodem een bloem ontrukt; de mooie Dichterswoordenbronnen geledigd. Hongerige poezie-lezers behoeften bevredigd. In gedachte aan boezem voor innerlijke vrede, snel schaamtevol de Natuur te zijn ontvlucht. De Lente begint in gedachten al te groeien zie ook mooie rode rozen al gaan bloeien; voor mij bewaard de rode roos, nog te goed. Zo lang de bloemen nog bloeien op Aarde, wandel ik nog vrolijk zingend de toekomst in. met aan mijn zij, de Natuur als mijn Godin.
Ik had een heerlijke droom deze nacht. Een heel lieve veel vertellende droom. Zag mijn liefste ineens voor me staan,. Haar armen omhelsde een mooie boom. Zij noemde mij veel van mijn ondeugden, die zij koesterde en ik schaamtevol bezat, zoals veel van die bedachte verdiensten, Doch die ik schaamtevol; bezeten had. Zij snoeide noest al het wilde er van af; en stak die lachend midden in mijn hart. Nooit had ik zo een warme lach gezien, wat geheel oplostte; onze pijn en smart. Haar ogen; blauw van vergeet mij niet, mijn ogen; liefdevol waarbij alles week, zelfs de krekel verlegen fluisterend lacht. Nee lieverd, ik vergeet nooit die kracht; die ons nu zo mooi samen heeft gebracht.
Ik wacht met dichten een Jaar, tel een ogenblik; om straks gelukkig te kunnen zeggen; ik overwon. U zeggen; wij waren toch dichtvrienden; U en ik. Wij dronken immers van die zelfde liefdesbron. Wat verdrietig en verslagen lig ik nu in mijn stoel; naast een tafel; met rood en groen kerst-kleed. Ik wilde gaan schrijven met een voor opgezet doel. Maar voel me nu overmand door het naderend leed. Zacht hoor ik lachen; de kritiekers geselende roede, eerst nog in milde zin; zacht aan mij geschreven; vol met lof, nog zonder blaam aan mij door weven; maar zie en voel mijn gegeseld hart gaan bloedde. Voorwaar lovende woorden zette me aan tot dichten; voel dat ik bij jullie geselende roede moet schikken. Maar liet ook vele dichters hun Raad aan mij richten. Voel nu wel verdriet; maar dat zou mij verplichtten. Tot ziens; weer bij een van mijn latere gedichten.
Mijn vakantie-verloven. Mijn kracht ontwijkt steeds de dood zijn zwerven; als hij steeds weer snel en schichtig voor me schiet. Die ijzige t…
Mijn kracht ontwijkt steeds de dood zijn zwerven; als hij steeds weer snel en schichtig voor me schiet. Die ijzige toon die dan weer achter zijn lippen vliet; of hij mijn wil laten stoppen met dichten en zwerven. Ik wil de dood ontwijken en nog lang niet sterven. Mijn Lezers; die zo de liefde in mijn hart steeds giet; heil die steeds de liefde in mijn woorden dan ziet; willen ook de liefde in woorden zien; dan pas sterven. 'O Vliet, wieg me weer op u deinend riet en je goven; U ziet toch hoe mijn ogen en hart nog naar U smacht. Het lieve zonnetje verscholen achter de grijze wolken; weer dromend gepeinz met diepe herinneringssmacht. 'O Vliet; gij bent nog steeds de vrouwe van mijn dromen; gij hebt mij te vaak; mijn hoofd aan U boezem gebracht. 'O Liefste; steeds de mooiste van mijn vakantie-verloven. Diepe verleidelijke kracht, die uit riet en golven smacht.
Vermoeiend aangezicht.
