Vrijdag 30 september 2011
Deze dichter is vandaag erg verdoofd en moe; met bonzend hoofd en hart door huis gelopen. Gedachten, gevoelens; bleven maar rond dolen. Vroeg me steeds af; waar willen jullie naar toe. Geen mens weet; wat ik in mijn hart nu voel, gevoelens die ik aan niemand over kan geven, Mijn hart en ziel; mijn diepste innerlijk leven. Die arme ziel en hart; willen het zelf bevroeden. In hart en ziel staat veel droefheid geschreven, misschien dat een levensles eens opdracht was. Bewaren! In je volgend leven komt hij van pas. Nu blijf je alles zorgelijk tussen spiegels beleven. Ik kom nu steeds meer tegen; grijp maar; grijp! Maar mensen; Wil nu het leven als feest beleven; wil laten bloeien; een liefderijk bloemzacht leven. Waar men niet alles onder mijn ogen weg grijpt.
Dinsdag 27 september 2011
Luid Engelen Bazuin-orkest Ben met mijn hart nog steeds in Lourdes, vroeg om kracht en genezing aan Bernadet. Het leek op een wonder wat ik ondervond, toen ik beide benen neerzette op de grond. Maar mijn gevoel maakte ongelovig appel. Hart en gevoel gaven mij ongelovig aan; dit lijkt een wonder in mijn ziek bestaan. Maar s'nachts nog woelend in mijn bed; hoorde ik weer duidelijk Bernadets gebed. God gaf hier een wending aan mijn bestaan. Gehuild, voor mijn stok nu de hoek gekozen, en in mijn bestaan een andere weg verkozen. Toen hoorde ik Engelen hun luid bazuinorkest. aan Maria's voeten; bloemen van purper-violet, door andere engelen opgeschikt en neer gezet. Dromend gelukkig; dat God mij had verkoren
Maandag 26 september 2011
Was halfdromend de verkeerde weg ingeslagen, wakker schrikkend van die schone die ik zag. Amor begon meteen woorden in me te blaten, toen ik zag wat daar onder het zonnetje lag. Waarom was ik daar dromend heen gereden, was het Amor of liefdeswoorden die ik vindt? Nee; zoveel moois kwam ik niet overal tegen, de woorden stonden al geschreven in het grind. Toen van bewondering en verwondering bekomen, begon te beseffen dat mijn droom mij niet bedroeg. Had woorden alleen maar uit dichters hun dromen. woorden die Amor lief voor me naar voren droeg. De zon en mijn geest hielpen woorden naar boven, kropen als kriebelende vlinders in en over mijn buik., Of Engeltjes hun vleugeltjes over mijn buik bewogen, net te voorschijn achter het licht van nacht en duister.
Werdt wakker met liefde die heerlijk is bij gebleven, voel ook nog steeds de vioolsnaren hun aanwezig zijn. Maar ook handen weer verdrietig verlaten opgeheven. Er is niets wat hun verlies mijn hart nog vergeten doet. Mijn ziekte kan ik dragen, al laat het me eenzaam leven. Ook het eenzaam weten; dat ik zo alleen eindigen moet. Zonder mijn dicht of stem; als die een kring om de maan, ook geen nieuwe liefde die naar mijn vriendschap haakt. Wat was het God, Maria; wat uw gevoel nu heeft geraakt? Was het omdat ik de deur niet eerder voor Uw opendeed. Zag U niet eerder dat herinneringen mijn hart opensneed. Mijn leven verliep soms in een wat somber voortglijden, tranen geplenst in jaren, die ik nu zie als droevige tijden. Maar de kracht van God, maria, Bernadette blijf ik vinden, die nu zo voelbare kracht die mij zo wonderlijk beminden.
Zaterdag 24 september 2011
Galmende Kerkklokken Lag te luisteren naar het zingen van vogels, tot Kerkklokken galmend binnen kwamen. Toen zang verstoord door krassende …
Lag te luisteren naar het zingen van vogels, tot Kerkklokken galmend binnen kwamen. Toen zang verstoord door krassende Kraaien. Moest denken aan de krassende Buurvrouw, met stem als breken van sinaaskistjeshout. Na stilte sprongen rozenknoppen blij open. Zette weer snel beiden voeten aan de grond. Door het zonnetje; zingend en goed gemutst; meng ik me weer snel tussen de markt-onrust. Zag spulletjes; vanuit uit mijn kinderverleden. toen we met moeder van die spelletje deden. Trokken met haar ook het bos en duinen rond. Met vriendjes van bloemen een krans gemaakt. Dan gevlochten, en in kinderdromen geraakt. Je zag dan moeders gezicht zich dan verrukken. Als zo'n dag voor ons dan niet kon mislukken. Het was een krans gemaakt van purper en violet. Een schitterende krans; op deze mooie dag gezet.
Vrijdag 23 september 2011
Met Pen en papier tracht ik de schoonheid,
van Mens en Natuur voor U te scheppen,
woorden en dichters hun zinnen te strelen;
om in al hun…
Met Pen en papier tracht ik de schoonheid,
van Mens en Natuur voor U te scheppen,
woorden en dichters hun zinnen te strelen;
om in al hun mooie en pure reine naaktheid,
te worden een mooi levens-gedicht wat dan
voor u alle pijn van hart en ziel af wist.
Zaterdag 10 september 2011
Kleine Kerkje Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven; om nog even weer met jullie te zijn en te leven. Zou even dromend willen lope…
Zou er nu alles op deze Aarde voor willen geven; om nog even weer met jullie te zijn en te leven. Zou even dromend willen lopen langs de Vaart. Riet weer te zien wuiven als de Vliet zijn baard. Voel mijn treurend hart nu zo langszaam breken. Wie mij de liefde voor de Vliet mag zijn ontgaan, las nooit mijn dichten over de Vliet zo spontaan. In gedachten hoor ik duiveltjes zachtjes schateren, zachtjes zich mengen in het geklots der wateren. Voor mij de Vliet, nu een drug, die door me gaat. Maar als ik zijn water zou aanraken met de hand, zou ik door de liefde voor haar worden overmand. Wie deze liefde voor het water klinkt als vreemd, voelen zij dat zij nooit met haar hebben geleefd, hoorde nooit het klotsende water tegen de wand. Maar gij die nu om mijn heimweeh speelt en lacht, weet als ik zonder de Vliet leef; zal ik verkwijnen. Mijn hart is vol van het Vliet en het Riet zijn dijnen. Bjj het kleine kerkje in Delft aan het weidse land. Bij het Water met de naar u wuivende riet omrand.
Donderdag 8 september 2011
Verloren Pensioenen. Zag de wolken vandaag somber en donker; en de toekomst voor vele gelden duister is, Zie ook voor geen enkel sterrenflon…
Zag de wolken vandaag somber en donker; en de toekomst voor vele gelden duister is, Zie ook voor geen enkel sterrenflonkering, nu zelfs geen lichtpuntje achter de wolken. Hoor Politiek en media soms hun huichelen, Of ze willen; ons bidden om iets te verkrijgen. Geen tijd; dat de Heertjes naar zich zelf kijken. Moeten we weer voor een aalmoes gaan kruipen. Of mensen van dit kleine land niet willen weten, dat velen nu hun pensioen weg hebben gedragen. Geen geweten heeft het aan ons willen vragen, of we willen dat pensioenen werden opgevreten. Zou immers meteen met klem worden betoogd, dat vele de redding van gespaarde pensioenen, dat met depressie's gelden verdwenen als regen. Wat ze toen als redding ook hebben gepoogd.
Oude albums. Was aan het bladeren in oude albums. Zag fotos bezig; een verbintenis te zijn. Zo hielden de fotos nog hun oude schijn. De werk…
Was aan het bladeren in oude albums. Zag fotos bezig; een verbintenis te zijn. Zo hielden de fotos nog hun oude schijn. De werkelijkheid immers een vogelvlucht. De foto's spraken nu met twee monden, zag een nestje gebouwd op "onze" grond, grond die ons samen nooit meer vond. Nooit meer in de liefde nog hervonden. Heel ongerijmd; hoe de foto's prijken. Albums we zijn niet wat we daar lijken. Vergelijken nooit nieuw met het oude. Blijven zo voor nageslachten behouden. Albums geven je samen het eeuwig leven Huwelijksfoto's zielsverukkende taferelen. Onze foto's die mijn ogen nog doen strelen. U, noemd dit Kunst; zo is toch het leven?
Profetisch gevuld. Toen het weermannetje aan zijn rug de storm reeds voelde, zelfs dat dan, door het breken van de dijken; het water vloede,…
Toen het weermannetje aan zijn rug de storm reeds voelde, zelfs dat dan, door het breken van de dijken; het water vloede, dat velen, door het wassende water hun verwijderde stee niet zien, en het water wat dan weer wild door straten en huizen liep. en vernielde alles wat de natuur fraai versierde en begroeide. Zag hij steeds als boodschap; als de pijn in zijn rug schiet; ook als onheilsbode, als God hem weer eens tot hem riep, dan zag hij al weer komen; een ieder het einde des leven, in haar ogen schalks zijn vrouw; maar ja knikkend tevens. Was een gaven, kracht;gekregen toen God hem tot zich riep. Kijk zie toe hij voelt, naar zijn rug en zijn blik naar boven, kijkt weer spiedend met zijn scherpe Weermannetjes ogen. Zegt dan; nu nagenoeg; weet en voel ik het allemaal wel; geloof me braaf publiek; ik heb u alles voor waar verteld; het waren altijd weermans praatjes; die er nooit om logen. Zijn ogen nu weer Profetisch gevuldt met al zijn aandacht, zijn onrustig gevoel; belooft nu weer veel ontij vannacht. En hoort met Janneke; of zijn woning er morgen nog staat; of liggen de verkruimelde brokken dan in een andere straat. Dan verpulverd als een eerder verdroogd en verwaaid blad.
Zaterdag 3 september 2011
Vaderliefde Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlo…
Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlosmakelijke in me los. Ook al verlies ik aan gezondheid nu wel erg fors, geeft me duidelijk te kennen; stop met verklaren. Ik heb steeds gretig zijn liefde van hem aangepakt, Al ging hij samen met zijn moeder hun eigen pad. Duwde voor mezelf de ziekte jaren fors voor me uit, wilde me niet gaan verschuilen achter de vensterruit. Dacht; mijn Vaderliefde heeft steeds zijn hart gepakt En jij die me vandaag plaagde met je rake grappen; mijn hart huilde; maar wilde je dat niet verklappen. Zeg steeds flink; alles achter ons heeft mijn zegen, mijn hart is niet gepantserd; kan er niet meer tegen, heb ook geen bos meer; waaruit ik hout kan kappen. Wil een ieder blijven geven; mijn liefde en aandacht; maar mijn ranseltje wordt nu wel zwaarder bepakt. Zakdoeken worden steeds weer in mijn hart gebedt steeds gaat ze nog door, met haar zware vracht.
Toen ik gisteren bij mijn ouderlijk huis weer stond; keek ik nu even verdrietig naar mijn geboortegrond. Nu geruild met onze woning, wat wilde lijken op bos. Wist hier groef mijn Vader eerbiedig wat aarde los; begroef; een moederkoek; begin van geboortegrond. Heel eerbiedig dan van de wroedvrouw aangepakt; droeg hij het; God dankbaar naar het gegraven gat. Door het wat nevelig bos; te zien recht voor mij uit;. twee Woontorens; somber bruin en een enkele ruit. Te zien als grote wanden, met een enkel verlicht gat. Wat ik nu zag; maakte me toch wat droevig gezind, zag in gedachten; mijn moeder haar lieve gezicht,. handen en armen zorgzaam om me heen geslagen zoveel liefde, warmte; en vol zorgeljke vragen. In mijn hart nog steeds het gevoel wat ons verbindt. Langszaam kwam het moment van vertrek naderbij; verzonken in gevoel reed ik mijn geboortegrond voorbij; waarbij ik me maar snel keerde van die donkere wand; gelegen eerst, mijn geboortegrond; en moeder plant. Maar langszaam maakte ik mijn kindergevoel weer vrij.
Verdoofd en moe
