Zondag 12 juli 2015
Scherpe lange stekendeDolken
Scherpe lange stekende dolken
Och het was morgens eerst een zeer pijnlijke groet,
een zeer pijnlijke groet die je liever nog niet ontmoet.
Mijn Dichtersgroet nu een hand verwelkte bloemen;
in deze tijd, eerst voor de helpende Goden mijn groet.
Ineens de lucht weer geklaard, tot een plaat van ivoor!
Geen lied of gedicht drong bij mij nog goed helder door.
Mijn gevoel had altijd in de ochtend een ochtendgroet;
nu leek de Ochtend ontnomen, ieder spoortje van Groet.
Ook leek zelfs de moed verloren, nu brekend als Kristal.
De dag begon steeds met pijn, en de vraag waar vandaan?
Grimmig steeds in de ochtend meteen die zwarte wolken.
Wolken vol met van die lange scherpe stekende dolken.
Mijn besmetters begonnen hun ochtend als lieve schapen;
door een ieder te zien als van die onnodige lieve knapen.
Ik die eerst een blik bezat, stralend als het eerste zonnetje.
Fijn om weer het gezicht te hebben, eerlijk als de grond.
auteur Adrie.12.7.3015.
