Woensdag 31 augustus 2011
U bent natuurlijk benieuwd naar mijn droom vannacht. Wel ik droomde; van mijn Engel naast me op het gras. Zij sprong naast me neer; zo luchtig of zij een elfje was. 'O niets wat haar werkelijke zijn dan aan mij verklapt. Dacht; heeft zich mijn Beschermengel naast mij gebukt, en met medeleven wat mooie bloempjes voor mij geplukt? Het bracht mij nu troost en warmte wat mijn ziel verrukt. Was dit een droom; bracht ze mij het nodige extra geluk. Deze droom valt vaker; nu soms met wat meer regelmaat. Steeds weer mijn Engel die wat zielspijn ontwringen gaat. Nee; ze sprak met mij, plagend over mijn triest bestaan. Er zijn nu erg veel, geliefde van je in Maasland ontgaan! Ja, lieve Engel; die lessen zijn bij mijn geboorte gegeven, en steeds weer als ballast, in mijn ranseltje bij me gebleven, vind het vaak jammer; bij iedere les is me tijd ontgleden, maar eens dan mag het blijven bij lessen die ontbreken . Maar mijn Engel haar bezoek; geeft troost wat leven doet. Toen ik laats mijn ranseltje even speels aan haar overdroeg; voelde ik vredige rust; of dat mijn hart niet langer sloeg. Haar antwoord; geloof niet dat je nu nog veel leren moet.
Auteur:Adrie.31.8.2011.
In de laatste dagen. In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet…
In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet tot de geheten een-dags-vliegen, die gewillig schrijven toen andere dichters sliepen. Elke letter, elk woord, elke regel komt uit mijn geest, daden; die allen alleen door mijn pen zijn opgericht. lamgszaam opbloeiend onder dat enige bolletje licht, zoals nu, een daad vol felheid; nu in dit felle gedicht. Rustig ligt het dan; voor U een blank witte schoonheid, blijft schallen tot het laatste van mijn te voeren strijd, en dan elk woord, elke zin; zal tot dit gedicht behoren. Gij die anders wil beweren; heeft nu bij deze verloren. Blij dat ik ben; als dichter door God ook uitverkoren; in mijn geest wordt droom en daad tot gedicht herboren. Als ik niet blijf schrijven tot dat ene gewraakte moment, dan slaat de Dood steeds harder toe aan mijn fundament. Soms als ik merk; dat van alles me steeds blijft bedreigen, dan zou ik zelfs zonder woorden nu snel op willen stijgen.
Die oude Grijsaard.
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij imm…
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij immers niet; God de schepper zullen heten.
Houdt Gods wetten daarom liever eerbiedig in eren,
zodat ik steeds weer veilig bij mezelf terug kan keren.
Lieve mensen; willen jullie me daarom even aanhoren;
al ben ik dan maar een domme dichter of fluitenman,
die van 12 ambachten en ongelukken geen eentje kan,
kennelijk alleen als dichter of fluitenman werd geboren,
Na kennen van de wetten; is een kroontje die passen zal.
Maar ik hoorde ook al lang voor jaar, dag en gezag;
steeds weer later dat jammerlijk; weeh, ach en klacht,
daarboven die oude Grijsaard heel straf tot U spreken;
hoor altijd eerst de boden; dan de zonde; dan de straf!
De Nachtegaal Ik mis hem vandaag zijn eindeloze fluit en zangen, de nachtegaal die vervelende stemming liet sterven; voor weergoden, mijn st…
Ik mis hem vandaag zijn eindeloze fluit en zangen, de nachtegaal die vervelende stemming liet sterven; voor weergoden, mijn stemming zouden bederven. Te horen tot ver in de blauwe hemel zijn gezang. Nee het zijn wind en regen; vandaag weer broeders; meteen negatieve stemmingen die hun dorst laven, wordt wakker; onlust, onrust en de andere gevaren. Anders zorgt de Nachtegaal voor betere gevoelens. Als de nachtegaal fluit en het zonetje mij dan roept, loop ik de ganse dag, langs Herens wegen te dwalen. tijdens dat dwalen langs bos, over bergen en dalen, lijkt het of de nachtegaal dan bij mijn lied ook roept. Wil voelen dat vrolijkheid en positiviteit mij omgeefd. Nee, ik moet vandaag hier weg; wil niet langer horen; bij mezelf of anderen; mopperen en zeurende in koren. Wil vanavond voelen dat ik weer gelukkig heb geleefd.
Hoe een liefde groeien kon. De zon wenkte uitnodigend; kom in de Natuur. Ja, de lucht lijkt nu zo helder blauw, als azuur. Snel met schrijve…
De zon wenkte uitnodigend; kom in de Natuur. Ja, de lucht lijkt nu zo helder blauw, als azuur. Snel met schrijven stoppen, en nu de deuren open Snel met Ans mijn buur, een heerlijk stukje lopen. De zon verstopte zich plagend achter een wolk; lachend; nee ik steek in je rug geen bliksemdolk. heb geen zin om jullie in hoosbuien te verdrinken. Wil juist nu samen met jullie een glaasje klinken. Sinds we enkele maanden als buren samen waren, staan we vaak romantisch onder straatlantaarns, Beiden een liefde die ons leven nu heeft verwoest. Weet; sinds ik je ken; houdt mijn verdriet zich koest. Willen beiden niet meer in ons verdriet verdrinken; maar nu zeker met het zonnetje; op de liefde klinken. Niet meer leven op anderen hun genaden en ongenaden. Ons weer gaan begeven op begsne en onbegane paden.
Die voor ons toch alleen maar hoeven te gaan voeren, naar geluk en liefde, dat potje willen we samen roeren. Weer samen de liefde te willen bvoelen en bedrijven samen weer onze warmte tot een te kunnen wrijven. Wil bij je blijven; iedere seconde,elk uur, iedere dag. Een gevoel; groeiend tot dit weer voor ons open lag.
Donderdag 18 augustus 2011
Nooit van hem gehoord enig wrevel of verdriet. Vergat dan ook nooit; zijn avondgebed, bij zijn overlijden misschien het laatste couplet. Bij ziijn dood wist men zijn graf niet te vinden, hij wilde bestaan maar kon het eigenlijk niet. Sprak nooit de woorden of zinnen; beminnen. Als je dan nagaat wat er van hem nog verschoot, van al zijn gebeds volle vrome dagen en nachten, dan hoop ik voor hem; Engelen-liefde misschien. Hij probeerde zich nooit in het leven te verdiepen, naar de fundamenten waarin het leven dan is gevat, waar ieder jong zijn eigen deuntje begint te piepen.
Woensdag 17 augustus 2011
Liep gisteren in mezelf te piekeren en te dromen, zie jou; zag dat we tot elkander waren gekomen. Maar in mijn droom versnelde je weer snel je pas. tot Uw gedaante stopte bij mijn andere dromen. Zag je als een nachtkaars, heel langszaam doven, achter bloemen met een hemelsch licht er boven. Of je een kaarsje, voor het slapen vergeten bent. moest je weer stoppen bij vergeelde enveloppen. Bij de vergeelde post ieder die van me ging heen, een eigen leven heeft; of met de dood verdween. Ja zo gaat het steeds, ook vaak zonder verwijzing, toegetreden tot post, wat nu mijn geheimenis is. Een heerlijke tijd; wat moet worden kleinigheden, tot ik weer opzag uit mijn gedachten en dromen, weer bij het bos en heel diep donker was gekomen, Voelde dat mijn post en herrinneringen vervlogen.
Rozenknopjes. Je mooie gouden stralen helend en zacht; liet ze in duizendtallen op Aarde vallen. De mensen hadden ze al zo lang verwacht. Dr…
Je mooie gouden stralen helend en zacht; liet ze in duizendtallen op Aarde vallen. De mensen hadden ze al zo lang verwacht. Druk je stralen helend warm tegen me aan, om mijn pijn weer even te laten verzachten. Ze lachte me nu heel lief en begripvol toe. zag hoe ik me nu voelde; verslagen en moe. Heb haar helende stralen niet het gehele jaar, wel als ze zorgt; voor mens, bloem en vrucht. In de winter houdt ze dan weer even haar rust. Maar wil eigenliijk dat ze nooit meer weg gaat! In de winters valt ze in een diepe vaste slaap, achter wolken kijkt ze je dan schaapachtig aan. Kijk dan weer verlokkend naar de nachtegaal, rozenknopjes waar dan weer de dauw op valt.
Kinderverzinsels. Alles vandaag weer door zonnestralen verguld. Ook een blije stemming had veel harten gevuld. Ook de Weermannetjes, voelde …
Alles vandaag weer door zonnestralen verguld. Ook een blije stemming had veel harten gevuld. Ook de Weermannetjes, voelde zich weer blij, hadden geroepen; ,,lieve mensen heb geduld". Beloften tegenover u verlangen; bleven staan. Blijf vrij van geschreeuw; die de hemel vulde. Laten hun; die de hemel als kinderen vulden. Zij kijken u, nu met schaamtevolle oogjes aan. Ach zielig; de Aarde eerst gevuld met droefenis, Maar sterk zijt gij, die weet geduldig te blijven. Als kind leerdej; dat geduld een schone zaak is, leerde je al, om ongeduld in jezelf te beklijven. Jammer, als je tranen om het zonnetje vergoot, of wel werwachtingen, maar hielden ons groot. Van tobben en klagen krijgt gij heel veel rimpels, tot gij wordt een monster; van kinderverzinsels.
Het Raadhuis. Zat hem weer te lezen, brief vol lege sociale wetjes. zoals ze ook praat, heel puntig maar leeg en netjes. Zoals het hoort; ac…
Zat hem weer te lezen, brief vol lege sociale wetjes. zoals ze ook praat, heel puntig maar leeg en netjes.
Zoals het hoort; achter haar; Beatrix haar portretje.
Zij bracht mijn geest toen opstandig aan het dwalen,
met haar houding van poederige toupetjes en idealen.
Het laten zien; van machtige stralen liet me dralen.
Mijn woorden hoorde ze aan; als louter formaliteit,
ze was door haar Vader opgeleidt maar in koffiebalen;
van veelal in den Oost; verschraalde balen en idealen.
Deelde mijn leed niet, met de gemaakte laatste ronde,
geen verlies of overwinning die ik toen heb begeert.
Later valt de regen wat vertroostend zacht op mij neer,
en bluste het vuur van mij niet meer te genezen wonde.
Zo schudde ik heel ontrouw; u onrecht uitdelende hand,
vroeg in mijn geest zielen; voor u meer Sociaal-verstand!
Omdat ik u; op uw laatste dag zeker niet benijden zal!
Zaterdag 13 augustus 2011
Een zachte stroom. De huizen steken somber af tegen de grijze lucht, straten klagend, en verwijzend naar somberheid. Hier tegen wordt door w…
De huizen steken somber af tegen de grijze lucht, straten klagend, en verwijzend naar somberheid. Hier tegen wordt door weermannetjes betoogd; dat door het zonnetje heel hard wordt gepoogd; te stellen dat door wachten; de tijd verstrijkt. 't leven is kort; zorg dat je iedere dag weer plukt. Deze grijze kleur zorgt even voor wat verschrikking, maar is slechts een valstrik naar die ene enge dag, dat gij in dat rijtuig zal stappen; de dood bevracht. en dat ge zo dom zult zijn; schept mijn verbazing. Het leven wordt immers zonder U; stil en vreemd; als een zachte stroom, van een na-wuivend donker. -goddank, goddank; jullie ogen gaan weer open, snel, snel; besef dat ge nog op deze wereld leeft.
O' zonnetje fijn, wilde dat je bij ons kon zijn. Zou willen dat het water mijn tenen kriebelde; voel alleen muggen en libellen aan me friemelen. Zonder jou gaan mijn haren kou te bergen rijzen. Ijselijk kou voelen nu in de beek mijn beentjes, zelfs de muggen en libellen houden zich nu stom Mopperend vraag ik; of het zonnetje nu nog komt. Ach zonnetje: als ik kon, stapte ik op U teentjes. Maar als ik door ga met jou nu zo te verfoeien, met al die lelijke dingen al in mezelf bedacht, dan besef ik; als ik met u liefde zo ga knoeien, dan geschiedt waar ik al eerder bang voor was, want plots staat daar een Arts met witte jas, die dan snel het duister voor me gaat vullen.
Donderdag 11 augustus 2011
Sterren en Maan. Toen de sterren en maan mij vannacht vonden , verdrietig; tobbend in al zijn onzekerheid, wisten zij; met God in hun ziels …
Toen de sterren en maan mij vannacht vonden , verdrietig; tobbend in al zijn onzekerheid, wisten zij; met God in hun ziels verbonden, dat mijn redding is; dat ik wordt ingewijd. Zingen, dichten, verzorgen, en dat lijden; M.S. genezen kan niet op traditionele wijzen, mensen troosten,verzorgen; tot ze herstellen, maar dat kun je bij M.S. ook al niet stellen. Maar ik begin met Don Juan voorop te stellen; dat Wetenschap; waar men blozend mee prijkt; M.S. niets te bieden heeft, als je het nu zo bekijkt. Och, mocht eens iemand dat onwetende dromen, zal men snel met meer dan de zandloprer komen.
Woensdag 10 augustus 2011
Tjilpen onder het gewas.
Hoor de krekels schel tjilpen in het groene gewas,
als de maan zijn stralen over mijn tent heen spreidt.
Even w…
Tjilpen onder het gewas.
Hoor de krekels schel tjilpen in het groene gewas,
als de maan zijn stralen over mijn tent heen spreidt.
Even weg van al dat geroezemoes; en wat ooit was.
Wil alle nieuwe pijn; weer stoppen in vergetelheid.
Maar als de zon weer zachtjes licht aan de kimmen,
en is hij nog heel ver weg van mijn mensen oog,
hoor ik roddels klinken, even snel als het klimmen.
Al het moois ; door de jaren heen aan mij verrezen,
wordt heel draconisch; voor mij door vuil gehaald.
In Delft daar moet je nu voor de oorsprong wezen,
daar ligt; waar mijn toekomst nu wordt bepaaldt.
Hier was het, waar nieuws naast oud werd gelegdt.
Waarheden; voor de geslachten werden bewaardt,
Tot "waarheden" in kluizen ooit worden beslecht.
s'Avonds steeds luider roep.
Wat maakte mij vanmorgen nu zo opgetogen, mijn lief roosje, vergezeld van nog een roosje, dat streelde in mijn…
Wat maakte mij vanmorgen nu zo opgetogen, mijn lief roosje, vergezeld van nog een roosje, dat streelde in mijn hart; het kunstvermogen. Bedank nu hun aanwezigheid; kom roosjes kom, ook al vinden andere mijn tedere woorden stom. Vanmorgen bedroefd en in mezef gekeerd, kom hier alleen;kwaad en tegenslag tegen. zag de roosjes groet; als nieuw jong leven. Is dit geen kunst, mij als cadeau gegeven. Maar of ik nu s'avonds steeds luider roep; de voorspoed en geluk is hier weg gebleven. Ook de sterren zijn er niet van uit gegaan, en het huis ts nog steeds overeind gebleven.
Donderdag 4 augustus 2011
De Delfse waters nog altijd heel rustgevend, buiten zijn Lanen nu alles heel fris en groen. Het lijkt lang geleden; maar is nog als toen. Zonder mij is alles nog bij zichzelf gebleven. De Vliet is kalm heeft geen toevloed meer; van waters die vandaag traag zullen stromen. Zie de koeien in de wei, al liggen te dromen. Ook de molens wachten op het ruiger weer. Lui rustend in de zon;de waters en Delfse Land. Zacht wuivend riet; die mijn geest even streeldt. Voelde even; zacht als hemel of engelenhaar. Nee dichter; die witte paarden waren al daar. auteur:Adrie4.8.2011
Doodstil ruisen.
Iedere ochtend kijken in de spiegel me twee ogen vragend aan.
In het kleinste kamertje, zie ik de ogen nog steeds vragen…
Doodstil ruisen.
Iedere ochtend kijken in de spiegel me twee ogen vragend aan.
In het kleinste kamertje, zie ik de ogen nog steeds vragend staan.
Later probeert mijn nieuwe buur, het laatste Nieuws te vertellen.
Dan is het weer tijd, om het ook weer aan jullie door te vertellen.
Dan beklim ik weer mijn van de Gemeente geleende stale ros.
Zie mijn schaduw kijken naar mijn vroeger huis, tuin en bos.
Ga dan weer zoeken naar de zin die me steeds weer laat leven,
waardoor ik het oude zeer steeds weer moet beleven.
Laat vallen mijn jas in een smerige modderige waterplas,
zie liggen mijn pas, waar van zelfs de beeltenis nog verwatert.
Weet niet; wanneer de mens in me, mij is ontnomen.
Maar wordt nog steeds in doodstil ruisen opgenomen.
Carillon. Bezie in de gids de kronkels van heuvels en dalen; de vele verlokkelijke beelden van beek en woud. voel de streling der zonnetje z…
Bezie in de gids de kronkels van heuvels en dalen; de vele verlokkelijke beelden van beek en woud. voel de streling der zonnetje zijn gouden stralen; hij betast; het door insecten gulzig bezocht hout. Bezie dorpjes aan heuvel en bergtoppen hangend; door mijn ogen en gevoel al heel gretig omkramst. Zie in de ogen; toeristen rijkdom gretig staan vangen, als de klokjes en carilon de toeristen gaan ontvangen. Geen vorm, inhoud en kunst zo mooi als de natuur. Had u nog enige twijfel; bezoek met mij de wetten; van moeder aarde, de natuur; en ontvang zijn vuur, en zult niets vinden, om al het moois uit een te zetten.
Sociale strijd.
Nee, de sociale aanklacht waar ik u mee vermoeide,
door mij in verdrietige zin laatst aan u geschreven,
met veel wrok, e…
Sociale strijd.
Nee, de sociale aanklacht waar ik u mee vermoeide,
door mij in verdrietige zin laatst aan u geschreven,
met veel wrok, en met veel sociale strijd doorweven,
omdat ik Staatskas de verkeerde kant uit zag vloeien.
Ik moet op antwoord wachten, tot ik weet hoe het moet,
even weer vergeten; het jagen van mensen naar overvloed.
Ik wil ze nog even laten liggen; de rijen der grijze zerken;
die daar al wachtend liggen onder de vele witte berken.
Zie in het vroege zonlicht, al weer lokkend het groene bos.
langzaam me voorij gaan; een boer en zijn zwoegende os.
Zie verlokkend het zandpad door zon en bladeren bevlekt.
De mooie zonnestralen; die alles voor me extra aantrekt.
Mijn bescherm engel
