Hartkronkels

Maandag 31 mei 2010

Mode-grillen

Modegrillen.

Dat je als jongere; aan die heerlijke modegrillen,

toen zoveel dagen, uren en geld kon verspillen,

gelukkig is me dat in mijn jeugd voorbij gegaan,

er heeft vast een bord voor mijn neus gestaan.

Denk nu met een lach, dat ik in mijn jeudig leven,

veel heb gekregen, door mijn kinderliefde te geven.

En weet nu, dat hun liefde mij goed heeft gesmaakt,

en mijn jeudigheid, hun nooit verkeerd heeft geraakt.

Voorop stond altijd het ouderdoel, waarop gemikt,

het hoogste doel, dat ze wilde dat je zou geraken.

Of zelfs hun dood, daar geen eind aan kon maken,

zelfs niet het steeds onverbiddelijke ouderconflict.

Ik weet nu, waarom dit vredig ouderbeeld,

nog steeds liefdesvol door alles heen speelt.

Kan het nu als ouder vol liefde zelf verklaren.

auteur:Adrie.31.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:51 Reageer op dit bericht

Zondag 30 mei 2010

De mooie Waterlelie

De mooie waterlelie

Het lijken soms van die verloren uren,

dat ik naar die waterlelie zit te turen.

Maar er rijst me dan steeds een gedicht,

ik heb de schoonheid van deze lelie lief,

zoals ze haar kroon ontplooit in het licht.

De wind wordt dan eerbiedig stil en rust,

het riet knikt, en fluisterd dan ook zacht,

en dromen dat deze dichter haar dan kust;

deze lelie die waakt en steeds op me wacht.

Heel stil dan de lucht, die de vijver omsluit;

heel stil giet het zonnetje haar stralen uit.

Vlinders lijken luchtig naar me te wuiven;

en heel stil te spreken over die mooie dingen,

die me op deze mooie zonnige dag omringen.

auteur:Adrie.30.5.2010©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

Bloemengeuren

Bloemengeuren

Lieve warme woorden die wonderen baarden,

woorden die mijn treurige grond bedaarde.

Mijn dag begon daardoor weer in zonneglans;

je lief geschreven brief liet me verrukken.

Woorden geplaatst als Komrij's meesterstukken.

Het waren woorden die me naar de hemel bracht.

Het zonlicht, door grauwe wolken omschenen,

sloeg weer een gat, door de duisternis heen.

En op de eerst met rotsblokken bezaaide grond,

vormde zich weer licht met bloemen omgeven.

En zelfs in de armoedigste rommelige dreven,

werd weer even geluk en vrolijkheid gegeven.

Mijn lief raakte van mijn blijdschap opgetogen,

waardoor ook blijdschap straalde uit haar ogen.

Engeltje's gezang klonk weer door de lucht,

en de bloemen nog meer schitterde van kleuren,

en alles beademde met de heerlijkste geuren.

auteur:Adrie.29.05.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:41 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

De dood wilde niet wachten

De dood wilde niet wachten

Je gaat nog steeds onsterfelijk door mijn gedachten,

je as al lang verstrooid en verwaaid is over de aarde.

Maar onze liefde blijft steeds in mijn hart van waarde.

Ik weet het; de Dood wilde niet langer op ons wachten.

Ach mijn lief, onze hart en ziel zo een met elkaar,

ik voel nu vaak, dat je blijft troosten en waken.

Maar Lief; ik wil eigenlijk je ziel in zijn rust laten,

ook al waren we in onze grappen en dichten niet klaar.

auteur:Adrie.29.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:15 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 mei 2010

Dag

Dag

De dag is een appelboom
maar je moet de dag zelf plukken.
auteur:Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:26 Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 mei 2010

Het Dorpscafe

Het Dorpscafé.

Zat in een duistere dronkemanstent

aan een versleten toog gezeten,

het zou een raadsel mogen heten,

dat ik nu zelf nog zo nuchter ben.

De alleen op geld beluste kastelein,

vult steeds heel gretig onze glazen,

denk; een wonder dat ze in leven zijn.

Dat ik hier nog ben; niet zelf bedacht,

het was het dichten wat me hier bracht.

Zie en hoor dat de gasten al niets meer,

over hun trieste leven kunnen vertellen,

Dat kan alleen de geschiedenis me vertellen,

de kracht van hun die het leven ooit minden,

probeert men in hun glazen terug te vinden.

Buiten zonk het heerlijke daglicht neer,

en nog steeds, verrijst het dagelijks weer.

Geen dood of grafkuil doet me nog beven,

maar mijn nuttig zijn, de kiem van mijn leven.

auteur:Adrie.28.5.2010.©
.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:01 Reageer op dit bericht

Donderdag 27 mei 2010

De herfst van je leven

De herfst van je leven.

Zat bij het dichten in mezelf te bedenken,

dat zelfs al gutst het regen tegen de ruiten,

de regen vergooid, de Lente in zijn luimen.

Of wij het proberen op te vangen met luiers,

dan nog leef, en lach,noch voel me gekrenkt.

Ook als ik terugblik op mijn ziekte-verleden,

blijkt dat er dan niets over blijft aan spijt,

omdat ook de tijd geeft; geen kruimel respijt.

Verloren tijd had ik anders kunnen besteedde.

Ik bedenk dan; wat er in je leven is gezaaid,

is later de oogst; groene of dorre blaren,

in de herfst van je leven, opeen gewaaid.

auteur:Adrie.27.5.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:28 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Het koolwitje

Het Koolwitje.

Och gij, lief klein witje, ik ontga u,

mee swingend op de deun van de wind.

zo ijl en snel als een voorbije schaduw,

mijn foto-click voorbij;voor het begint.

Is je dans-spel zo bedoeld, of zo maar?

Mijn genot is nu nog lang niet voltooid.

Ik zweef nog met je mee, zo behaagd,

je beeld, zo door mijn geest gestrooid.

Verschenen, en weer snel verdwenen,

als een vluchtige geur of frisse bries;

voel het bijna als een levend verlies.

Het was te snel je lieve spel en plezier,

zoals van een schaduw, kleur of geur,

nu bijna veroordeeld tot een pleziertje.

auteur:Adrie.26.5.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:08 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Diepe galm en brom

Diepe galm en brom

Genietend van een juist ontloken rozenknop,

waar ook al bedauwde open rozen bloeide.

Hoorde een murmelde en kabbelende beek,

die zacht het water langs de randen vloeide,

achter het groen mijn dichtersoog ontweek.

Een lichte dauw verkwikte even het land,

en hing zijn nevel over heester gras en plant.

De Natuur wilde weer voedingskracht schenken,

zo blijft de natuur degene die de regie gebiedt,

blijft steeds denken, vergeet zelfs viooltjes niet.

Alleen het klokjgelui overheerste nu de stilte alom.

Van uur tot uur werd voor even de rust verstoord,

door het galmend klokgelui en een diepe brom.

auteur:Adrie.26.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:07 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 mei 2010

Mijn Kunstvermogen

mijn kunstvermogen

Verbazing over mijn kunstvermogen,

liet vanmorgen zien veel verbaasde ogen.

Ach,dat heeft God mij gegeven, och kom

zonder gedicht zou me de taal ontbreken,

zonder Poezie wordt ik dan heel snel dom.

En ook met mijn penseel kan ik spreken.

'O, van Goch, zo ik hem met name noem,

zijn goede lessen in de schilderkunst,

dat geeft me weer van die mooie bloemen.

Eeuwen later zullen zij me ook wel roemen.

Het leven geeft de Dichter de mooie stof,

waardoor het leven poetisch, wordt geboren,

zonder uitten vormd zich in de maag een prop.

Of ik al mijn vele dichten nog kan tellen,

ja zie soms adertjes in de ogen wat zwellen,

snel dan weer met ochtenddauw besproeid.

De lezer wil graag de bloemen zien blozen,

de viooltjes de droevige Narcis laten gloeien,

de schilder, verf zien mengen voor de rozen.

auteur:Adrie.25.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:05 Reageer op dit bericht

Maandag 24 mei 2010

Mijn verlangen

Mijn verlangen

Mijn onrust, onderwerp van veler logen,

wat was door mijn hart zo pijnlijk gevlogen.

Ze zien me vaak met wenende betraande ogen

ze heeft me toen overweldigend bedrogen.

Ik heb haar lang vol verwarring aangekeken.

Mijn hart zvroeg mij; hoe me ooit te wreken.

Ons groot geluk moest opeens de vlag strijken,

zag in haar mooie ogen nooit een traan prijken.

Dat was misschien mijn gekwetst verlangen,

waarom ben ik door Amor niet meer te vangen?

Vanwaar dat mijn hart zo lang bleef verlangen?

Is het alleen verdriet, mijn dicht en gezangen?

Auteur:Adrie.24.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Een jonge schone

Een jonge schone

Daar stond een mooie jonge schone,

huilend en lachend op het strand.

Een verfomfaaid roze boterbriefje,

trilt wezenloos in haar frêle hand.

Zij had gelezen met haar lieve ogen,

de naakte lege woorden op papier.

Zie haar denken; verbroken beloftes,

gemaakt na het drinken van veel bier.

En als zij hem dan in zijn scheepje,

nu voor altijd haar verlaten ziet,

zegt een diepe stem in haar hart,

nu hebt gij nog erg veel verdriet,

maar is het niet het hart wat;

zo onpeilbaar diep is als de zee.

Als de uren weer zijn verzonken,

sterren lijken te zijn verblonken,

hij dan pas in je hart gegaan is heen?

auteur:Adrie.23.5.2010.!©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:49 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Zwetende vacht

Zwetende vacht.

Lezer ik verzeker u, dat ik heb veracht,

mensen die in de Kerk steeds gapen,

dan trachtte het geleerde na te apen.

of zich dan al kleden in hun zwem-dracht.

De winter hield ons van de zon gescheiden,

maar die hield ergens ver reeds de wacht.

Nu een prikkelende lucht, zwoel als zijde,

die over de stad hangt als zwetende vacht.

De Lente komt, dat is nu helder en zeker,

de zon zijn schone lichaam, twijfelende voet.

Nu huizen, bos, strand en velden over,

kom laten we genieten, ze voelt zo zoet.

auteur:Adrie.23.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Bedroefde ruiten

Bedroefde ruiten

Nee; heb steeds geweten wat ik deed

heb dan ook niet voor niets geleden.

Ik heb de last voor mijn lust gedragen,

en mijn levenslust wist wat ze deed,

omdat het mij de lust niet ontneemdtl

De Lente vliegt nu weer op me aan,

ze zoent me met haar zwoele adem,

'O die zwoele honingzoete lente-adem

Die heerljke zon die grijpt je aan.

Geen ijselijke kilte drukt mij nu neer.

En hoe kan ik nu dichten met smart,

als de zon me nu drukt tegen zijn hart,

zijn stralen zalven me nu steeds weer.

En dan het soms droevige vensterglas,

dan met zijn bedroefde ruiten.

De zon houdt de droefheid nu buiten,

Al lijkt het dat de wind in opmars was.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Sociaal verval

Sociaal verval

Ik werd wakker met een waarheid als een koe;

zie in; dat elke mens, is van gelijke waarde,

die dragen dan alleen een onzichtbare gloed.

Zij lopen deemoedig en stil over deze aarde,

en dragen dan ook nooit een opvallende hoed.

Zij lopen meestal ook onopvallend en stil,

lopen soms schuifelend langs de huizen.

Luisteren als mensen zijn in de gure Herfst,

waar ze alleen de bomen nog horen suisen.

Zij nemen dan ook nergens wat ruimte in,

zijn slechts geschoeid met de juiste leest,

en als de tram dan met mensen gevuld is,

dan zitten zij bescheiden op een deurtree.

Zo leidde ze iiemand naar het tramstation,

omdat hij zag dat de bejaarde niet meer kon,

en slechts had; een tramkaartje 3e klas.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

>

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 mei 2010

Pinksterweekend

Pinksterweekend

Ik loop al dromerig in de Lente-zon,

samen met het Pinksterweekend-volk.

Ze zullen nu weer komen in drommen,

de waters maken tot eigendommen.

Hoor ze in de verte al zingend komen,

een brede stoet het lokkende water in,

maar de ouders hun geklaag en dof gesnik,

zal ontspannen bij elk blij kindergezicht.

Ontvlucht dan de steden naar een plek,

laag aan het water tussen het golvend riet,

waar niemand vreemd ligt, alleen als vriend,

zij mogen ook kennen deze mooie dichter-plek.

Zullen zien de kassen en bloeiende gaarden,

de bloeiende rozen tussen het koele gras.

Ze wisten eerder nog niet, dat op aarde,

ook voor hun de schoonheid al klaar lag.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:03 Reageer op dit bericht

Donderdag 20 mei 2010

Mijn witte boord

Mijn witte boord.

In mijmering een stap in mijn kinderjaren gezet,

hoorde in huis behagelijk gekraak bij elke tree,

Dacht dan weer aan Moeders kus en dan naar bed;

na haar laatste stappen ging ik mijn eigen weegs.

Mijn Ma had s' avonds de wekker op het alarm gezet,

en dan het bed voor een kind zo groot als een boot,

dan weer snel mijn schipperspet er weer bij opgezet.

Maar een kinderbed zoals het voor mij lijkt of is,

is vergeleken met mijn boot, nu een wrak of kist.

Als Kapitein tot matrozen vaak een speech gehouden,

met schipperspet en een stijve witte boord.

Bemanning gaapt dan braaf, want 't was een flauwe,

toen bemanning mijn moeders lach hadden gehoord.

auteur:Adrie.20.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:38 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 mei 2010

Rode rozen

Rode rozen.

In zijn hand een bosje rode rozen,

voor haar geplukt met bevende hand.

In een rij met grijze marmer zerken,

zoekt hij haar tussen de vele merken.

Ze lag daar, en voor eeuwig te slapen,

tussen de Wilgen en de witte berken.

In gedachte vervloekend de levensrover,

zijn liefste in gedachte; met haar rode rozen.

Hij voelde weer de droefenis en pijn,

wilde dat even zijn armen vleugels zijn,

dan zou hij even tot de hemel stijgen,

om samen , weer met zijn liefste te zijn.

Maar opeens, voelde hij de aarde zwellen,

de aarde golven en golven- meer en meer,

hij wordt droef, en rent weg bij de zerken.

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Mijn begeer

Mijn begeer

Uren heb ik vannacht rondgelopen,

het liefste bij haar in bed gekropen.

Het zijn van die lichte lentedagen,

die in de nacht steeds weer plagen.

'O het waren dan die zware nachten,

die mijn leven en rust ombrachten,

Steeds weer door de stad gegaan,

tot ik haar stem hoorde klinken.

Ja, mijn hart doet me dan nog pijn,

ik verlang dan, om niets meer te zijn,

om dan met haar stem neer te zinken.

Nog steeds kan ik het haar niet zeggen,

mijn heel diep, verlangen niet uitleggen.

Mijn leegte en mijn droevig begeer,

het bloedt groter en meer en meer.

auteur:Adrie.18.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Binnensluipt

Binnensluipt

De geest van onrust; heeft mij diep geraakt.
Er is in mijn hart, heel wat stuk gemaakt.
Ik zag steeds haar twee eerlijke open ogen,
en dacht zelfs de duivel; nog nooit bedrogen.

Maar lik nu mijn wonden; in de Lentezon,
een zon die een gouden prijs mag behalen.
kinderen tuimelen en rollen over het gras,
kwamen omkransen met bloemen en kralen.

Ik hoor de vogels weer zingen als lijsters,
maar ze zien me wonden likken van pijn.
Volg heel snaakse moppen,die grappig zijn.
Zingend aan het vergeten, de pijn die ik lijdt.

Ik denk nu; keert u af; dat leugen gezicht,
ik luisterde naar verleiding en ben gezwicht.
Eerlijkheid en geloof in mijn ziel gevaren,
maar wat ik nu denk, is dat de leugen gluipt,
en zij is iemand die dan bij me binnensluipt.

auteur:Adrie.©.18.5.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:20 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Zingen en lachen

Zingen en lachen

Ik zat te zingen; half verzonken in rust,

door het zonnetje gestreeld tot deze lust.

Geboren een lied; aan mijn lippen ontwelt,

en de muzieknoten er passend bij uitgepeld.

Ik die met dichten het leven heb versleten,

wat zal men ooit, zijner afgunst gaan meten.

Ik zal ook nooit rusten onder zand en zoden,

zo lang mijn geest nog lachen op kan vangen,

zal ik nooit gaan snikken met de echte doden.

Ik zal voor u blijven zingen een vrolijk lied,

Ik zal dan lachen om het vers gedolven graf,

maar gooi dan snel mijn donkere mantel af.

auteur:Adrie.17.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:22 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Wens van Vrede

Wens van Vrede

'O ik laat de zon zijn weldaad gulzig vloeien,
wil het nu laten vloeien zonder tel van rust,
voel zijn warmte en rust weer in mij groeien,
waar ik dan weer veel liefde uit kan gieten.

Het is mijn wil en een diep vrede verlangen,
dat ik steeds weer om wereldvrede vraag.
Zon, mag je weer al je stralen over ons gieten,
maken tot een bron, gevuld met vredes golven,
zodat ieder mens dan voelt uw kracht en gloed,
uit een niet te stoppen liefde en vredes vloed.

Met heel uw; en onze liefde, kracht en gloed,
kunnen we zorgen dat alles-
onder onze liefde en vrede wordt bedolven,
met een niet te stuitten stroom van liefde,
rust, en een vrede wens als ieder zijn doel!

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:17 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Vandaag

Vandaag

Vandaag is alles louter weemoed

Ik kijk door alle franje heen.

Maar nu ik met die weemoed mee moet

maak ik van deze koude steen

een rode roos, een vurig rode.

Ik houd haar in mijn koude hand

en met dit teken van de liefde

loop ik door dit weemoedig land.

auteur:Toon Hermans.©

Deze twee gedichten zijn geschreven,

nadat ik als antwoord een mailtje kreeg,

waarin duidelijk werd dat mijn dichtvriendin,

weer een enorme zware aanval op haar

gezondheid had moeten doorstaan...

Chapau...lieverd
-

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:33 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Haar mooie woorden

Haar mooie woorden

Zachte lieve ogen zeiden; “vergeet mij niet”,
lief en bescheiden, maar steeds de klappen,
waar artsen en logen zelfs niets van snappen.
Men zegt; in het leven krijgt ieder zijn deel,
maar waarom, gebeurt er haar dan zo veel!

Waarom verbreekt God de ban of circel niet,
moet zij dan gaan met kromme schouders,
zonder dichten , krom van ziekte en verdriet.

Lieverd, als ik je dichten mag aanschouwen,
altijd zo vol woorden van liefde en zonneschijn.
Steeds mooi je woord, God heb je geen twijfel
Moet wat Goddelijk is; niet voor Eeuwig zijn.

Ach was ik eens God, had ik zijn macht,
dan zou ik vol liefde en deemoed maken,
dat geen vloek of andere mensenklacht,
haar dan nog ooit zouden kunnen raken.

auteur:Adrie.16.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:16 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

De kou in huis

De koude in huis

Ik moet mijn ramen nu sluiten,
terwijl eerst de zon nog kwam,
voel ik me nu nog koud en klam.
Mijn buur klopt tegen de ruiten.

Vraagt; had je geen zon beloofd;
hoe geuren nu je mooie seringen?
Ach, de regen zal snel gaan klinken,
voel me nu wel van de zon berooft.

Maar het loopt-zoals het loopt,
en niemand heeft ooit uitgevonden
dat het weer nooit is als gehoopt.
En zo valt de regen op je hoofd

O'buur mag ik mijn handen spreiden,
op u lief en nu zo gepijnigd hoofd,
en wil je dan denken zonder lijden,
het weer doet nooit zoals belooft.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

Het zonnetje had zich verslapen.

Het zonnetje had zich verslapen

Het zonnetje werd vanmorgen laat geboren,

doorzocht naar haar eerst heel de verre Horizon.

Wat nevel en zwarte wolken hingen daarom,

maar langzaam werd toch het zonnetje geboren,

weer zijn weidse gloed gevend over riet en koren.

Eerst liet nog geen krekel of vogel van zich horen,

later zongen zij weer gelijkluidend in koren.

Zelfs in het mooie Park waar ik vaak kom,

zag ik pas laat rijzen de zon achter de horizon.

Achter het ochtendgloren , heel helder en zeker,

de zon zijn stralende lichaam zo twijfelloos en zoet,

ook de bloemen die door haar weer gingen bloeien.

Geniet van haar,denk nu niet meer,haar te verdoemen.

Aan de hemel de wolken die nu weer zoetblauw vonkte,

kwam weer of het hartje zomer was, zo ook in dit,

het zonnetje waar uit gelijk de Zomergeluiden klonken.

Nog half slapend kom hijvanachter de drijvende wolken.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:48 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 mei 2010

Werkloze dichter

Werkloze dichter

Ik was met de vogels even alleen,

keek toen heel blij en verwonderd,

hoe op ons en de mooie bloemen,

het zonnetje zo heerlijk scheen.

Ik liep te smullen door de lanen,

en zag weer even verwend op,

naar de bomen met groen beladen.

Van hun voet tot aan hun top.

Ik dacht even stilletjes bij mezelf,

er is nu geen tijd voor geween,

laat me in uren van eenzaamheid,

toch niet meer te pletter vallen,

op zo'n afgrijselijke wanhoopssteen.

De kleur op mijn wangen is weer bloeiend,

en zijn weer gezonder en roder van kleur,

dan de rozen uit de schrijvers hun boeken.

Nee, het leven van een zieke dichter,

gaat niet steeds over de mooie rozen,

ik kan me natuurlijk altijd vergissen,

maar blijf toch een soort van werkloze.

auteur:Adrie.14.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Een natte koude Lente

Een natte koude Lente

Men ziet me nu niet in deze natte dagen,

als de nevel droef langs mijn vensters gaat.

Van de zon beroofd, overgegaan in het nat.

Alleen het zonnetje lokt me nu naar buiten,

als ik buur Kees , en de vogels hoor fluiten.

Ach Lente, ik wachtte op u warme stralen,

als het zonnetje zijn licht weer laat dalen.

De kievit weer op zijn nest gaat broeden,

en ik me weer kan warmen aan zijn gloed.

Och zonnetje, al heb je hier niets te zoeken,

het loont zeker wel, om naar Delfland te gaan,

alleen al om die eenzame Dichter te bezoeken,

die zich nu verschuild achter zuilen en boeken.

auteur:Adrie.13,5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:05 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Trollen, Nimfen en Feeën

Trollen, nimfen en Feeën

Nu maait een hovenier het eerste lentegras,

waardoor ik allergisch in een hoestbui schiet.

Speurende, reigers weer te zien in beek en plas,

waar zij hun prooi snel pakt tussen gewas en riet.

Een konijn dwaalde van zijn veilig leger af,

reikhalzend naar de boer zijn eerste groen,

en rent dan in een snelle niet te volgen draf,

snel weg, van een snel naderende jagersgroep.

De jagersgroep stort zich op het wild in het bos,

het wild zoekt dan een veilig plaatsje in het groen.

Daar waar; trollen, feeën en bosnimfen wonen,

voor kinderen en Rien Poortvliet hun hol en bos.

auteur:Adrie.13.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

Woorden die maar niet willen komen

Woorden die niet willen komen

Ik zit te piekeren of ze niet willen komen,

de woorden om mijn dicht mee te schrijven.

Genomen andere dichten om te bekijken,

Maar de woorden willen maar niet komen.

Ik ben toen door de regen maar gaan lopen,

langs het door de wind zacht golvende koren,

waar vele vogels zich kletterend lieten horen.

Daar vliegt al een kwetterende schare,

die gulzig het gestrooide brood nadert.

Er is nog een wachtende groep kraaien,

die nog heel druk lijken te vergaderen.

Een boer die mij al pruimend ziet komen,

schopt wat mompelend op zijn spade.

Ook een vogelverschrikker sloeg ons gade,

ziet hem vragen; wanneer is mijn werk gekomen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

De hongerige gieren

Hongerige gieren

Mijn gedicht geboren in de morgen,

weer dramatisch gestorven overdag.

Zijn dood maakte me wel wat zorgen

het zo sterven van wat m'n pen bracht.

Zo was gisteren mijn dichters dag.

De chauffeur nog van het oude ras,

hij leek te blazen als op een hoorn,

en brengt de kar al in een race-pas,

maar het verschil tussen bolderkar,

en een raceauto had hij geen oren.

Hij blies het gas door het oude karkas,

of hij de doodgravers niet zag komen.

In gedachte zag ik over onze lijken,

zwermen de vele hongerige gieren.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 mei 2010

Het witte laken

Het witte laken

De nacht bracht ons geen zon alleen zijn grijs.

Miste het zonnetje zijn lieve strelende stralen.

Ze was zo nodig zijn weldadig zalvende licht,

de wind ruiste verstorend de bladeren weer dicht.

's ochtends laat zij ook op mijn witte bedden laken,

zalvend en strelend met zijn stralen me ontwaken.

Later lijkt zij in het bos, zo tussen de groene bladeren,

met zijn lieve stralen me weer lief te willen raken.

's avonds ruisen de bomen hun bladeren weer dicht,

in de avond lacht ze dan in de stille donkere kamer,

en ziet hoe ik zachtjes in slaap val bij schemerlicht,

straalt dan minder en minder-en zegt goede nacht!

auteur:Adrie.8.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 mei 2010

De bedelaar

De Bedelaar

Schor klonk de bedelaar als hij zijn lied liet klinken
Het leek wel of hij tevergeefs, om een aalmoes vroeg.
De man boven; brulde dan; kan mijn rust niet vinden!
Een vrouw beweerde, dat hij altijd over alles klaagt.

Gezeten op de drempel van het statige Herenhuis,
zong hij zacht,schor, hongerig, maar niet luidruchtig!
Zijn lied klonk voor al, ook voor hem van het Herenhuis.
Nimmer vergeten was hij; die ook waren voortvluchtig,
zij doolde van land tot land en van kamp tot kamp.

Doch op een dag, zagen we hem verdrietig gaan,
weende wel diep in zijn hart, doch viel geen traan,
uit heel lieve droevige ogen, die verhard waren voortaan.

Nooit meer, dat beeld zoals wij hem zagen,
zoals hij, die zo smekend om een aalmoes kon vragen,
schuldig zou ik willen, dat ik hem nog eens zag.
auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:55 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 mei 2010

Vorstelijk tapijt

Vorstelijk tapijt

-
Als gij ook weet wat lijden en pijn is,

weet hoeveel verdriet achter een traan zit,

dan zul je mijn gegane wegen vermijden.

Laat u zich dan niet tot mijn wegen verleiden.

In mijn gedachte klinkt nu een lied van vrijheid,

zie nu de bloesem die wiegelend door de wind,

zich nu neerlegt als een wit vorstelijk tapijt.

Alles voelt nu donzig zacht, zachter neergevlijd..

Ik die eerst heel koortsachtig en druk reisde,

ben nu dichter; drinkend van het rustige leven,

drink nu met rust al het moois wat is gegeven.

auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 mei 2010

Niet meer te horen klop

Niet meer te horen klop

O God, die de zuiverheid van mijn ziel ziet,

wees genadig; voor die me hebben geslagen.

Zij zijn nu door hun nog klein zijn en domheid,

bij hun mening, de verkeerde weg ingeslagen!

Stil en geslagen voel ik me nu in een duister.

Hoor en voel mijn hart heel verdrietig kloppen,

al was het de regen, het vallen van zijn droppen,

en maken zij ook spetters die onrustig kloppen.

/
Kreeg het antwoord eer de vraag was geboren.

Vang vang ik uit ik de antwoorden; de vraag op,

maar die zijn nu als onverstaanbaar verloren!

Daarom moet mijn hart slaan een niet te horen klop.

auteur:Adrie.4.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

Anton Pieck

Anton Pieck

Ik liep half dromend de Efteling rond,

langs Pieck zijn sprookjes en gedrochten,

waren gepakt uit holen en aan krochten.

Net of ik weer even mijn kind wilde zijn .

'O hoe gelukkig, dat als een gouden lamp

de herinnering steeds weer brandt in mij,

wanneer ik de ogen houdt naar de toverlamp,

'O Doorn Roosje wiens schoonheid voor ogen,

weer als die mooie en zielige schoonheid,

wat heeft Anton Pieck me toch vaak bedrogen.

Of heeft hij mijn kinderziel gewoon misleid.

auteur:Adrie.2.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:34 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

De Zon

De Zon

Nu niet meer schreien
meer Mireille
niet meer grienen Leotien
laat maar gieten
ma petite
morgen schijnt de zon
misschien.
auteur:Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Zondag 2 mei 2010

Het Lentezonnetje

Het Lentezonnetje.

Zie langzaam verdwijnen het grijze en het kale,

kinderen die hun teentjes al bootje laten varen.

Deze Lente zal geen Lente zijn, of het zonlicht,

zal meer met het ontwaken van de natuur bezig zijn.

Zelfs een zeurderige en altijd mopperende buur,

voelt zich nu ook door het zonnetje overladen.

Zag al een meeuw vliegen laag boven het strand,

om het brood onmerkbaar te piikken uit mijn hand.

De Lente en schoonheid in ook ieders bestaan,

is ook voor een dichter, die dan weer sromerig staart.

Ik voel mijn dromen in de vroegte vaak al ontwaren,

als ze in alle vroegte door het zonnetje bestreken waren.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 mei 2010

Een donkere Lentenacht

Een donkere Lentenacht

Het was weer een pikzwarte nacht,

met wolken dragend hun watervracht.

De wind joeg de regen over de daken.

Morgen kan het zonnetje hun weer bedaren,

we roepen dan; kijk het zonnetje is er weer!

'O ik zag haar weer hunkerend komen ,

en snel de donkere wolken weer breken.

'O de Lente komt, zie en voel hem komen.

Heb dank 'O zonnetje met je reuzenlicht.

Jij hebt nu de duisternis doen zwichten.

Hoor en zie de bloemen weer heerlijk pochen,

en mijn ogen, ziet hun al heel gul schenken,

en nog slikkend, durf om nog meer te wenken.

Niet te versmaden was dan toch die regen.

De droge grond kan er nu toch weer even tegen.

Hadden niet gewacht, niet lang genoeg gezwegen.

auteur:Adrie.1.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Berichten van 1 mei 2010 tot 31 mei 2010

Meer van Hartkronkels