Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Woensdag 19 mei 2010

Rode rozen

Rode rozen.

In zijn hand een bosje rode rozen,

voor haar geplukt met bevende hand.

In een rij met grijze marmer zerken,

zoekt hij haar tussen de vele merken.

Ze lag daar, en voor eeuwig te slapen,

tussen de Wilgen en de witte berken.

In gedachte vervloekend de levensrover,

zijn liefste in gedachte; met haar rode rozen.

Hij voelde weer de droefenis en pijn,

wilde dat even zijn armen vleugels zijn,

dan zou hij even tot de hemel stijgen,

om samen , weer met zijn liefste te zijn.

Maar opeens, voelde hij de aarde zwellen,

de aarde golven en golven- meer en meer,

hij wordt droef, en rent weg bij de zerken.

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:29 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Mijn begeer

Mijn begeer

Uren heb ik vannacht rondgelopen,

het liefste bij haar in bed gekropen.

Het zijn van die lichte lentedagen,

die in de nacht steeds weer plagen.

'O het waren dan die zware nachten,

die mijn leven en rust ombrachten,

Steeds weer door de stad gegaan,

tot ik haar stem hoorde klinken.

Ja, mijn hart doet me dan nog pijn,

ik verlang dan, om niets meer te zijn,

om dan met haar stem neer te zinken.

Nog steeds kan ik het haar niet zeggen,

mijn heel diep, verlangen niet uitleggen.

Mijn leegte en mijn droevig begeer,

het bloedt groter en meer en meer.

auteur:Adrie.18.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Binnensluipt

Binnensluipt

De geest van onrust; heeft mij diep geraakt.
Er is in mijn hart, heel wat stuk gemaakt.
Ik zag steeds haar twee eerlijke open ogen,
en dacht zelfs de duivel; nog nooit bedrogen.

Maar lik nu mijn wonden; in de Lentezon,
een zon die een gouden prijs mag behalen.
kinderen tuimelen en rollen over het gras,
kwamen omkransen met bloemen en kralen.

Ik hoor de vogels weer zingen als lijsters,
maar ze zien me wonden likken van pijn.
Volg heel snaakse moppen,die grappig zijn.
Zingend aan het vergeten, de pijn die ik lijdt.

Ik denk nu; keert u af; dat leugen gezicht,
ik luisterde naar verleiding en ben gezwicht.
Eerlijkheid en geloof in mijn ziel gevaren,
maar wat ik nu denk, is dat de leugen gluipt,
en zij is iemand die dan bij me binnensluipt.

auteur:Adrie.©.18.5.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:20 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Zingen en lachen

Zingen en lachen

Ik zat te zingen; half verzonken in rust,

door het zonnetje gestreeld tot deze lust.

Geboren een lied; aan mijn lippen ontwelt,

en de muzieknoten er passend bij uitgepeld.

Ik die met dichten het leven heb versleten,

wat zal men ooit, zijner afgunst gaan meten.

Ik zal ook nooit rusten onder zand en zoden,

zo lang mijn geest nog lachen op kan vangen,

zal ik nooit gaan snikken met de echte doden.

Ik zal voor u blijven zingen een vrolijk lied,

Ik zal dan lachen om het vers gedolven graf,

maar gooi dan snel mijn donkere mantel af.

auteur:Adrie.17.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:22 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Wens van Vrede

Wens van Vrede

'O ik laat de zon zijn weldaad gulzig vloeien,
wil het nu laten vloeien zonder tel van rust,
voel zijn warmte en rust weer in mij groeien,
waar ik dan weer veel liefde uit kan gieten.

Het is mijn wil en een diep vrede verlangen,
dat ik steeds weer om wereldvrede vraag.
Zon, mag je weer al je stralen over ons gieten,
maken tot een bron, gevuld met vredes golven,
zodat ieder mens dan voelt uw kracht en gloed,
uit een niet te stoppen liefde en vredes vloed.

Met heel uw; en onze liefde, kracht en gloed,
kunnen we zorgen dat alles-
onder onze liefde en vrede wordt bedolven,
met een niet te stuitten stroom van liefde,
rust, en een vrede wens als ieder zijn doel!

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:17 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Vandaag

Vandaag

Vandaag is alles louter weemoed

Ik kijk door alle franje heen.

Maar nu ik met die weemoed mee moet

maak ik van deze koude steen

een rode roos, een vurig rode.

Ik houd haar in mijn koude hand

en met dit teken van de liefde

loop ik door dit weemoedig land.

auteur:Toon Hermans.©

Deze twee gedichten zijn geschreven,

nadat ik als antwoord een mailtje kreeg,

waarin duidelijk werd dat mijn dichtvriendin,

weer een enorme zware aanval op haar

gezondheid had moeten doorstaan...

Chapau...lieverd
-

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:33 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Haar mooie woorden

Haar mooie woorden

Zachte lieve ogen zeiden; “vergeet mij niet”,
lief en bescheiden, maar steeds de klappen,
waar artsen en logen zelfs niets van snappen.
Men zegt; in het leven krijgt ieder zijn deel,
maar waarom, gebeurt er haar dan zo veel!

Waarom verbreekt God de ban of circel niet,
moet zij dan gaan met kromme schouders,
zonder dichten , krom van ziekte en verdriet.

Lieverd, als ik je dichten mag aanschouwen,
altijd zo vol woorden van liefde en zonneschijn.
Steeds mooi je woord, God heb je geen twijfel
Moet wat Goddelijk is; niet voor Eeuwig zijn.

Ach was ik eens God, had ik zijn macht,
dan zou ik vol liefde en deemoed maken,
dat geen vloek of andere mensenklacht,
haar dan nog ooit zouden kunnen raken.

auteur:Adrie.16.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:16 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

De kou in huis

De koude in huis

Ik moet mijn ramen nu sluiten,
terwijl eerst de zon nog kwam,
voel ik me nu nog koud en klam.
Mijn buur klopt tegen de ruiten.

Vraagt; had je geen zon beloofd;
hoe geuren nu je mooie seringen?
Ach, de regen zal snel gaan klinken,
voel me nu wel van de zon berooft.

Maar het loopt-zoals het loopt,
en niemand heeft ooit uitgevonden
dat het weer nooit is als gehoopt.
En zo valt de regen op je hoofd

O'buur mag ik mijn handen spreiden,
op u lief en nu zo gepijnigd hoofd,
en wil je dan denken zonder lijden,
het weer doet nooit zoals belooft.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

Het zonnetje had zich verslapen.

Het zonnetje had zich verslapen

Het zonnetje werd vanmorgen laat geboren,

doorzocht naar haar eerst heel de verre Horizon.

Wat nevel en zwarte wolken hingen daarom,

maar langzaam werd toch het zonnetje geboren,

weer zijn weidse gloed gevend over riet en koren.

Eerst liet nog geen krekel of vogel van zich horen,

later zongen zij weer gelijkluidend in koren.

Zelfs in het mooie Park waar ik vaak kom,

zag ik pas laat rijzen de zon achter de horizon.

Achter het ochtendgloren , heel helder en zeker,

de zon zijn stralende lichaam zo twijfelloos en zoet,

ook de bloemen die door haar weer gingen bloeien.

Geniet van haar,denk nu niet meer,haar te verdoemen.

Aan de hemel de wolken die nu weer zoetblauw vonkte,

kwam weer of het hartje zomer was, zo ook in dit,

het zonnetje waar uit gelijk de Zomergeluiden klonken.

Nog half slapend kom hijvanachter de drijvende wolken.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:48 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 mei 2010

Werkloze dichter

Werkloze dichter

Ik was met de vogels even alleen,

keek toen heel blij en verwonderd,

hoe op ons en de mooie bloemen,

het zonnetje zo heerlijk scheen.

Ik liep te smullen door de lanen,

en zag weer even verwend op,

naar de bomen met groen beladen.

Van hun voet tot aan hun top.

Ik dacht even stilletjes bij mezelf,

er is nu geen tijd voor geween,

laat me in uren van eenzaamheid,

toch niet meer te pletter vallen,

op zo'n afgrijselijke wanhoopssteen.

De kleur op mijn wangen is weer bloeiend,

en zijn weer gezonder en roder van kleur,

dan de rozen uit de schrijvers hun boeken.

Nee, het leven van een zieke dichter,

gaat niet steeds over de mooie rozen,

ik kan me natuurlijk altijd vergissen,

maar blijf toch een soort van werkloze.

auteur:Adrie.14.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Een natte koude Lente

Een natte koude Lente

Men ziet me nu niet in deze natte dagen,

als de nevel droef langs mijn vensters gaat.

Van de zon beroofd, overgegaan in het nat.

Alleen het zonnetje lokt me nu naar buiten,

als ik buur Kees , en de vogels hoor fluiten.

Ach Lente, ik wachtte op u warme stralen,

als het zonnetje zijn licht weer laat dalen.

De kievit weer op zijn nest gaat broeden,

en ik me weer kan warmen aan zijn gloed.

Och zonnetje, al heb je hier niets te zoeken,

het loont zeker wel, om naar Delfland te gaan,

alleen al om die eenzame Dichter te bezoeken,

die zich nu verschuild achter zuilen en boeken.

auteur:Adrie.13,5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:05 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Trollen, Nimfen en Feeën

Trollen, nimfen en Feeën

Nu maait een hovenier het eerste lentegras,

waardoor ik allergisch in een hoestbui schiet.

Speurende, reigers weer te zien in beek en plas,

waar zij hun prooi snel pakt tussen gewas en riet.

Een konijn dwaalde van zijn veilig leger af,

reikhalzend naar de boer zijn eerste groen,

en rent dan in een snelle niet te volgen draf,

snel weg, van een snel naderende jagersgroep.

De jagersgroep stort zich op het wild in het bos,

het wild zoekt dan een veilig plaatsje in het groen.

Daar waar; trollen, feeën en bosnimfen wonen,

voor kinderen en Rien Poortvliet hun hol en bos.

auteur:Adrie.13.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

Woorden die maar niet willen komen

Woorden die niet willen komen

Ik zit te piekeren of ze niet willen komen,

de woorden om mijn dicht mee te schrijven.

Genomen andere dichten om te bekijken,

Maar de woorden willen maar niet komen.

Ik ben toen door de regen maar gaan lopen,

langs het door de wind zacht golvende koren,

waar vele vogels zich kletterend lieten horen.

Daar vliegt al een kwetterende schare,

die gulzig het gestrooide brood nadert.

Er is nog een wachtende groep kraaien,

die nog heel druk lijken te vergaderen.

Een boer die mij al pruimend ziet komen,

schopt wat mompelend op zijn spade.

Ook een vogelverschrikker sloeg ons gade,

ziet hem vragen; wanneer is mijn werk gekomen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

De hongerige gieren

Hongerige gieren

Mijn gedicht geboren in de morgen,

weer dramatisch gestorven overdag.

Zijn dood maakte me wel wat zorgen

het zo sterven van wat m'n pen bracht.

Zo was gisteren mijn dichters dag.

De chauffeur nog van het oude ras,

hij leek te blazen als op een hoorn,

en brengt de kar al in een race-pas,

maar het verschil tussen bolderkar,

en een raceauto had hij geen oren.

Hij blies het gas door het oude karkas,

of hij de doodgravers niet zag komen.

In gedachte zag ik over onze lijken,

zwermen de vele hongerige gieren.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 mei 2010

Het witte laken

Het witte laken

De nacht bracht ons geen zon alleen zijn grijs.

Miste het zonnetje zijn lieve strelende stralen.

Ze was zo nodig zijn weldadig zalvende licht,

de wind ruiste verstorend de bladeren weer dicht.

's ochtends laat zij ook op mijn witte bedden laken,

zalvend en strelend met zijn stralen me ontwaken.

Later lijkt zij in het bos, zo tussen de groene bladeren,

met zijn lieve stralen me weer lief te willen raken.

's avonds ruisen de bomen hun bladeren weer dicht,

in de avond lacht ze dan in de stille donkere kamer,

en ziet hoe ik zachtjes in slaap val bij schemerlicht,

straalt dan minder en minder-en zegt goede nacht!

auteur:Adrie.8.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 mei 2010

De bedelaar

De Bedelaar

Schor klonk de bedelaar als hij zijn lied liet klinken
Het leek wel of hij tevergeefs, om een aalmoes vroeg.
De man boven; brulde dan; kan mijn rust niet vinden!
Een vrouw beweerde, dat hij altijd over alles klaagt.

Gezeten op de drempel van het statige Herenhuis,
zong hij zacht,schor, hongerig, maar niet luidruchtig!
Zijn lied klonk voor al, ook voor hem van het Herenhuis.
Nimmer vergeten was hij; die ook waren voortvluchtig,
zij doolde van land tot land en van kamp tot kamp.

Doch op een dag, zagen we hem verdrietig gaan,
weende wel diep in zijn hart, doch viel geen traan,
uit heel lieve droevige ogen, die verhard waren voortaan.

Nooit meer, dat beeld zoals wij hem zagen,
zoals hij, die zo smekend om een aalmoes kon vragen,
schuldig zou ik willen, dat ik hem nog eens zag.
auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:55 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 mei 2010

Vorstelijk tapijt

Vorstelijk tapijt

-
Als gij ook weet wat lijden en pijn is,

weet hoeveel verdriet achter een traan zit,

dan zul je mijn gegane wegen vermijden.

Laat u zich dan niet tot mijn wegen verleiden.

In mijn gedachte klinkt nu een lied van vrijheid,

zie nu de bloesem die wiegelend door de wind,

zich nu neerlegt als een wit vorstelijk tapijt.

Alles voelt nu donzig zacht, zachter neergevlijd..

Ik die eerst heel koortsachtig en druk reisde,

ben nu dichter; drinkend van het rustige leven,

drink nu met rust al het moois wat is gegeven.

auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 mei 2010

Niet meer te horen klop

Niet meer te horen klop

O God, die de zuiverheid van mijn ziel ziet,

wees genadig; voor die me hebben geslagen.

Zij zijn nu door hun nog klein zijn en domheid,

bij hun mening, de verkeerde weg ingeslagen!

Stil en geslagen voel ik me nu in een duister.

Hoor en voel mijn hart heel verdrietig kloppen,

al was het de regen, het vallen van zijn droppen,

en maken zij ook spetters die onrustig kloppen.

/
Kreeg het antwoord eer de vraag was geboren.

Vang vang ik uit ik de antwoorden; de vraag op,

maar die zijn nu als onverstaanbaar verloren!

Daarom moet mijn hart slaan een niet te horen klop.

auteur:Adrie.4.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

Anton Pieck

Anton Pieck

Ik liep half dromend de Efteling rond,

langs Pieck zijn sprookjes en gedrochten,

waren gepakt uit holen en aan krochten.

Net of ik weer even mijn kind wilde zijn .

'O hoe gelukkig, dat als een gouden lamp

de herinnering steeds weer brandt in mij,

wanneer ik de ogen houdt naar de toverlamp,

'O Doorn Roosje wiens schoonheid voor ogen,

weer als die mooie en zielige schoonheid,

wat heeft Anton Pieck me toch vaak bedrogen.

Of heeft hij mijn kinderziel gewoon misleid.

auteur:Adrie.2.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:34 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

De Zon

De Zon

Nu niet meer schreien
meer Mireille
niet meer grienen Leotien
laat maar gieten
ma petite
morgen schijnt de zon
misschien.
auteur:Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels