Een dag dat vlinders weer in mijn buik jongleerden, op zoek naar liefde wat nog niet bij mij was geblust. Het wordt weer avond; niemand die dat heeft gesust. Engel Cupido zie ik zijn rug weer naar me toe keren. Zelfs een tortelduif duikt dan weer in haar veren, wacht tot Klaas Vaak mijn hart weer in slaap sust. Houdt me flink, maar mijn hart huilt hee1 bewust. Niemand die mijn verdriet dan nog wat kan deren. God; ik geef me onvoorwaardelijk weer aan u over; geen enkele mantel, is er nog warm genoeg voor mij; er is zelfs geen graadje warmte meer in mij te roven; de kilte jaagd nu onophoudelijk aan min hart voorbij.
Ja, ben stevig met Roosje aan het vechten..Zo noem ik altijd mijn ziekte multiple-sclerose..Probeert haar rustig te houden en tegelijkertijd te Revalideren...Maar wil ook wat meer voor mijn lotgenoten gaan doen en betekenen..Ik heb niet voor niets die opleiding mogen doen als Maatschappelijk werkende; en heb niet voor niets dat stukje warmte gekregen....Maar verhipt, stik zelf in de eenzaamheid...wat me na zo'9 jaar scheiding nu enorm begint te wreken. Maar ik ben en blijf een knokker, dus zal nog lang aan het dichten blijven; maar niet meer met die intensiviteit als voorheen. Maar wens jullie nog een heel fijne en mooie week; met heel veel liefs van Adrie.
Donderdag 24 november 2011
Legde bleker wordende herinneringen terzijden, wat mijn geest en hart beelden ziet als verloren. En haar ogen en hart opnieuw weer doorboren. Voelen en zien; onze trillende snaren wederzijds. Staan ze trakker als ik ze vertel van mijn lijdden. En de liefdevolle en uitnodigende stap naar voren, laat de liefde ons hart, weer tot ons hart behoren; om te zien groeien warme liefde aan beiderzijden. Wil; weer zien sidderingen; die dan heel diep dalen, voelen we ze niet; dan is hart en ziel; erg verwond. wil me weer warmen van de ochtend tot avondstond. Zien liefde; die je steeds ziet verhalen en herhalen. Het moois; dat toen in jaren is gegroeid en verrezen; werd door de tijd betekenisvol teneer neergehaald, door niet gevulde woorden; krachtig omver gemaaid. Maar hoop dat ons hart weer dezelfde mogen wezen.
Zag het zonnetje achter de mist wat dralen, nog steeds straalt hij Gods schepping door. Na mist en kou; het zonnetje aan het woord. Herfst; waar blijf je; met kleuren en idealen. Snel staat me een zonnige avond voor ogen; beschut voor wind; met buur gemaakte bogen. Mijn stoel naast een Boedha-beeld van steen, nam de tijd om te voelen de rust heel sereen. Zie een bloemetje; als nu vergeten in het gras, 'o niets wat nu nog zo liefelijk en vrolijk was. Mijn hand om haar dunne voetje teder en stil. S'nacht haar voetje in de mist, nu zo nat en kil. Neem nu in de serene rust niets meer ter hand, ben nu bang dat ik alles trek uit het verband. Nee; neem nu rust in mijn stil zoekend zwerven, in de hoop weer rust en schoonheid te verwerven.
Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker; droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de br…
Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker;
droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de brieven die naast me lagen.
Of een duiveltje ze bijeen had gelegd,
wilde eerst niet in de brieven kijken,
ik rook met haar braaksel, vele lijken.
woorden; weer steeg sociaal verzet.
We stonden even in de bunkers zij en ik;
dacht steeds waar blijft vraag en daad;
of rode wangen bij haar domme vraag;
wachtte ze op een onbewaakt ogenblik?
Met haar wetten krakende popaganda;
in woord en beeld zo onnozel beweert;
ondergang van sociale wetten begeert.
achter de blik; sprak niet haar schande!
Donderdag 17 november 2011
Werd stil in het lokaal toen het opende met een stoot, wilde weg; ontsnappen aan de vele zorgzame handen. Zelfs de liefdevolle harten hielden nu op met brandden. Als water spoelde zorg weg uit de behulpzame handen, toen de zorgzame mantel van het huis zich weer sloot. Voelde hoe het aangreep als een venijnige dolkstoot. Het was nog niet de tijd om kaarsen te laten branden. Zie hier alleen eenzaamheid weerkaatsen in de ander. Wil me hier niet in mijn eenzaamheid stil verschuilen, de najaars-wind en regen over het dak horen huilen. Niet moedeloos zien plaatsen Kaarsen in een stander. Nee,ik ben een mens; eenzaam onder de behulpzaamheid
Ook jullie vergeten, zien niet waar mijn hart om schreit. Wil weer lachen,; of toasten om ons geluk met een ander. Onze liefde zien weerkaastsen in de ogen van elkander.
Woensdag 16 november 2011
Waarom juist nu in de sombere herfst; is hij zonder jou niet droevig genoeg. Maakt me met je zijn;moe en bedroefd. draag nu je banier; dood en verderf. Stond, wat voor de regen te schuilen; maakt me nu met je wringer zo moe. Zie zich om draaien Drees bedroefd. Nog niet klaar met groei en druilen? Werd weemoedig; onder je kakelen; je draait je wringer; ik weet niet wat? Maar nu in deze grijze vreemde stad, hoor ik alleen je Zorg-wringer ratelen
Wieg me warm op de verwarmingsketel zijn zucht. De lucht die weer grote grauwe wolken laat zien. Zie langs het venster een late vogel; die nu vlucht. Geen enkele vroegere vluchter die hij nu nog ziet. Grauw daar ginds;die grijs gekleurde; ja- ga lucht. Als een dode, die dan alle kleur en warmte verliest. Na verlies van het zonnetje laat ik een diepe zucht. Alles was immers bij het zonnetje zo verdrietig niet. Al het groen wat nog van deze mooie zomer sprak, verdord, verschrompeld; met het zonnetje gegaan. Het vriest nu harder en harder-alles nu zo ijzig kil. Hoop dat mijn hart verkild en zwak; hiet rusten wil, omdat ik hem maar steeds luider zijn gang laat gaan.
Zonnebloem-reis voor zieken en ouderen alleen, kleur van de boot; liefdevol zo ziet u er maar een. De Zonnebloem verzekerd je weer van je bestaan, ook al zijn er veel zekerheden bij je weg gegaan. Met rolstoelen de duitse hobbelende kasseien op, als het ezeltje niet trok, kreeg het op haar/zijn kop. En zaten we al een knijpend tijdje te nat of droog, geen Duitse Bobbel of Berg was ezel dan te hoog. Dit wonder overkomt zieken of oudere nog zelden, doorzoek je Horizon met kantoren, vergeelde velden. Je merkt even niet dat er vele normen zijn verloren, waar ik alleen muren wist; wordt ook liefde geboren.
'O lieve bloggers; ik heb gevoeld de warme liefde; als ontsprongen; uit vele hun warme moederschoot, echte liefde die mijn ziel en lichaamspijn verdoofdt. 'O de in mijn hart gemiste liefde voelde nu krachtig, wat voelt een eerlijk en echt open hart toch prachtig. Het gaf heerlijke warme rillingen door hart en ziel. Je voelde dan de uren en dagen veel te snel en te kort, pijn en zorgen; nu tot later uur en order opgeschort. Hobbels; in een ziek mensenleven kwam ik niet tegen. Geen klagen of schreien; het lag heerlijk neergezegen, voelde mijn hart alleen door liefde en warmte bewegen. Mijn hart huilt stilletjes; de liefde lijkt weer vervlogen; dus weer voldoende stof voor de vele werkers en logen. Mijn woning; weer als een dode mond; koud en bleek; Zelfs geen verdwaalde engel; die even bij me neerstreek. Ik die bij het hoogtepunt van hun liefdevolle gezangen; heb die steeds ontvangen, en in mijn hart opgehangen.
Het leven is geen lolletje er is een boel verdriet maar zo zwaar als wij het maken is het leven meestal niet.
Lieve bloggers; ik ga er voor een weekje tussen uit; voor een reisje op de Rijn...
Wens jullie nog een heel fijn weekend; met hopelijk weer dat stralende zonnetje...
Met heel veel liefs van Adrie...
Herfst als regiseur Wandelde in de zon; langs mooie tuinen en lanen, lanen nu met hopen gele dorre bladeren beladen. Raar dat onder het zonn…
Wandelde in de zon; langs mooie tuinen en lanen, lanen nu met hopen gele dorre bladeren beladen. Raar dat onder het zonnetje het lover verdween, onder een gebiedende hand; gevallen een op een. Leek goddelijk, hoe de Natuur zich gaat schonen, me wees op de zomer met zijn sterfelijke schonen. Het zonnetje lijkt tegen de natuur wetten te muiten, tegen najaar; regen, hagel. wind en hun kornuiten. Zie op haar balkon; buur naar haar bloemen kijken, ja; het lijkt zorgelijk, het zonnetje is niet bij de tijd. Onmacht herfst regiseur; wil nu de Winter bezorgen. maar voor de Winter ziet nog steeds geen open deur. Nog geen enkel regel werd er over haar geschreven, dat het zonnetje zich nu eens gewonnen moet geven. Nee; zie nu gebeuren; dat God komt tussen beiden. Wil; dat de bloemetjes nu ook van ons gaan scheiden.
Kriebelende vlinders
