Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker; droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de br…
Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker;
droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de brieven die naast me lagen.
Of een duiveltje ze bijeen had gelegd,
wilde eerst niet in de brieven kijken,
ik rook met haar braaksel, vele lijken.
woorden; weer steeg sociaal verzet.
We stonden even in de bunkers zij en ik;
dacht steeds waar blijft vraag en daad;
of rode wangen bij haar domme vraag;
wachtte ze op een onbewaakt ogenblik?
Met haar wetten krakende popaganda;
in woord en beeld zo onnozel beweert;
ondergang van sociale wetten begeert.
achter de blik; sprak niet haar schande!
Donderdag 17 november 2011
Werd stil in het lokaal toen het opende met een stoot, wilde weg; ontsnappen aan de vele zorgzame handen. Zelfs de liefdevolle harten hielden nu op met brandden. Als water spoelde zorg weg uit de behulpzame handen, toen de zorgzame mantel van het huis zich weer sloot. Voelde hoe het aangreep als een venijnige dolkstoot. Het was nog niet de tijd om kaarsen te laten branden. Zie hier alleen eenzaamheid weerkaatsen in de ander. Wil me hier niet in mijn eenzaamheid stil verschuilen, de najaars-wind en regen over het dak horen huilen. Niet moedeloos zien plaatsen Kaarsen in een stander. Nee,ik ben een mens; eenzaam onder de behulpzaamheid
Ook jullie vergeten, zien niet waar mijn hart om schreit. Wil weer lachen,; of toasten om ons geluk met een ander. Onze liefde zien weerkaastsen in de ogen van elkander.
Woensdag 16 november 2011
Waarom juist nu in de sombere herfst; is hij zonder jou niet droevig genoeg. Maakt me met je zijn;moe en bedroefd. draag nu je banier; dood en verderf. Stond, wat voor de regen te schuilen; maakt me nu met je wringer zo moe. Zie zich om draaien Drees bedroefd. Nog niet klaar met groei en druilen? Werd weemoedig; onder je kakelen; je draait je wringer; ik weet niet wat? Maar nu in deze grijze vreemde stad, hoor ik alleen je Zorg-wringer ratelen
Wieg me warm op de verwarmingsketel zijn zucht. De lucht die weer grote grauwe wolken laat zien. Zie langs het venster een late vogel; die nu vlucht. Geen enkele vroegere vluchter die hij nu nog ziet. Grauw daar ginds;die grijs gekleurde; ja- ga lucht. Als een dode, die dan alle kleur en warmte verliest. Na verlies van het zonnetje laat ik een diepe zucht. Alles was immers bij het zonnetje zo verdrietig niet. Al het groen wat nog van deze mooie zomer sprak, verdord, verschrompeld; met het zonnetje gegaan. Het vriest nu harder en harder-alles nu zo ijzig kil. Hoop dat mijn hart verkild en zwak; hiet rusten wil, omdat ik hem maar steeds luider zijn gang laat gaan.
Zonnebloem-reis voor zieken en ouderen alleen, kleur van de boot; liefdevol zo ziet u er maar een. De Zonnebloem verzekerd je weer van je bestaan, ook al zijn er veel zekerheden bij je weg gegaan. Met rolstoelen de duitse hobbelende kasseien op, als het ezeltje niet trok, kreeg het op haar/zijn kop. En zaten we al een knijpend tijdje te nat of droog, geen Duitse Bobbel of Berg was ezel dan te hoog. Dit wonder overkomt zieken of oudere nog zelden, doorzoek je Horizon met kantoren, vergeelde velden. Je merkt even niet dat er vele normen zijn verloren, waar ik alleen muren wist; wordt ook liefde geboren.
'O lieve bloggers; ik heb gevoeld de warme liefde; als ontsprongen; uit vele hun warme moederschoot, echte liefde die mijn ziel en lichaamspijn verdoofdt. 'O de in mijn hart gemiste liefde voelde nu krachtig, wat voelt een eerlijk en echt open hart toch prachtig. Het gaf heerlijke warme rillingen door hart en ziel. Je voelde dan de uren en dagen veel te snel en te kort, pijn en zorgen; nu tot later uur en order opgeschort. Hobbels; in een ziek mensenleven kwam ik niet tegen. Geen klagen of schreien; het lag heerlijk neergezegen, voelde mijn hart alleen door liefde en warmte bewegen. Mijn hart huilt stilletjes; de liefde lijkt weer vervlogen; dus weer voldoende stof voor de vele werkers en logen. Mijn woning; weer als een dode mond; koud en bleek; Zelfs geen verdwaalde engel; die even bij me neerstreek. Ik die bij het hoogtepunt van hun liefdevolle gezangen; heb die steeds ontvangen, en in mijn hart opgehangen.
Het leven is geen lolletje er is een boel verdriet maar zo zwaar als wij het maken is het leven meestal niet.
Lieve bloggers; ik ga er voor een weekje tussen uit; voor een reisje op de Rijn...
Wens jullie nog een heel fijn weekend; met hopelijk weer dat stralende zonnetje...
Met heel veel liefs van Adrie...
Herfst als regiseur Wandelde in de zon; langs mooie tuinen en lanen, lanen nu met hopen gele dorre bladeren beladen. Raar dat onder het zonn…
Wandelde in de zon; langs mooie tuinen en lanen, lanen nu met hopen gele dorre bladeren beladen. Raar dat onder het zonnetje het lover verdween, onder een gebiedende hand; gevallen een op een. Leek goddelijk, hoe de Natuur zich gaat schonen, me wees op de zomer met zijn sterfelijke schonen. Het zonnetje lijkt tegen de natuur wetten te muiten, tegen najaar; regen, hagel. wind en hun kornuiten. Zie op haar balkon; buur naar haar bloemen kijken, ja; het lijkt zorgelijk, het zonnetje is niet bij de tijd. Onmacht herfst regiseur; wil nu de Winter bezorgen. maar voor de Winter ziet nog steeds geen open deur. Nog geen enkel regel werd er over haar geschreven, dat het zonnetje zich nu eens gewonnen moet geven. Nee; zie nu gebeuren; dat God komt tussen beiden. Wil; dat de bloemetjes nu ook van ons gaan scheiden.
Lang galmde Dries zijn schot; kinderziel en het bos door. leek te blijven galmen; boom tot boom in mijn gedachten. Zijn prooi mijn ziel; en het hert nu dood of zwaar gewond; sloot nu weer samen met mijn vader een gezamelijk verbond als we Dries zuden zien; slepen we hem door de hellenpoort. In gedachten sleept mu het hert; na Dries zijn schoten; zich bloedend voort; door bos en over het dauwnatte mos, Nee; de jachtopziener; sloot vaker voor Dries zijn ogen; had juist samen met Dries zijn prooi gezien en gewogen. Maar toen Dries zijn schot zwaar en donker galmend viel; keek ik als kind; Dries in gedachte boos in zijn hart en ziel. Was toen goede maatjes met mijn alles begrijpende vader. Was blij; had gelukkig niet Dries zijn geboorten namen.
Het was nog een heel jong en verlegen kind, wat op de bank; "mij' speelde met mijn stok. Verlegen merkte ze dat ze mij niet verstondt. terwijl ze verlegen friemelde aan mam's rok. Stuurde haar snel een tolletje over de grond, en in haar kinder-ogen snel een lach en blik. Leg het tolletje in de schoot van het meisje, hoop dat het, later herinnerd aan ons beiden. Toen gleed even de herinnering in mijn hart; en die herinnering wikkeld alles in het zwart; maakt dan alles zo donker, koud en gevoelloos; en snel; anders loop je weg, koud en doelloos. Snel in herinneringen om een lied te zingen; om snel weer zwart uit mijn hart te wringen. Snel weer bij de mooie dingen van mijn jeugd; kom dan bij mijn heimlich genot en ondeugd. Kan ik vol liefde brandden; ja weer beminnen.
Door de waker naast me aangespoordt, begint in de ochtend heel fantasieloos, naast mijn lichaam zijn ochtendaccoord. Neem met kreun en zucht dan het woord. Nog even die lijn van huis naar werk, daarna eerst nog even gezellig zoemen; naast vaas; rozen en koekoeksbloemen. omderbroken door klokken van de kerk. Voel me hier nu wat vreemd en verkeerd, alles wordt me nu opnieuw aangeleerd, trek ook dagelijks door de vele landen, naast me vreemde geluiden en gedachten. Zit naast een groene glazen vissenkijker, door ieder denk ik; gemeden en vergeten; aan groene oppervlak vele vliegen lijken, hadden hun dorst in te vies water gelest.
Donderdag 27 oktober 2011
Het leven is geen lolletje er is een boel verdriet maar zo zwaar als wij het maken is het leven meestal niet.
Donderdag 27 oktober 2011
Wil je de foto's weer zoeken vraagt ze, ik denk dat ik de herinnering nu aan kan. Kijkt ook wat benepen bij de gedachten; wat haar hart en ziel ze ontglippen zal. Gaat staan, voeten stevig op het karpet, benen voelen dun; toch te slap neer gezet. Verwonderd dat ze er nog op kon staan; ze voelde eerst nog voldaan en krachtig; valt dan verslagen in zijn beide armen. Onvindtbaar met foto's in albums; alleen, legt ze weer neer; de foto's van welleer. nu met handen en armen om hem heen.
Had me voorgenomen nog een dicht te schrijven.
Dacht misschien kan ik nog de woorden vinden;
die de aandacht van de lezer er aan kan binden;
bedoel woorden als liefde en geen eenzaamheid;
Ook niet woorden van het sterven aan de lijven.
Bedoel woorden van liefde, warmte en genegenheid.
Had in gedachten de armen om je heen geslagen,
toen warm en behaagelijk naast je neer gevleid.
Probeerde het eerst voorzichtig aan je te vragen,
kent er iemand woorden als liefde en zaligheid.
Weer zag ik die droom; die vrouw, nu al maanden;
van die vrouw die me steeds meer ging bekoren.
Droom dat mijn har,; ooit haar zou toe behoren.
Me niet alleen in dromen gelukkig hoef te wanen.
'O die roep naar mijn vrijheid nu zo krachtig; beukt nu met mijn nog gezonde ik met hamers. Wil hard gaan rennen over de gapende straten; stad, akkerzwart, waters; ver achter me latend. Zoek verward rond naar mijn leven van weleer; mijn stem klinkt nu hol en dof door de straten; blijf verward door de straten naar vrijheid jagen, maar zie geen enkele herkenning of wat verweer. Kent U dat niet; of het leven van je gaat scheiden; je hart lijkt te stokken; en te willen gaan stoppen; de zon zich achter donkere wolken wil verstoppen; of je vanaf nu; lippen alleen maar zult zien zwijgen. Wil en geestkracht jong; lichaam ziek en wordt oud; iedereen en alles lijkt nu van je te gaan scheidden; of ze je nu van deze Wereld willen gaan verwijderen; alles valt in een; in je leven zo waardevol opgebouwd.
Donderdag 20 oktober 2011
Herfst; je maakt ons nu toch wat bedroeft. Zonnetje zie mensen hun gezichten spreken. Ogen die toen zo vol liefde naar U keken. Nu die zelfde ogen, die kijken nu zo stroef. Je liet de lucht zo mooi kleuren naar rood; mis daar door ook je mooie ochtendgroet. Geen romantiek wat de liefde laat bloeien; of verliefd twee harten tot een liet groeien. Heerlijk zonnegloed in ogen te zien gloeien; gezichten even stralend; gelijk de zomerdag; om lippen te zien; die zo milde zomerse lach. Heerlijk u stralen; die harten zo liet groeien. Je was ook een vriend die veel verdriet stilde zagen ook verdriet wat we beiden niet wilden. Heerlijk hoe U ons lichaam toen liet blaken; daar mee onze gevoelige snaren wist te raken.
Vanmorgen al vroeg op gestaan uit bed; waar ook veel pijn en onrust had gelegen. Heb daarom al vroeg mijn zegen gegeven. Snel voor ze me weer aan het denken zet. Zwaar gaat mijn lichaam over de drempel; waar het Maantje wacht in stil ontvangen.; mij stil en sprakeloos beziet in erbarmen; door duister; boomskelet na boomskelet. De maan beziet me met onverzorgde haren; weer eenzaam vrij van de zoete rozengeur; niet te ontwaren lichte schaduw in de deur; van nog een stille zoete liefde na vele jaren. Het gevoel op mijn levensweg staat me tegen; vallen en opstaan; nu door de dood bekeken. Woel wat verwardt door mijn blonde lokken; wil niet dat hier voor mij luidden de Klokken.
Ben teveel een man geweest van punten en komma's; gevoelens en gedachten stonden daar tussen geprikt. Vocht tegen de begrippen, waar iedereen voor zwicht. Wie weet; keert ooit die strijdbare tijd nu vergleden; weer terug, binnen de nu juiste lijnen van het heden; omdat er van tegenstellingen nooit echt sprake was. Mijn geboortegrond; zijn Kerkelijke normen en wetten, Nonnen en Fraters die de schoolse wetten afstemden. Geboortegrond en ik, hebben veel van elkaar gehouden. en brengen hart en ziel snel bij het oude en vertrouwde; weer terug bij de krom gewerkte ruggen en schouders. Daar bij die wetten; waar ze die Pastoorkes nog kennen. Snel om kus op de mond van een vriendinnetje te drukken; was al snel op haar liefde en eeuwige vriendschap gevallen. Heel mooi; maar ouders hadden van dat katholieke smalle. van veel achterklap; die dan dat moois kwamen vergallen. 'O mijn kinderhart; met dat zielige akelig kindergeween. die alles stuk zagen vallen; op die ijselijke wanhoopsteen. Lieve plannen; dromen, wilde dat ik ze nu nog kon pakken..
Donderdag 13 oktober 2011
Zie nu niets zinnigs meer om over te schrijven, ondervindt nu steeds het sterven aan den lijven. Gedachten, dromen; machteloos teneergeslagen. verschrompeld, als bloem van de steel geslagen. Het beeld, woord; verrukt het oog nu niet meer. Zie ik de vrijheid weer; rijst mijn dichtlust weer. Als ik de Lente-zon; het najaar weer zie verbreken; zonder verf, penseel of palet, het mooiste tekenend, dan kus ik de eerste roos, die mij zijn kleuren biedt. Hier in het gevang; bemerk ik het misschien wel niet. Maar het leven maakt mij nu heel moe en afgemat; mis nu mijn reizen en vrijheid; altijd zo lief gehad. Kijk nu stilletjes door de stoffige vensters en ruiten, voel dan; er gilt iets in me onmachtig naar buiten; maar niets ziet, hoort dan mijn benauwde geluiden.
Teder en stil
6 reacties op dit bericht
adrie
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
adrie
liefs van bo
Lieve groetjes dikke knuffel mooi geschreven lieverd
hallo lieve vriend
indrukwekkend wat mooi adrie