Besef, dat ik voor sommige mensen ben alleen ziek; dat ze onvermogen missen; om in mijn hart te zien!
Wat ik lang niet meer ben; ook nooit meer zal zijn;
als ik het even in uw ogen was; nooit meer zal zijn!
Toch heb ik nu steeds meer; die anderen van noden;
wat ik voor mijn ziekte deed was ook om den brode.
Nu kwam duurzaam besef; dat ik niemand meer ben;
zou mezelf direct ontslaan; als ik mijn falen ontken.
Maar mijn dichtershart hoort nog niet bij de graven;
dit zijn namelijk de duurzame grendels van de aarde.
Deze sluiten, toch alleen de doden van het leven af!?
Doch sluit men zieken en bejaarden al van het leven af!!
Zaterdag 15 december 2012
Mijn hart nu soms gelijk; die vervelende winterdagen! Dacht na; over zomerdromen die al waren vervlogen! Het koude winterse weer; dagen die er niet om logen! Koude snerpende oostenwind; op deze winterse dagen! Mijn juist geplaatste Engel met schitterend gewaad; bij een kerststal; zo met hemels gevoel doortrokken; Indiase maakster; heeft de krans uit vuur gevlochten! In mijn droom; vleugels wier kracht nooit zal vergaan! Maar alle echte roem; is die Indiase kindslaaf waard; moe zijn nachtelijke tonen; die in het bedje vergaan! Jullie kindslaven; zijn niet voor kinderarbeid geboren; raakt dit in deze dagen niet u hoon of Goddelijke Toorn? 'O, kinderen, wat zwoegt en slooft gij nu voor wat poen! 'O deze korte blik; gaat deze dichter nu zo erg ter harten; dat kinderen hun jeugd opgaat; in hun arbeid en smarten! Nu; dat wilt gij u kind niet gunnen; niet voor een Miljoen!
Donderdag 13 december 2012
De najaar mist hing nu ijzig kil; over wei en land; je zag me nu lopen; met gebeden op mijn lippen! Maar gebeden; kon de winter niet laten schikken; omdat de winter, ook zijn Goden hier nu voor had! Vooral in de avond en nacht die ijselijke winterkou! Maar wel tekende zij voor ons; op ruiten veel kristal; plakte zij, aan draden en hekken; een kristallen schat! Zo fijntjes, als met penseel gekleurd in hemelblauw. morgens tijdens mijn wandeling; de mist als Kersttooi; dan dacht ik; kille gevoelens; wijken voor zo veel moois! Hoopte dan, dat de zon deze sluier nog niet zal weken! En laat toch weer; winters hart; tot het mijne spreken!
Terwijl bruisende levenslust; nog altijd stevig in me woedt; ontneemt nu het harde leven; me ook steeds vaker de moed! Ben nu vaak overal mee bezig; om dan vaak vele brokstukken; op een hoopje bijeen te vegen; als leven even niet wil lukken! Het geeft me dan veel verdriet; als de schoonheid van de liefde; breekt in niet te lijmen scherven; als ik nieuw geluk wil verwerven! Maar steeds weer nieuwe hoop; wil ik niet steeds laten eindigen; in een nieuw project “hopeloos”; dan steeds opnieuw weer de wens! Maar het leven lijkt nu toch soms; als steeds weer geboren worden; in nieuwe liefdes warm geborgen! Maar het Leven lijkt ook een spons; eindigend in weer liefde geborgen! Dan weer een tijd; van uur tot uur! van dichters dag; en dromen nacht! Van wakend uur tot uur, nacht en dag; dan weer uur tot uur, muur tot muur!
De Winter spreidde nu zijn mooie witte deken! Mensen; die nu kerstverlichting gaan ontsteken. Warm en vrolijk; deze witte en verlichte dagen; hoort ook bijna niemand zijn nood gaan klagen. Hoor mensen, zacht, vredig met elkaar spreken; vredige woorden, die hoop ik niet snel verweken. De dagen rondom Kerst; van die verlichte weken! Vredige woorden; die men dan snel ziet verbleken. Na Jezus geboorte; de koningen uit verre landen; Jozef en Maria hun kind even geven in hun handen. Snel wordt je door het politiek nieuws overstemd; dan sta je met Toon zijn woorden; weer in je hemd.
In mijn gedachte, zweeft je geest weer mijn kamer rond, om zo weer; een mij bekende kus of plaagstoot te geven. Maar ook vaak alleen een troostende kus op nek of mond! Ook veel kouder en killer; ervaar ik nu de ochtendstond. Mijn suikerpot; lijkt zonder jou; zelfs zijn zoet verloren. Nu ze je ondeugende mond, nu en dan niet mag bekoren! In gedachte zwijmel ik nu vaak; al naar het voorjaar toe. Al roept December, ook steeds weer mijn Dichtersgevoel! Foto's, herinneringen; komen in December me plagen; ook de weergoden, gieren vaak om het hardst in vlagen. Lijkt dat ze weten;hoe groot mijn verdriet dan kan zijn! Vraag de winter vaak;behoed;me toch voor kille dagen! auteur: Adrie: 7.12.2012.copywright.
Bewust, rijdt ik aan onze gezamenlijke woning voorbij; met hoop dat het huis nog eens vreemd wordt voor mij. Zoek verdrietig; het ooit door mij gesmede naambord. Natuurlijk; nog steeds het mooiste smeedwerk in de rij. Gaat het eens voorbij; zodat alles nieuw wordt voor mij? Zal ik aanbellen; en vragen wie er eerst heeft gewoond? Ach Adrie; wat leuk, dat je hier; je weer eens vertoond! Je was bijzonder; niet komend uit rij van wel honderd! Maar plots sla ik bijna lachend daar bij de voordeur plat; die blauwe belastingbrief ligt nu bij een ander op de mat! De man met pijnlijke grijns op zijn nu vertrokken gezicht; die brief is helaas nu niet aan jou; maar aan mij gericht!
Zag hangen, het zowat laatste blad aan de Eikenboom; het zonnetje keek het wat verdrietig en mistroostig na! Weet het zonnetje; als ik zing, valt het ook uit de toon. Zag het blaadje dwarrelen; op de wind zijn thermiek; dwarrelde een poosje; viel bij de anderen op een hoop. Waar gaat het zonnetje nu zo verdrietig verslagen heen? Ja dat verdriet; zo ken ik dat van het lieve zonnetje niet! Nu zonnetje, ik zou van u willen schilderen een portret. Zou je plaatsen; naast mijn schoonmoeder op het buffet! Had een uiterlijk van heilofficier; nu aan de kant gezet. Na moeders sterven; het portret snel van de kast gezet!
Zonder Kunst Zonder de kunst zou de ruwe werkelijkheid van de wereld onverdraaglijk zijn. Bernard Shaw.3.12.2012.
Dank je lieve Redpoppy vo…
Zonder de kunst zou de ruwe werkelijkheid van de wereld onverdraaglijk zijn. Bernard Shaw.3.12.2012.
Leek of de Heilige maagd Maria; me sinds Lourd bemind; omdat sinds Lourd, zij nu wakend aan mijn zijde bevind! Schiet ter hulp bij het eerste onbekende, onveilige geluid; ook alle aardse hulp; gaat pijlsnel wakend voor haar uit. Mijn levensdraadje hing gisteren even trillend in de wind; merkte niet iedere duw; die naar mijn naderend ontij ging. Leek of ik hoorde; bij het al wachtende groepje stervenden Wat ik zeker niet wilde; dat was het gemoed der stervenden. Maar een merel brengt me fluitend nu snel een blij bericht; er ligt nog zo veel te dichten; al buigend onder zijn gewicht! Nog geen leven voor mij, van al die stille en doodse dromen; leek wel, of de dood in de nacht, nu voor mij was aangekomen. Ik lag daar; of al mijn dromen, in bewusteloze uren vervlogen; maar gelukkig na enkele uren sloeg het licht weer in mijn ogen. Mijn geest wilde niet; dat ik al naar de Eeuwigheid verdween; het leven een zwarte sluier maakt; wat van mijn lichaam week.
Ben alleen ziek!
