Het leven is als de zee; golven zetten aan en zo terug. Ging met gulzige volle brokken steeds door het leven; zonder vrees steeds liefdesvol en gulzig omklemmend. Zeker als vandaag zie voel ik de Lente weer in de lucht!
Lucht van naderende Lente kwam de kamer ingevlogen! Heel gulzig heb ik toen dat gevoel snel tot me genomen! Zei hem dat ik de loerende dood nog lang niet verstond. Ook al willen Artsen mij zeggen dat de Dood hun zond!
Maar nog steeds voel ik steun van iets aan mijn zijden. Zie steeds veren liggen heel zacht als een warme mantel Het gedraagt zich wanneer nodig; als hulp aan mijn zijde. Voelde heel erge spoed bij de Boodschap die het bracht.
Dokter, progressief of niet, taken zijn nog niet ten einde! Nee, mijn liefste en ik willen nog niet van elkaar scheidde! Nee, we zijn nog te graag warm en knus aan ieders zijden! Wil door mijn dood;mijn ziekte nog niet gaan verblijden!
Hanneke Maan schuift zijn loopplank over het water; over het donkere water van mijn zo geliefkoosde Vliet. En tijdens het lichtjes feest, vuur over het water schiet. In de donkere schaduw; ziet men soms de Pastoor niet!
De Maan maakt op het water nu wat griezelige schaduw. Op het naast liggende fietspad, afspiegeling van het riet. Je ogen volgen de lichtjes op het water zo lang ik ze zie! Kan de lichtjes volgen, als de Vliet dan niet wordt te ruw!
Zie en hoor in het donker, de schaduw van de Pastoor staan! De wind gonst wat zachte regen; onvriendelijk tegen me aan! Dacht nu al huiswaarts gaan, is nog niet mijn liefste haar zin; veel van die drijvende lichtjes, dat is vooral wat zij zo bemind
Hoe eenzaam en hoe ver blikt nu het ver kijkende Waterland; De Vliet met zijn prachtige groen golvende rieten waterrand; het is ook de statige sterke stilte waar ik zo verliefd van houd! De Pastoor zijn gebed klinkt wat eenzaam en hol in de avond.
Deze vragen maakte alles even zwaar te dragen. Net of ik dit pad eerder verdrietig had afgelegd!
Worstelde toen in mijn hoofd ook met zulke vragen. Het pad liep langs akkers vol koren en hun arens. Had vragen; mijn zoons schouder niet te maken? Werd moe, gedachte vol met deze nog vele vragen!
Maar veel van mijn antwoorden hield lang stand; Artsen, door hun Kennis dan zo wijs en bevlogen; was er dan geen antwoord te vinden in jullie ogen! Werd moe maar het hoofd nog vol met zijn vragen!
Zie boven de akkers; het mistgordijn wordt geheven; ook het schaduwbeeld van de maan is nu gestegen! Maar geen letter geen woord zie ik nu geschreven! Nee, zal me gewonnen geven, tot Goden het weten! auteur:Adrie.22.2.2015.@
Leven kan zijn: vreugdevol in het leven gaan staan; soms schrikken als het wat ongebaande wegen lijken! Moeten de wegen eerst verfijnen, of soms verdwijnen! Kost vaak vele jaren, voor dat de keuze is gemaakt!
Voor je gevoel, is het vaak moeilijk keuzes te maken! Moeten zo soms gemaakte keuzes laten verdwijnen! Onveranderbaar; lijkt soms hart en ziel hun deinen! Lijkt soms op de Ruijters schip, die te horen kraken!
Ook gij die zeggen te zijn een Poëet of een Dichter; hebben door het leven nu een rugzakje kilo,s lichter! Op Levenspad vaak verdwaald waardoor wat zwaar; dan wordt je door het Engeltje Cupido soms wat lichter!
Maar ken ook een minnaar zonder liefde of lustte; geen zachte vrouwenhand wat hij ooit voelde of lustten; zijn gedaante,licht, schaduw een kring om de Maan! Vrouw en liefde waren steeds verder bij hem vandaan! auteur:Adrie van Gansen. @
Logeerde in een stad waar ik jaren heb gewoond; die ervaring wist nog gevoelig mijn hart te raken! Verlies van monumenten werd me pijnlijk getoond! Erosie had hier kennelijk ook pijnlijk toe geslagen.
Wat nog kon was spiegelen in het Park zijn bronnen! Een vijver, waar de waterlelies nog voor me opende! Eenden nog waren zonder de achterdocht of kommer. Steeds nog te zien; de vele Witten en gele blommen.
Onze straat nog smal en de kasseien zwart en rond. Bij het gaan slapen; spookt even de Weerheim rond. Zie en voel nu de Hotelpoes op mijn bed gaan zitten; Na aansporing sluipt ze wat schichtig de komer rond!
Wist dat de poes zich ergens anders neer zou leggen! Gij Rakker, deugniet hoor ik mijn Onderwijzer zeggen! Wist dat hij alles zag, en hij nu weer kon aanschouwen; Nog steeds dezelfde deugniet zou hij boos gaan zeggen!
Was weer vol met praatjes en zijn melige pretjes; zijn vlinderdas zijn kosterpak zwart; heel netjes! Op zijn kast van zijn ouders twee mooie portretjes. Zijn vader een man met een strak gekamt toupetje.
Zijn Moer...bij het zien ging het zonnetje wat dalen; Geld verdiend in de Oost met hun .vele koffiebalen. De werkers op hun Plantages lieten ze verschralen. Ook hun geest lieten ze verschralen op de plantages.
De werkers zag je; hun vingers in hun zakjes dalen, Bij lamlendigheid werden ze gebonden aan palen! Koffiebalen voor de veiling op de wagens geladen! De slaven waren blij als het zonnetje wat ging dalen!
In Europa staken ze dan hun winsten in Edele metalen; zag je ook onder parasolletjes op boulevards dwalen. Bij het zien van hun portretjes, zag je zijn tranen dalen!
Heerlijk die schemering vergezeld van een zuchtje wind; genoot van verwerking, bent uit mijn hart heen gegaan! Bij openen van deuren keek ik nog in je ogen en gezicht! Na jaren, zijn ook die herinneringen bij me weg gegaan!
Jammer, hoe hard had je verlies me in mijn hart geraakt; was geraakt,morgens werden soms al tot avond gemaakt. Merkte dat ik mijn warm hart voor liefde niet open deed! Mijn hart genas niet, merkte dat het vloog naar mijn keel!
De koude Lucht werd mild; geen zwellen meer van tranen; merk dat ik minder in m'n hart geraakt werd met de jaren! Zelfs de Maan lacht naar me door de kale koude bomen! liefde en warmte zal snel weer in mijn hart gaan komen!
Naderende Lente
