Waar woorden niet met liefde zijn geschreven, die woorden kan en wil ik niet meer gaan lezen. Wil me niet met verborgen geheimen bezig houden, net of ik wiskunde of alchemie zit te aanschouwen. Maar er is wel iets wat me aan die woorden bindt, of ik steeds de betekenis van die woorden wil ervaren. Toen woorden nog steeds mijn beste vrienden waren, maar nu vaak zit te lezen, al zit ik daar vastgepind. Mijn Dichten zijn geen woorden, aan het geheim ontvlucht, of uit schaamte of angst, argeloos de lucht ingeblazen, voor een idioot; die vlinders of vliegen probeert te vangen. Ook heb ik geen zin, om Franse of Engelse woorden te plukken. moge alle sterren altijd jouw dichtershand verlichten samen met de oude, dromerige maan licht brengen in het beperkte bestaan zodat jouw gouden pen vloeiend kan blijven dichten.
Genoeg pijnlijk beweerdpiekerend weg geschrevenmet ijzige pijnlijke grijnsaan papier overgegeven.Zet het loslaten dapper inzal ik de pen maar begravenals kostbare herinneringnu woorden verloren gaan?Maar mijn ogen en orenzien ze zinnenprikkelend aanzal ik dat verloren laten gaanmaar hoe hervindt ik haar.Als ik later iets hoor of zietel ik dan eerst maar tot tien.Als mijn schrijflust verdwijntwordt het inderdaad echt tijddat ik aan Gods poortje verschijn.
De teugels losjes in zijn oude verweerde handen Hij zit naast me half te slapen op de bok. Zit zwijgend met zuigend een riet tussen de tanden, alsof het leven niet hem, maar alleen de ander betrof. Ik zit met hem te zitten, en zeggen elkaar niet veel. De verveling en slaap geeuwd door mijn keel. Hij maakt al lang geen deel meer uit, van het geheel. Alles is voor hem, te modern, of te vanzelfsprekend. In zijn fantasie hoopt de voerman volgens mij dan, dat iedere dag wanneer het weer avond wordt, wacht de engeltjes met zijn goude bestek en bord. Zijn knol is al oud, en door de voerman kaal geslagen. Heel slil en eentonig verlopen nu zijn laatste dagen.
Vaak loop ik vroeg in de ochtend naar het Lindenplein. De Ringvaart stuurt me dan weer onder de vele bruggen, Vroeger liep ik dan aan mijn vaders hand, zijn zoon te zijn. Voel me nu bestand tegen de macht van hun stenen ruggen. Voor een kind leken het dan net stenen gewelven vol met macht. Om niets....om niets is het, dat ik daar steeds weer naar toe ga. Om niets....om niets is het, dat ik steeds het regenwater weer door mijn jas voel gaan! Doch lijken het de jeugdherinneringen, die me steeds weer verlokken. Het lijkt nu; dat ik wil breken met deze kille band! Nu dan als volwassen rebel in verweer, heel bewust en onverschrokken! Om dan weer thuis te komen- en hoe simpel is dan de gang- om tot het inzicht te geraken, dat ik nu geen kind meer ben- toen als kind alleen maar bang! dit gedicht komt uit mijn bundel.
Mijn stok laat me weer dagelijks verplicht zijn blokje lopen Wil een plantje kopen bomen met mijn ogen liefdevol omhelzen. De flat ontlopen in het zonnetje zijn. De geur en kleur van de zo juist ontloken planten en bloemen ruiken en proeven Probeer nog steeds in gedachten wonden te helen tijd, ja..... tijd die wonden heelt maar tijd van me steelt. Het onbarmhartig trotoir laat me pijnlijk lopen en me even weer met een val bekopen. Mijn leven is nu afwachten ondergaan weer hopen vertrouwen Liefde
Ieders vriend; de oude Lind, hij is niet meer te redden 't is zijn ouderdom en pijn. Verdwenen zijn al zijn twijgen, maar zal nu eindelijk toch, door zijn oude knokige, zieke- knieën moeten gaan zijgen. Het zal voor een ieder bij U een leegte zijn. De wind en regen gierde door zijn oude takken heen. Vele generaties hebben hem het park zien sieren, en vele paartjes deden al Eeuwen lang hun best, om nog ooit bij hem hun Huwelijksfeest te vieren. 't is jammer, maar hij moet nu van ons heen. Alleen zijn herinnering zal bij velen blijven, Troost U, en zing in gedachten voor hem een lied, ondanks de vele chirurgen, te redden was hij niet!
Verdrietig als huilende wolven, lijkt- het huilend hart van de zwerver te zijn, die naast me in een afvalemmer graaid. In gedachten steeds luisterend naar haar stem, in zijn hoofd, lijkt hij trieste films te draaien. Een verbitterde maar ook heel lieve lach, Steeds als ik verdrietig naar hem kijk; dan zie ik zijn adem stokken en zwijgen. Mijn hart en adem voelen aan als gebroken, voel kilte en rillingen gaan door mijn knoken. Ik voel niets meer als mijn rood betraande ogen. Het verdriet en warmte stroomt van me af, zijn innerlijk diep wurgend verdriet, bevangt, voel me nu nog klammer dan het natte gras, het voelt of dat ik samen met hem dood wil gaan, maar zijn lach zegt; het verdriet is nog te dragen.
Ik had er nu totaal niets meer te zoeken,
maar mijn dierbare herinneringen zeiden me,
dat ik naar de jongens in Woestendaal moest gaan,
om daar “mijn” straatschoffies nog eens te bezoeken,
in hun vesting; “de ranch”, aan de Tulpenlaan.
Een runderschedel siert nog steeds;
het stalen hekwerk, alle vier de hoeken.
De motoren staan er ook nog altijd,
als hun glanzend afgodsbeeld vooraan.
Verroeste en slecht onderhouden motoren,
die zul je er nog steeds moeten gaan zoeken.
De “nieuwe” schoffies keken me nog altijd,
even stoned, woest, wild en uitdagend aan.
Bekende gezichten, was ik nog aan het zoeken,
maar op de oude en hun vertrouwde werker na,
leek iedereen me inmiddels nu weer onbekend.
Ja, hun ruige houding wordt nog altijd ,
ondersteund met een serie krachtige vloeken.
Mijn ongezonde belangstelling in hun ogen
nog altijd nieuwschierig, vreemd en ongewenst.
Als je Jongerenwerker; wilde jullie,
me dan de mooiste motoren geven,
de “mooiste meiden”, brutaal,
en door jullie al “even” ontgroend!
Ik kreeg weer even het gevoel,
dat ik me weer, met jullie diefstallen en inbraken, bijna, even zou hebben verzoend.
De Lente
Ik was heerlijk aan het fietsen,
langs het zo juist nat geregende gras.
Een haas rende voor me het fietspad over,
om te gaan sp…
Ik was heerlijk aan het fietsen,
langs het zo juist nat geregende gras.
Een haas rende voor me het fietspad over,
om te gaan spelen in het natte groene gewas.
Een windje blies met Lentelucht beslaan,
weer nieuw en jong leven door de Kastanjelaan!
Maar de avond viel snel weer in,
en zelfs geen vogel zwierf meer om.
Keerde snel mijn trouwe stalen ros,
nog voor dat de avond weer begon.
Het dauw dropte al van de groene knoppen,
daar waar het zonnetje al aan zijn Nacht begon .
De Meimaand zong reeds al zijn avondlied,
Ik hoorde hem, maar sprak hem niet.
Ik keek het zonnetje aan, en diep bewogen,
smolt zijn ziel met het mijne ineen!
Als een betovering van vier verliefde ogen,
wiens stralen zielsgenezend in mij scheen!
Ik voelde het als een warme strelende mond,
wiens adem, nog net mijn kus verslond!
Het duister trok de bossen en velden over,
nog voor dat ik en mijn stalen ros,
de deur weer achter ons dicht trok.
Je Levensweg Je loopt soms op je levenweg,
moe en door iedereen verlaten!
Wie ziet mij hier eenzaam lopen,
met alleen de fluitende vogels…
Je loopt soms op je levenweg,
moe en door iedereen verlaten!
Wie ziet mij hier eenzaam lopen,
met alleen de fluitende vogels,
en tjilpende krekels op mijn weg?
Waartoe al die teleurstelling,
zoveel verloren pijn en moeite?
Het lijkt dan steeds, of ik het leven,
steeds weer bij me weg zie vloeien.
Je loopt soms op je levensweg,
alles lijkt dan zo dor en triest.
Je hoort en ziet niets wat tot je spreekt,
het lijkt of alles voor je ogen bevriest!
Maar dan zie je bloemen langs je weg,
hoort de tjilpende krekels vol jolijt....
gekregen, als een bron van zaligheid. Dit geeft je leven dan weer zin.........
De Natuur houdt je dan even staande, en spreekt je dan even persoonlijk aan!
Men zegt dan ook wel eens de min.......
Dat alles maakt ons allen weer jong....
Tintelt dan heerlijk als engeltjes op je tong.
Je ontvangt dan een onverwacht erkenning....
Dat geeft je dan weer levensmoed.....
als ontvangen schouderklopjes....
Een pluim op je hoed!
Donderdag 22 januari 2009
Hun twijfel Steeds de twijfel tussen rust en daad. Een diepe blik van liefde en erkenning. Tegelijk de nood van woorden en zinnen. Twee paar…
Steeds de twijfel tussen rust en daad. Een diepe blik van liefde en erkenning. Tegelijk de nood van woorden en zinnen. Twee paar hunkerende ogen, om te minnen! Twee schreeuwende harten om herkenning. Harten bijna vallend tussen goed en kwaad. Het lijkt wel of de twijfel hun hart bewaakt. Maae hun harten, lijken de strijd te winnen, de strijd tussen hunkering, liefde en daad. Het is altijd weer de liefde die de slag overwint. Maar bij het eindigen van hun geluk en liefde, trekt dan door hart en leven, een heel bitter spoor! Waar hun mooie Liefdesgeluk dan tot einde leidde, ging van beiden heel verdrietig; even hun geluk teloor. Auteur:Adrie.
Goethe Soms wilde ik dat ik een poes was, heel rustig spinnen en snorren kon. Dat ik net als zij eigenzinnig en vrij, altijd overal mezelf k…
Soms wilde ik dat ik een poes was, heel rustig spinnen en snorren kon. Dat ik net als zij eigenzinnig en vrij, altijd overal mezelf kon en mocht zijn. Rustig spinnend in een vergeten hoekje, me verdiepend in een Gedichtenboekje. Ach,”dat zou me wat geven”, een poes die Goethes dichten lag te lezen. Sleep dan met mijn gedichten boekje, naar een heel stil en Romantisch hoekje. Waar ik heel rustig mijn tijd liet verglijden, maar moest dan wel heel rustig snorrend, buurmans honden steeds vermijden. Maar dat was als een rust van weleer, zo snorrend dan keer op keer, tot Goethe geel en verkruimeld boekje, verdwijnt in een vergeten hoekje van weleer.
Dromen en ziekte
Je gemaakte dromen,
waaien nu.......
als knisperende droge bladeren,
mee gevoerd door de wind,
naar alle uithoeken en …
Je gemaakte dromen,
waaien nu.......
als knisperende droge bladeren,
mee gevoerd door de wind,
naar alle uithoeken en gaten,
voor al die ze nog van waarde vindt.
Dromen van voor die tijd,
nog dromen van een Eeuwigheid
Nu wil je iedere dag kiezen,
wil geen seconde meer verliezen.
Je bevrijd van moeten,
nu willen, mogen en doen.
Nieuwe mensen en wegen
Hoop en acceptatie,
doet je weer leven.
auteur:Adrie.19.01.09.©
Moed Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schat…
Wat mijn verstand soms te boven gaat, is mijn moed, meestal geschreven een dicht met mooie woorden, waar de lezer dan bij huilen, schateren of lachen moet. Onsterfelijke gedichten, hebben verloren kinderen, waarbij de woorden je dan vurig naar de hemel voert. Het dichten is mij steeds goed vergaan, door niets; te schrijven, wat tot hoofdbrekens of geknars leidt. Kan niet tijdloos blijven dichten en schrijven, al heeft de poezie het schateren soms dood gemaakt, en leidt poezie tot de vraag; is het dicht wel van mij, als het dicht soms later; naar pijnstillers leidt.
Uit eten
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer v…
Mijn middagmaal etend; met lieve buren dat was echt, al zal ik het geen tweede maal beleven, omdat zelfs mijn dood dan niet meer verzoenend werkt. Mijn maag als gezeten op een kameel of wip, dan in de woeste baren; varend op een schip, die me eerst hoog, toen weer laag liet varen. Mijn maag voelde als scheuren in een vel perkament, door wind en mensenmassa's mee gezogen, een wiebelend waas gleed voor mijn wiegende ogen. auteur:Adrie.17.01.09.©
Mijn Gevang Doorwaakte nacht. Luisterend naar de regen... die droppend in het water valt, plats... plats...plats....... Voel de beklemmende eenzame kilte..... mijn lichaam...... ligt te rillen, bijna hunkerend te wachten, eenzame lange en kille verlaten nachten..... Draai mijn betraand gelaat, en kijk vanuit de onzichtbare tralies vanuit een kennelijk onbekend gevang, verdrietig omlaag, niemand die het kot wil ontsluiten! Nog nooit.... voelde ik me zo overgeleverd en alleen... Zo intens bang en van steun berooid.... de flat is stijlvol en mooi... maar kil, ijzig koud en leeg.... van alle liefde en warmte beroofd! auteur:Adrie.17.1.09.©.vanuit mijn bundel: (Mijn plekje bij de sloot)
Najaarsweer De dag gelijkt vandaag op een oude kreunende dame de zon die zich schuifelend achter de wolken schaart, bedekkende grauwe wolken…
Najaarsweer
De dag gelijkt vandaag op een oude kreunende dame
de zon die zich schuifelend achter de wolken schaart,
bedekkende grauwe wolken; als zijn vals pluizend haar,
om het eindje van zijn levensdraad er mee te rekken.
De Zon keerde af zijn treurend en zielig aangezicht,
wie naar zijn zieligheid en gevoelens kijkt, die zwicht.
Maar wend U af van zijn zielig en treurend aangezicht,
als hij eenmaal zeurend, bij U je gevoelens binnensluipt,
dan komt hij er als een miezerig buitje weer uit.
auteur:Adrie.16.01.09©.
Donderdag 15 januari 2009
Trouwe keffende wakers De maan sluipt al zachtjes nader, terwijl de dag jammerlijk is vergaan, zo werd ik bij het te vroeg ontwaken, gewekt …
Trouwe keffende wakers De maan sluipt al zachtjes nader, terwijl de dag jammerlijk is vergaan, zo werd ik bij het te vroeg ontwaken, gewekt door twee keffende wakers. Maar lichaam en hart vlam niet zo op, jij die in weerwil van lichaam en tijd, moest weten dat dit niet ter einder leidt, nu zit de pijn jammerlijk zeurend in je kop. maar zijn zwarte keffende sprinkhanen, waren al aan het bezien hoe de volle maan, sluipend en zwijgend langs mijn venster gaat, bijna spottend, al gehuld in zijn nachtgewaad. Maar zij waken en keffen van avondglorie, tot avondglorie, of dat ze al graven, en waken over een voor mij gegraven graf. auteur:Adrie.14.01.09©
Een doedelzak Mijn slechte gezondheid ontkennen lukt niet, het lichaam geeft meteen, onbarmhartig zijn grenzen aan. Laat me wachtend in een rij, van voor weer naar achter gaan. Een val over ijs ribben die braken als kippebotjes die hun verband kwijt raakte. Gaf en hoorde als het gevoel van een doedelzak die al miauwend met een doffe plof zijn luchtzak leeg maakte. auteur:Adrie.14.1.09.© hartkronkels
Snertlepel Heeft u vandaag ook overal de vele verdrietige en boze ogen, achter de ramen en deuren gezien? Maar mensen; de schaatspret, die Koning winter deed ontgloeien, zal het ijs weer snel laten groeien. Maar voel de Koning zijn bloed al jagen, als hij om even rust moet gaan vragen. Uw boosheid geeft een hatelijke druk, of de koning zijn knechten; even vlug, met het zonnetje aan het luieren zijn. Misschien een Spaans glaasje wijn? Maar ik houdt op; voor te zingen, koning winter zijn enigste doel, was uw plezier en schaatsgevoel, en niet om uw pret te verdringen. Geduld; en de snertlepel zal weer klinken. auteur:Adrie.13-1-09.©
Schaatspret
Wat baat het ons. Als ik hoor, dat het even een beetje dooit. Als Koningwinter dan wat later, weer opnieuw ons hart bekoord. Mijn hart is blij met elke winterdag, langs lippen speelt dan weer de lach. Ben altijd vrolijk en opgewekt geweest, vier nog steeds met jullie ons winterfeest. Het feest zal ooit pas ten einde zijn. Als languit met de handen gevouwen, mijn naam in een witte marmere steen , kunstig voor me wordt uitgehouwen, dan nog mogen gezichten niet verflauwen. Ik wil dat jullie me dan blijven zien, als nog een speels dwarrelend blaadje, verdroogd en vallend van een boom. Groen was dan het kleed, geel de zoom. Dus laat geen traan verloren gaan, of mijmerend en treurend neergezeten, ik heb van iedere dag genoten en gegeten. auteur:Adrie.©.12.01.09.
Je jongensjaren Kom ik knijp nog eens in mijn tube, voor een passende kleur in hemelsblauw, wordt bijna een meesterstukje, met het zonnetje heel gul in klatergoud. Ik zing daarbij in gedachten, over mijn voorbije jongensjaren, met ook veel blijheid in onze jeugd. Een heerlijk lied uit vervlogen dagen en jaren, van die dagen zonder zorgen, dat is wat me bijblijft en nog heugt. Ik schets op mijn doek, hoe we toen speelde, toen we nog niets van de wereldse zorgen wisten, en ons ook nog in de boomgaard mochten vergissen, als we de buit, namens de pastoor maar eerlijk deelden! Ook kon je van je buur een pak voor je broek krijgen, of op school, voor uren in het kolenhok verblijven, en toch waren het ook heerlijke gouden tijden, waar ik de lezer toch even in wil laten kijken. auteur:Adrie.dd.11-1-09©
Een heroïnehoertje
Ze liep zo leek het als op een avondwacht,
wilde zich aan iedere man die wilde zich verbijten!
Als ze maar een klant h…
Een heroïnehoertje
Ze liep zo leek het als op een avondwacht,
wilde zich aan iedere man die wilde zich verbijten!
Als ze maar een klant had voor vannacht!
Maar leek nu gekomen om haar zolen te verslijten .
Draagt uit kroegen; half dronken mannen.
Zingt voor hen, wanneer men borrels in haar giet!
Lacht met hen, heeft haar moraal verbannen.
Danst voor hen, als ze haar restje trots verliest.
Ze werd als een hond geschopt en geslagen,
streelde dan de vuisten die haar pijnlijk wisten te raken.
Liet zich tegen haar borsten stompen en trappen,
vaak gevolgt door een pooier zijn serie rake klappen!
Haar eens zo mooie gelaat, bezaaid met bonte vlekken!
Zichtloos staan haar eens zo mooie ogen, als uitgepeld.
Onbeweeglijk als een mimespeelster, haar gelaatstrekken.
Haar eens zo mooie neus, leek nu wel met spelden vastgezet.
auteur:Adrie.10.1.09©
Zaterdagochtend
Het is een ijselijk koude zaterdagochtend in Januari.
Probeer ondanks ieder zijn ontwaken; nog wat te slapen.
Hoor mijn b…
Zaterdagochtend
Het is een ijselijk koude zaterdagochtend in Januari.
Probeer ondanks ieder zijn ontwaken; nog wat te slapen.
Hoor mijn buur druk scharrelend in mijn rommelladen,
op zoek naar mijn aftandse verroeste Noorse schaatsen. Maar kreeg bij het ontwaken, een gevoel van onbehagen.
De lucht is vroeg vol met onvolkomen drang,
een drang waarin ieder zijn metertjes wil gaan schaatsen.
Ineens dat koude vlees van die handen van die ander,
tegen mijn nog warme wangen.
Zegt weer wat hij niet denkt,
dat alles voor die verroeste oude schaatsen.
De trein die mij naar het ontwaken voert,
heeft door de koude een aanzienlijke vertraging.
Mijn warm bed belichaamd mijn nog te begaan koud parcours.
auteur:Adrie.10.1.09.©
Dauwnatte rozen
De heide en bossen lijken nu erg verlaten en stil,
de bomen en struiken zijn sprookjesachtig wit.
Maar tussen de kale takken vandaag het zonnelicht,
als waren het een door het zonnetje verzonden ansicht.
'O als het zonnetje niet meer stralend schijnt,
is het of de mensen wegkwijnen in het duister.
Zou dan voor hun even het zonnetje willen zijn,
maar het kan en mag voor jullie niet zo zijn,
mijn gedichten mogen alleen geven; wat luister.
Ik zou wel willen geven; een dauwnatte roos,
zo puur, dat ieders liefdesblad brand in mijn hand,
zodat ze mogen drogen; ieders rood betraand oog,
zodat u geen pijn of verdriet meer heeft!
auteur: Adrie d.d.9.1.09©
Vrieskou Ik sta op een brug Mijn schaduw op het ijs gezet gekleed in kleding van azuur blauw, is op het donkere ijs vaalgrauw. buig me voorover bij de leuning van de brug de noordoosten wind bevriest mijn rug Stond rillend in de kou omgeving van ijs en wei, erg rauw Zie vogels vliegen als op de termiek wiegend naar de warme zon vliegend Dof van de snijdende kou brandende ogenen mijn gezicht grauw van het snijdend koude droge Ik begon te rillen gevoel te gaan gillen Buiten de koude weilanden lag daar de stad te branden. auteur:Adrie.©
Het witte tapijt Ben door de winter even voor het dichten stil gezet, nu door Koning winter een wit tapijt is neer gelegd. Het ijs spreidde zich al snel over het water heen, trekkende lijnen van zwaaiende armen en benen, eerst dobberende eenden; nu schaatsende benen. Ik dicht en lees nu weer over het mooie van het leven, nu de winter weer een mooie herinnering heeft geschreven. Als ik het kwijt was, het wordt in mijn dromen weer van mij, en in mijn hart weer strelend en zorgvuldig neer geschreven. Weet niet waarom dit witte winterbeeld, mijn hart zo verwarmt en liefelijk streelt, misschien omdat er zoveel leek verloren, en mijn leven gespeeld leek en beschoren. auteur:Adrie.5.01.009.
De winternacht Onder de vorst en ijzel van die winternacht, kraken en klagen de takken al voerend hun strijd. Het hoorde aan als verdriet en boosheid die nacht. Maar hand in hand liepen vorst en ijzel hun pad. Maar elk seizoen kent zo zijn mooie en mindere delen, waar zou ik in het voorjaar weer zijn gebleven, als mijn ogen weer door bossen en dalen mochten dwalen, terugkerende vogels weer over hun vakantie hoor verhalen. Zonnetje kom toch weer terug galmen de Kerkklokken, ontwaak en vraag in mezelf best wel geschrokken, als ik de bossen, dalen en weiden moet gaan ontberen, niet meer zou weten hoe dauwnatte rozen ruiken, laat dan snel het zonnetje van zijn vakantie terug keren.
auteur:Adrie.7.1.o9©
AWARD
Het Leven Kom en luister als je het geheim van het leven niet weet. Hoor naar de pijnlijke ontdekking die ik deed! Mijn verhaal maakt u dromen dan snel helder, en sla ik de bal dan niet mis; dan leert mijn verhaal wat het leven is! Het leven is vaak donker en zo kil als een kelder. Een kelder die vol met verassingen en vallen ligt, Bij een eerste blik, helder en klaar aan U gericht! Door het lamplicht lijkt het eerst op wat geflonker; maar achter dat licht, blijkt het leven een duister gat. Geen mens ondekt dan nog zijn laatste val! Zo diep is soms het leven, en de kelder zo donker! Soms liggen de vallen al netjes op een rij; maar zij die de vallen ooit schikte, bouwde er eerst de scheve toren van Pisa mee! Och God eerst schiep ge in mij een verlangen zo rein, tot dat verlangen voor Eeuwig onbevredigd zou zijn! auteur:adrie.5.01.09.©
Het Hof van Eden Als ik in de zomer de duffe en warme stad ontwijk, dan is het strand het eerst waar ik aan denk en kijk. Ik baad me dan in die heerlijke Ochtendkoelte, en dweep dan met een lief in manenschijn! Dweep en flaneer dan over strand en Boulevard, waar ik dan geen last van mezelf of een ander vind. En op het weidse naakte strand, mezelf dan op luxe betrap. Dan hoor ik in gedachten als uit de hemel komend, vaak een lied, ook al heb je veel gevoeld, gedacht en geleden, Toch waan je jezelf nu, in het nieuw geschapen; ,,Hof van Eden”! Al had ik nog niets gehoord of geproefd van het heerlijke windgezucht, dan nog voel ik me een mens, in een geheel nieuw geboren leven. Een leven waarin lijkt, dat alles lukt, en alle pijn en verdriet wordt weggeplukt, in het nieuw geschapen Hof van Eden. auteur:Adrie©.4.01.009
Poezen
Er is iets wat me steeds aan het gedrag van poezen herinnerd, Iets wat ik steeds weer opnieuw wil zien en ervaren. Trots als phinxen zitten ze vaak voor zich uit te staren. Is het hun eigenzinnigheid, wat ik zo in hun begeer. Of is het mijn fantasierijke gevoel over Pharao uit mijn jongensjaren, toen na-schools; boeken al mijn beste vrienden waren. Of zijn het hun negen levens, hun heel goed toebedacht, maar verder toont hun gedrag, met mijn wil geen samenhang. De duur van negen levens, duurt me toch wel veel te lang! Ze zitten daar, zo lijkt het wel, met spijkers vastgepind, steeds stil en waakzaam op de zelfde plek. Of ze loeren daar, of ze muizen als maaltijd kunnen vinden. auteur:Adrie©.3.2009
Voorbije dagenDe wereld weer minder terug getrokken en leeg, weer minder een lucht van een zwervend, rovend dier. De ochtend had weer een gezicht, na te zijn ontrokken aan de duisternnis, behorende bij het feest van het licht. Het was gisteren al rustiger en bedaarder, toen de duisternis al over de dag heen viel. Het was of de stad zich weer op zijn grond waande. Begonnen zijn weer de dagen, de dagen van jachten en jagen Dode en niets zeggende ogen, ogen die niets zeggend zochten. Stemmen klinken nu weer hard en hol in de avond, die nu voelt dat alles voor een Jaar is gedaan. auteur:Adrie©.
De dronkeman Toen hij daar dronken en haveloos, in de deurpost van de kroeg verscheen, is het in mijn hart heel stil en koud geweest. Niemand was ooit zo zeer een eerlijk mens, zo open, behulpzaam en zonder voorbehoud, strijder tegen heersers, en helper van hun prooi! Maar lijkt nu zijn leven, zo reddeloos te hebben vergooid. Hij lijkt nu blind, verslagen, vleugellam, zodat er aan het beeld niets meer overschoot, dan een gebroken, verdrietige, verwezen man. En arm nu mijn vedrietig hart dat dit beeld niet meer vergeten kan. Zijn trieste kille en sombere ondergang- van een door mij; nooit meer te vergeten man. auteur: Adrie©. 31.12.008
Nieuwjaar Maria en Jozef's ezeltje staat weer werkloos in de stal, kijkt rond en denkt; och ja ik wist het eigenlijk ook al. Als Maria's lastdier was hij het eigenlijk al jaren gewend, hij was al lang met het gezinnetje vertrouwd en bekend. Maar nu eerst zichtbaar de muur van de kerst zijn stilte, dan de beelden van flitsende en vurige ontzetting, bliksemstralen die kleurig het stalletje doorgilden. Maar aan de Kerst en drie-koningen verplicht; gaven de sterren en de Engel Gabriel hun het bericht. Ach Gabriel; groet God van mij, weer bij hem gekomen, dank je voor het kleine wezen uit U voortgekomen. Maar eens als de Koningen op kraamvisite zijn gekomen, schenken we ons toch ook weer, een heerlijk glaasje wijn. auteur:Adrie©.1.1.2009
Alchemie
