Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Vrijdag 14 mei 2010

Werkloze dichter

Werkloze dichter

Ik was met de vogels even alleen,

keek toen heel blij en verwonderd,

hoe op ons en de mooie bloemen,

het zonnetje zo heerlijk scheen.

Ik liep te smullen door de lanen,

en zag weer even verwend op,

naar de bomen met groen beladen.

Van hun voet tot aan hun top.

Ik dacht even stilletjes bij mezelf,

er is nu geen tijd voor geween,

laat me in uren van eenzaamheid,

toch niet meer te pletter vallen,

op zo'n afgrijselijke wanhoopssteen.

De kleur op mijn wangen is weer bloeiend,

en zijn weer gezonder en roder van kleur,

dan de rozen uit de schrijvers hun boeken.

Nee, het leven van een zieke dichter,

gaat niet steeds over de mooie rozen,

ik kan me natuurlijk altijd vergissen,

maar blijf toch een soort van werkloze.

auteur:Adrie.14.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:25 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Een natte koude Lente

Een natte koude Lente

Men ziet me nu niet in deze natte dagen,

als de nevel droef langs mijn vensters gaat.

Van de zon beroofd, overgegaan in het nat.

Alleen het zonnetje lokt me nu naar buiten,

als ik buur Kees , en de vogels hoor fluiten.

Ach Lente, ik wachtte op u warme stralen,

als het zonnetje zijn licht weer laat dalen.

De kievit weer op zijn nest gaat broeden,

en ik me weer kan warmen aan zijn gloed.

Och zonnetje, al heb je hier niets te zoeken,

het loont zeker wel, om naar Delfland te gaan,

alleen al om die eenzame Dichter te bezoeken,

die zich nu verschuild achter zuilen en boeken.

auteur:Adrie.13,5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:05 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 mei 2010

Trollen, Nimfen en Feeën

Trollen, nimfen en Feeën

Nu maait een hovenier het eerste lentegras,

waardoor ik allergisch in een hoestbui schiet.

Speurende, reigers weer te zien in beek en plas,

waar zij hun prooi snel pakt tussen gewas en riet.

Een konijn dwaalde van zijn veilig leger af,

reikhalzend naar de boer zijn eerste groen,

en rent dan in een snelle niet te volgen draf,

snel weg, van een snel naderende jagersgroep.

De jagersgroep stort zich op het wild in het bos,

het wild zoekt dan een veilig plaatsje in het groen.

Daar waar; trollen, feeën en bosnimfen wonen,

voor kinderen en Rien Poortvliet hun hol en bos.

auteur:Adrie.13.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

Woorden die maar niet willen komen

Woorden die niet willen komen

Ik zit te piekeren of ze niet willen komen,

de woorden om mijn dicht mee te schrijven.

Genomen andere dichten om te bekijken,

Maar de woorden willen maar niet komen.

Ik ben toen door de regen maar gaan lopen,

langs het door de wind zacht golvende koren,

waar vele vogels zich kletterend lieten horen.

Daar vliegt al een kwetterende schare,

die gulzig het gestrooide brood nadert.

Er is nog een wachtende groep kraaien,

die nog heel druk lijken te vergaderen.

Een boer die mij al pruimend ziet komen,

schopt wat mompelend op zijn spade.

Ook een vogelverschrikker sloeg ons gade,

ziet hem vragen; wanneer is mijn werk gekomen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 mei 2010

De hongerige gieren

Hongerige gieren

Mijn gedicht geboren in de morgen,

weer dramatisch gestorven overdag.

Zijn dood maakte me wel wat zorgen

het zo sterven van wat m'n pen bracht.

Zo was gisteren mijn dichters dag.

De chauffeur nog van het oude ras,

hij leek te blazen als op een hoorn,

en brengt de kar al in een race-pas,

maar het verschil tussen bolderkar,

en een raceauto had hij geen oren.

Hij blies het gas door het oude karkas,

of hij de doodgravers niet zag komen.

In gedachte zag ik over onze lijken,

zwermen de vele hongerige gieren.

auteur.Adrie.12.5.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 mei 2010

Het witte laken

Het witte laken

De nacht bracht ons geen zon alleen zijn grijs.

Miste het zonnetje zijn lieve strelende stralen.

Ze was zo nodig zijn weldadig zalvende licht,

de wind ruiste verstorend de bladeren weer dicht.

's ochtends laat zij ook op mijn witte bedden laken,

zalvend en strelend met zijn stralen me ontwaken.

Later lijkt zij in het bos, zo tussen de groene bladeren,

met zijn lieve stralen me weer lief te willen raken.

's avonds ruisen de bomen hun bladeren weer dicht,

in de avond lacht ze dan in de stille donkere kamer,

en ziet hoe ik zachtjes in slaap val bij schemerlicht,

straalt dan minder en minder-en zegt goede nacht!

auteur:Adrie.8.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 mei 2010

De bedelaar

De Bedelaar

Schor klonk de bedelaar als hij zijn lied liet klinken
Het leek wel of hij tevergeefs, om een aalmoes vroeg.
De man boven; brulde dan; kan mijn rust niet vinden!
Een vrouw beweerde, dat hij altijd over alles klaagt.

Gezeten op de drempel van het statige Herenhuis,
zong hij zacht,schor, hongerig, maar niet luidruchtig!
Zijn lied klonk voor al, ook voor hem van het Herenhuis.
Nimmer vergeten was hij; die ook waren voortvluchtig,
zij doolde van land tot land en van kamp tot kamp.

Doch op een dag, zagen we hem verdrietig gaan,
weende wel diep in zijn hart, doch viel geen traan,
uit heel lieve droevige ogen, die verhard waren voortaan.

Nooit meer, dat beeld zoals wij hem zagen,
zoals hij, die zo smekend om een aalmoes kon vragen,
schuldig zou ik willen, dat ik hem nog eens zag.
auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:55 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 mei 2010

Vorstelijk tapijt

Vorstelijk tapijt

-
Als gij ook weet wat lijden en pijn is,

weet hoeveel verdriet achter een traan zit,

dan zul je mijn gegane wegen vermijden.

Laat u zich dan niet tot mijn wegen verleiden.

In mijn gedachte klinkt nu een lied van vrijheid,

zie nu de bloesem die wiegelend door de wind,

zich nu neerlegt als een wit vorstelijk tapijt.

Alles voelt nu donzig zacht, zachter neergevlijd..

Ik die eerst heel koortsachtig en druk reisde,

ben nu dichter; drinkend van het rustige leven,

drink nu met rust al het moois wat is gegeven.

auteur:Adrie.6.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 mei 2010

Niet meer te horen klop

Niet meer te horen klop

O God, die de zuiverheid van mijn ziel ziet,

wees genadig; voor die me hebben geslagen.

Zij zijn nu door hun nog klein zijn en domheid,

bij hun mening, de verkeerde weg ingeslagen!

Stil en geslagen voel ik me nu in een duister.

Hoor en voel mijn hart heel verdrietig kloppen,

al was het de regen, het vallen van zijn droppen,

en maken zij ook spetters die onrustig kloppen.

/
Kreeg het antwoord eer de vraag was geboren.

Vang vang ik uit ik de antwoorden; de vraag op,

maar die zijn nu als onverstaanbaar verloren!

Daarom moet mijn hart slaan een niet te horen klop.

auteur:Adrie.4.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

Anton Pieck

Anton Pieck

Ik liep half dromend de Efteling rond,

langs Pieck zijn sprookjes en gedrochten,

waren gepakt uit holen en aan krochten.

Net of ik weer even mijn kind wilde zijn .

'O hoe gelukkig, dat als een gouden lamp

de herinnering steeds weer brandt in mij,

wanneer ik de ogen houdt naar de toverlamp,

'O Doorn Roosje wiens schoonheid voor ogen,

weer als die mooie en zielige schoonheid,

wat heeft Anton Pieck me toch vaak bedrogen.

Of heeft hij mijn kinderziel gewoon misleid.

auteur:Adrie.2.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:34 Reageer op dit bericht

Maandag 3 mei 2010

De Zon

De Zon

Nu niet meer schreien
meer Mireille
niet meer grienen Leotien
laat maar gieten
ma petite
morgen schijnt de zon
misschien.
auteur:Toon Hermans.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Zondag 2 mei 2010

Het Lentezonnetje

Het Lentezonnetje.

Zie langzaam verdwijnen het grijze en het kale,

kinderen die hun teentjes al bootje laten varen.

Deze Lente zal geen Lente zijn, of het zonlicht,

zal meer met het ontwaken van de natuur bezig zijn.

Zelfs een zeurderige en altijd mopperende buur,

voelt zich nu ook door het zonnetje overladen.

Zag al een meeuw vliegen laag boven het strand,

om het brood onmerkbaar te piikken uit mijn hand.

De Lente en schoonheid in ook ieders bestaan,

is ook voor een dichter, die dan weer sromerig staart.

Ik voel mijn dromen in de vroegte vaak al ontwaren,

als ze in alle vroegte door het zonnetje bestreken waren.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 mei 2010

Een donkere Lentenacht

Een donkere Lentenacht

Het was weer een pikzwarte nacht,

met wolken dragend hun watervracht.

De wind joeg de regen over de daken.

Morgen kan het zonnetje hun weer bedaren,

we roepen dan; kijk het zonnetje is er weer!

'O ik zag haar weer hunkerend komen ,

en snel de donkere wolken weer breken.

'O de Lente komt, zie en voel hem komen.

Heb dank 'O zonnetje met je reuzenlicht.

Jij hebt nu de duisternis doen zwichten.

Hoor en zie de bloemen weer heerlijk pochen,

en mijn ogen, ziet hun al heel gul schenken,

en nog slikkend, durf om nog meer te wenken.

Niet te versmaden was dan toch die regen.

De droge grond kan er nu toch weer even tegen.

Hadden niet gewacht, niet lang genoeg gezwegen.

auteur:Adrie.1.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 april 2010

Waardevol

Waardevol

Zat met haar, over haar zwaar rugzakje te praten,

nu wat zwaar ingepakt; de last van het leven.

Zei dat ze alles weer eens goed moet gaan lezen,

dan ook weer eens alle moed op moet rapen,

om alleen te bewaren wat waardevol is in je leven.

Begraaf dan alles wat je niet meer dienstig is,

en begraaf daarbij dan ook je vergoten tranen.

Het is nu ook je last, het weerloze oud zeer,

hoort in een Kerkhof met witgekalkte graven.

Zoals we immers allemaal beseffen en weten,

vanuit dit leven is er geen kans op ommekeer.

Een aards lijf wat geen last en stof meer bewaard,

krijgt weer een hart en ziel wat voor u opengaat!

auteur.©Adrie.30.4.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:29 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 april 2010

Waterland

Waterland

Leg mijn gids haar handje in mijn hand,
en loop samen met haar door het waterland,
het weidse waterland waar de Wilgen groeien,
zijn natuur je steeds meer gaat boeien.

De fraaiste bloemen zie je in overvloed,
boven je hoofd, maar pas op; ook onder je voet.
Delfland met zijn bloemen verfraaid en beladen.
Zullen we samen door zijn mooie bloemen waden,
en een beetje door het water pootje gaan baden?

Ik wist eerst niet, hoe mij hier te wenden,
was hier in het Delfland nog een onbekende.
Rijk rustend lag in de lentezon het Delfland,
met vele waters wijd uit over het waterland.

Nee, hield hier eerst alleen mijn nodige rust,
heel stil in een huis met heel stille lieve buren.
Waar in het genot van de niet pratende lege uren,
mijn pijn en onrust langzaam werden geblust.
En zo heb ik vele uren voor me uit zitten turen,
maar slok nu met teugen de Maasland lust.

auteur:Adrie.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:45 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 april 2010

Hun bleek gezicht

Hun bleek gezicht

Het leven lijkt soms op een eng gedicht,

waarin de zon een lied heeft gezongen,
'
Dood, 'O Dood; laat zien nu je gezicht.

Je maakt het zo donker onder de bomen,

durft gij laf, bij het donker pas te komen.

Dood,'O, dood waar is nu je sluwe gezicht.

In hun bleek gezicht hulden ze hun somberheid,

haar blauwe ogen, blond haar, daar naast gespreid.

witte handen gewist de tranen van menige tijd,

van haar die aan het gemis van haar geliefde lijdt.

auteur:Adrie.28.4.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 april 2010

Een gewone ochtend

Een gewone ochtend

De lucht is passend grauw, strak en grijs,
de regen spetterd somber tegen het glas.
De wind zingt daarbij een passende wijs.
De daken zijn nu passend glanzend nat.

Mensen gaan achter de rouwstoet aan,
noemen dat dan plechtig; gaan werken!
Het lijkt steeds op een verplicht gaan,
lijken daarbij nooit echt na te denken.

Als ik steeds zo het straatbeeld overzie
wat dan laat zien wat er wordt bedreven,
dan moet er weinig van zijn bijgebleven,
ze leven als uit dwang en eigen melancholie.

auteur:Adrie.28.04.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:31 Reageer op dit bericht

Maandag 26 april 2010

De gele Brem

Die gele brem

Eenzaam liep ik alleen door het duister,

sta stil; en hoor het verliefde gefluister.

Het suisde door mijn hoofd zijn cellen.

waar herinneringen me nog even kwelde.

Wat raak je in een leven al niet kwijt,

er is geen ontkomen aan die levensvallen.

In mijn gedachte roer ik ze even aan,

maar ze zijn bijna nu allemaal gedoken,

me rust gevend; kopje onder gegaan.

Maar nu even niets anders meer dan die stem,

heel nederig sprekend over die mooie dingen,

waarmee ze zich na ziekte weer laat omringen.

Over de bloemen omringd door de gele brem.

Zo gul als zij de bloemen en bijtjes laat zingen,

ik groet jullie nu al van haar aan de bruine bijtjes,

Gons zacht, zo ik ook haar in gedachte hoor klinken!

auteur:Adrie.26.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 april 2010

Nooit meer oorlog

Nooit meer Oorlog

Nooit meer Oorlog is ieder zijn ideaal.

Wereldleiders met een goddelijk gelaat,

die net als wij niet op een ladder staan,

maar gewoon tussen de mensen staat!

Maar deze idealen werden geboren in een droom.

Grote en keine willen deze droom graag horen.

En ik vertel ieder deze droom zonder schroom.

Hoop dat deze u hart ook zo hoopvol verblijdt.

'O als deze droom in schoonheid onze wegen maakt,

zullen we ooit allen als een klaar en zuiver licht,

alleen zelf onze eerlijke en vredige leider zijn.

Ik zal het wel niet meer mogen beleven,

dat moois gaat allemaal niet zo erg vlug.

Maar als het nog ooit zo ver zal zijn,

dan kom ik er zeker wel weer voor terug!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 april 2010

Warm en sereen

Onze schrede warm en sereen

Ben aan het strand der zee mijn droom weer verloren,

was samen met mijn zoon in de stilte even heel sereen.

Droomde in de nacht van het ruisen der branding,

Ik liep naast hem met zachte schree, schree aan schree

Mijn zoon zijn hand warm en vertrouwd in mijn hand.

Zijn vertrouwde hoofd zachtjes tegen mijn schouder.

in het heel monetone gezang van de wind heel zacht,

klinkt dan bijna schreiend; ,, Och mijn lieve Vader”

waar ik op antwoordde; och mijn lieverd van een zoon!

De mooie uren verzonken, en de sterren verdwenen,

Ook mijn zoon zijn vertrouwde stem ging heen.

En vond mezelf weer wakker aan het strand der zee,

was bij het naderen der dagenraad;

in de grauwe nevel weer heel alleen!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:26 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels