Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Donderdag 27 mei 2010

De herfst van je leven

De herfst van je leven.

Zat bij het dichten in mezelf te bedenken,

dat zelfs al gutst het regen tegen de ruiten,

de regen vergooid, de Lente in zijn luimen.

Of wij het proberen op te vangen met luiers,

dan nog leef, en lach,noch voel me gekrenkt.

Ook als ik terugblik op mijn ziekte-verleden,

blijkt dat er dan niets over blijft aan spijt,

omdat ook de tijd geeft; geen kruimel respijt.

Verloren tijd had ik anders kunnen besteedde.

Ik bedenk dan; wat er in je leven is gezaaid,

is later de oogst; groene of dorre blaren,

in de herfst van je leven, opeen gewaaid.

auteur:Adrie.27.5.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:28 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Het koolwitje

Het Koolwitje.

Och gij, lief klein witje, ik ontga u,

mee swingend op de deun van de wind.

zo ijl en snel als een voorbije schaduw,

mijn foto-click voorbij;voor het begint.

Is je dans-spel zo bedoeld, of zo maar?

Mijn genot is nu nog lang niet voltooid.

Ik zweef nog met je mee, zo behaagd,

je beeld, zo door mijn geest gestrooid.

Verschenen, en weer snel verdwenen,

als een vluchtige geur of frisse bries;

voel het bijna als een levend verlies.

Het was te snel je lieve spel en plezier,

zoals van een schaduw, kleur of geur,

nu bijna veroordeeld tot een pleziertje.

auteur:Adrie.26.5.2010.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:08 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 mei 2010

Diepe galm en brom

Diepe galm en brom

Genietend van een juist ontloken rozenknop,

waar ook al bedauwde open rozen bloeide.

Hoorde een murmelde en kabbelende beek,

die zacht het water langs de randen vloeide,

achter het groen mijn dichtersoog ontweek.

Een lichte dauw verkwikte even het land,

en hing zijn nevel over heester gras en plant.

De Natuur wilde weer voedingskracht schenken,

zo blijft de natuur degene die de regie gebiedt,

blijft steeds denken, vergeet zelfs viooltjes niet.

Alleen het klokjgelui overheerste nu de stilte alom.

Van uur tot uur werd voor even de rust verstoord,

door het galmend klokgelui en een diepe brom.

auteur:Adrie.26.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:07 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 mei 2010

Mijn Kunstvermogen

mijn kunstvermogen

Verbazing over mijn kunstvermogen,

liet vanmorgen zien veel verbaasde ogen.

Ach,dat heeft God mij gegeven, och kom

zonder gedicht zou me de taal ontbreken,

zonder Poezie wordt ik dan heel snel dom.

En ook met mijn penseel kan ik spreken.

'O, van Goch, zo ik hem met name noem,

zijn goede lessen in de schilderkunst,

dat geeft me weer van die mooie bloemen.

Eeuwen later zullen zij me ook wel roemen.

Het leven geeft de Dichter de mooie stof,

waardoor het leven poetisch, wordt geboren,

zonder uitten vormd zich in de maag een prop.

Of ik al mijn vele dichten nog kan tellen,

ja zie soms adertjes in de ogen wat zwellen,

snel dan weer met ochtenddauw besproeid.

De lezer wil graag de bloemen zien blozen,

de viooltjes de droevige Narcis laten gloeien,

de schilder, verf zien mengen voor de rozen.

auteur:Adrie.25.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:05 Reageer op dit bericht

Maandag 24 mei 2010

Mijn verlangen

Mijn verlangen

Mijn onrust, onderwerp van veler logen,

wat was door mijn hart zo pijnlijk gevlogen.

Ze zien me vaak met wenende betraande ogen

ze heeft me toen overweldigend bedrogen.

Ik heb haar lang vol verwarring aangekeken.

Mijn hart zvroeg mij; hoe me ooit te wreken.

Ons groot geluk moest opeens de vlag strijken,

zag in haar mooie ogen nooit een traan prijken.

Dat was misschien mijn gekwetst verlangen,

waarom ben ik door Amor niet meer te vangen?

Vanwaar dat mijn hart zo lang bleef verlangen?

Is het alleen verdriet, mijn dicht en gezangen?

Auteur:Adrie.24.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Een jonge schone

Een jonge schone

Daar stond een mooie jonge schone,

huilend en lachend op het strand.

Een verfomfaaid roze boterbriefje,

trilt wezenloos in haar frêle hand.

Zij had gelezen met haar lieve ogen,

de naakte lege woorden op papier.

Zie haar denken; verbroken beloftes,

gemaakt na het drinken van veel bier.

En als zij hem dan in zijn scheepje,

nu voor altijd haar verlaten ziet,

zegt een diepe stem in haar hart,

nu hebt gij nog erg veel verdriet,

maar is het niet het hart wat;

zo onpeilbaar diep is als de zee.

Als de uren weer zijn verzonken,

sterren lijken te zijn verblonken,

hij dan pas in je hart gegaan is heen?

auteur:Adrie.23.5.2010.!©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:49 Reageer op dit bericht

Zondag 23 mei 2010

Zwetende vacht

Zwetende vacht.

Lezer ik verzeker u, dat ik heb veracht,

mensen die in de Kerk steeds gapen,

dan trachtte het geleerde na te apen.

of zich dan al kleden in hun zwem-dracht.

De winter hield ons van de zon gescheiden,

maar die hield ergens ver reeds de wacht.

Nu een prikkelende lucht, zwoel als zijde,

die over de stad hangt als zwetende vacht.

De Lente komt, dat is nu helder en zeker,

de zon zijn schone lichaam, twijfelende voet.

Nu huizen, bos, strand en velden over,

kom laten we genieten, ze voelt zo zoet.

auteur:Adrie.23.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Bedroefde ruiten

Bedroefde ruiten

Nee; heb steeds geweten wat ik deed

heb dan ook niet voor niets geleden.

Ik heb de last voor mijn lust gedragen,

en mijn levenslust wist wat ze deed,

omdat het mij de lust niet ontneemdtl

De Lente vliegt nu weer op me aan,

ze zoent me met haar zwoele adem,

'O die zwoele honingzoete lente-adem

Die heerljke zon die grijpt je aan.

Geen ijselijke kilte drukt mij nu neer.

En hoe kan ik nu dichten met smart,

als de zon me nu drukt tegen zijn hart,

zijn stralen zalven me nu steeds weer.

En dan het soms droevige vensterglas,

dan met zijn bedroefde ruiten.

De zon houdt de droefheid nu buiten,

Al lijkt het dat de wind in opmars was.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 mei 2010

Sociaal verval

Sociaal verval

Ik werd wakker met een waarheid als een koe;

zie in; dat elke mens, is van gelijke waarde,

die dragen dan alleen een onzichtbare gloed.

Zij lopen deemoedig en stil over deze aarde,

en dragen dan ook nooit een opvallende hoed.

Zij lopen meestal ook onopvallend en stil,

lopen soms schuifelend langs de huizen.

Luisteren als mensen zijn in de gure Herfst,

waar ze alleen de bomen nog horen suisen.

Zij nemen dan ook nergens wat ruimte in,

zijn slechts geschoeid met de juiste leest,

en als de tram dan met mensen gevuld is,

dan zitten zij bescheiden op een deurtree.

Zo leidde ze iiemand naar het tramstation,

omdat hij zag dat de bejaarde niet meer kon,

en slechts had; een tramkaartje 3e klas.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

>

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:37 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 mei 2010

Pinksterweekend

Pinksterweekend

Ik loop al dromerig in de Lente-zon,

samen met het Pinksterweekend-volk.

Ze zullen nu weer komen in drommen,

de waters maken tot eigendommen.

Hoor ze in de verte al zingend komen,

een brede stoet het lokkende water in,

maar de ouders hun geklaag en dof gesnik,

zal ontspannen bij elk blij kindergezicht.

Ontvlucht dan de steden naar een plek,

laag aan het water tussen het golvend riet,

waar niemand vreemd ligt, alleen als vriend,

zij mogen ook kennen deze mooie dichter-plek.

Zullen zien de kassen en bloeiende gaarden,

de bloeiende rozen tussen het koele gras.

Ze wisten eerder nog niet, dat op aarde,

ook voor hun de schoonheid al klaar lag.

auteur:Adrie.21.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:03 Reageer op dit bericht

Donderdag 20 mei 2010

Mijn witte boord

Mijn witte boord.

In mijmering een stap in mijn kinderjaren gezet,

hoorde in huis behagelijk gekraak bij elke tree,

Dacht dan weer aan Moeders kus en dan naar bed;

na haar laatste stappen ging ik mijn eigen weegs.

Mijn Ma had s' avonds de wekker op het alarm gezet,

en dan het bed voor een kind zo groot als een boot,

dan weer snel mijn schipperspet er weer bij opgezet.

Maar een kinderbed zoals het voor mij lijkt of is,

is vergeleken met mijn boot, nu een wrak of kist.

Als Kapitein tot matrozen vaak een speech gehouden,

met schipperspet en een stijve witte boord.

Bemanning gaapt dan braaf, want 't was een flauwe,

toen bemanning mijn moeders lach hadden gehoord.

auteur:Adrie.20.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:38 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 mei 2010

Rode rozen

Rode rozen.

In zijn hand een bosje rode rozen,

voor haar geplukt met bevende hand.

In een rij met grijze marmer zerken,

zoekt hij haar tussen de vele merken.

Ze lag daar, en voor eeuwig te slapen,

tussen de Wilgen en de witte berken.

In gedachte vervloekend de levensrover,

zijn liefste in gedachte; met haar rode rozen.

Hij voelde weer de droefenis en pijn,

wilde dat even zijn armen vleugels zijn,

dan zou hij even tot de hemel stijgen,

om samen , weer met zijn liefste te zijn.

Maar opeens, voelde hij de aarde zwellen,

de aarde golven en golven- meer en meer,

hij wordt droef, en rent weg bij de zerken.

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Mijn begeer

Mijn begeer

Uren heb ik vannacht rondgelopen,

het liefste bij haar in bed gekropen.

Het zijn van die lichte lentedagen,

die in de nacht steeds weer plagen.

'O het waren dan die zware nachten,

die mijn leven en rust ombrachten,

Steeds weer door de stad gegaan,

tot ik haar stem hoorde klinken.

Ja, mijn hart doet me dan nog pijn,

ik verlang dan, om niets meer te zijn,

om dan met haar stem neer te zinken.

Nog steeds kan ik het haar niet zeggen,

mijn heel diep, verlangen niet uitleggen.

Mijn leegte en mijn droevig begeer,

het bloedt groter en meer en meer.

auteur:Adrie.18.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 mei 2010

Binnensluipt

Binnensluipt

De geest van onrust; heeft mij diep geraakt.
Er is in mijn hart, heel wat stuk gemaakt.
Ik zag steeds haar twee eerlijke open ogen,
en dacht zelfs de duivel; nog nooit bedrogen.

Maar lik nu mijn wonden; in de Lentezon,
een zon die een gouden prijs mag behalen.
kinderen tuimelen en rollen over het gras,
kwamen omkransen met bloemen en kralen.

Ik hoor de vogels weer zingen als lijsters,
maar ze zien me wonden likken van pijn.
Volg heel snaakse moppen,die grappig zijn.
Zingend aan het vergeten, de pijn die ik lijdt.

Ik denk nu; keert u af; dat leugen gezicht,
ik luisterde naar verleiding en ben gezwicht.
Eerlijkheid en geloof in mijn ziel gevaren,
maar wat ik nu denk, is dat de leugen gluipt,
en zij is iemand die dan bij me binnensluipt.

auteur:Adrie.©.18.5.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:20 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Zingen en lachen

Zingen en lachen

Ik zat te zingen; half verzonken in rust,

door het zonnetje gestreeld tot deze lust.

Geboren een lied; aan mijn lippen ontwelt,

en de muzieknoten er passend bij uitgepeld.

Ik die met dichten het leven heb versleten,

wat zal men ooit, zijner afgunst gaan meten.

Ik zal ook nooit rusten onder zand en zoden,

zo lang mijn geest nog lachen op kan vangen,

zal ik nooit gaan snikken met de echte doden.

Ik zal voor u blijven zingen een vrolijk lied,

Ik zal dan lachen om het vers gedolven graf,

maar gooi dan snel mijn donkere mantel af.

auteur:Adrie.17.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:22 Reageer op dit bericht

Maandag 17 mei 2010

Wens van Vrede

Wens van Vrede

'O ik laat de zon zijn weldaad gulzig vloeien,
wil het nu laten vloeien zonder tel van rust,
voel zijn warmte en rust weer in mij groeien,
waar ik dan weer veel liefde uit kan gieten.

Het is mijn wil en een diep vrede verlangen,
dat ik steeds weer om wereldvrede vraag.
Zon, mag je weer al je stralen over ons gieten,
maken tot een bron, gevuld met vredes golven,
zodat ieder mens dan voelt uw kracht en gloed,
uit een niet te stoppen liefde en vredes vloed.

Met heel uw; en onze liefde, kracht en gloed,
kunnen we zorgen dat alles-
onder onze liefde en vrede wordt bedolven,
met een niet te stuitten stroom van liefde,
rust, en een vrede wens als ieder zijn doel!

auteur:Adrie.19.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:17 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Vandaag

Vandaag

Vandaag is alles louter weemoed

Ik kijk door alle franje heen.

Maar nu ik met die weemoed mee moet

maak ik van deze koude steen

een rode roos, een vurig rode.

Ik houd haar in mijn koude hand

en met dit teken van de liefde

loop ik door dit weemoedig land.

auteur:Toon Hermans.©

Deze twee gedichten zijn geschreven,

nadat ik als antwoord een mailtje kreeg,

waarin duidelijk werd dat mijn dichtvriendin,

weer een enorme zware aanval op haar

gezondheid had moeten doorstaan...

Chapau...lieverd
-

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:33 Reageer op dit bericht

Zondag 16 mei 2010

Haar mooie woorden

Haar mooie woorden

Zachte lieve ogen zeiden; “vergeet mij niet”,
lief en bescheiden, maar steeds de klappen,
waar artsen en logen zelfs niets van snappen.
Men zegt; in het leven krijgt ieder zijn deel,
maar waarom, gebeurt er haar dan zo veel!

Waarom verbreekt God de ban of circel niet,
moet zij dan gaan met kromme schouders,
zonder dichten , krom van ziekte en verdriet.

Lieverd, als ik je dichten mag aanschouwen,
altijd zo vol woorden van liefde en zonneschijn.
Steeds mooi je woord, God heb je geen twijfel
Moet wat Goddelijk is; niet voor Eeuwig zijn.

Ach was ik eens God, had ik zijn macht,
dan zou ik vol liefde en deemoed maken,
dat geen vloek of andere mensenklacht,
haar dan nog ooit zouden kunnen raken.

auteur:Adrie.16.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:16 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

De kou in huis

De koude in huis

Ik moet mijn ramen nu sluiten,
terwijl eerst de zon nog kwam,
voel ik me nu nog koud en klam.
Mijn buur klopt tegen de ruiten.

Vraagt; had je geen zon beloofd;
hoe geuren nu je mooie seringen?
Ach, de regen zal snel gaan klinken,
voel me nu wel van de zon berooft.

Maar het loopt-zoals het loopt,
en niemand heeft ooit uitgevonden
dat het weer nooit is als gehoopt.
En zo valt de regen op je hoofd

O'buur mag ik mijn handen spreiden,
op u lief en nu zo gepijnigd hoofd,
en wil je dan denken zonder lijden,
het weer doet nooit zoals belooft.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 15 mei 2010

Het zonnetje had zich verslapen.

Het zonnetje had zich verslapen

Het zonnetje werd vanmorgen laat geboren,

doorzocht naar haar eerst heel de verre Horizon.

Wat nevel en zwarte wolken hingen daarom,

maar langzaam werd toch het zonnetje geboren,

weer zijn weidse gloed gevend over riet en koren.

Eerst liet nog geen krekel of vogel van zich horen,

later zongen zij weer gelijkluidend in koren.

Zelfs in het mooie Park waar ik vaak kom,

zag ik pas laat rijzen de zon achter de horizon.

Achter het ochtendgloren , heel helder en zeker,

de zon zijn stralende lichaam zo twijfelloos en zoet,

ook de bloemen die door haar weer gingen bloeien.

Geniet van haar,denk nu niet meer,haar te verdoemen.

Aan de hemel de wolken die nu weer zoetblauw vonkte,

kwam weer of het hartje zomer was, zo ook in dit,

het zonnetje waar uit gelijk de Zomergeluiden klonken.

Nog half slapend kom hijvanachter de drijvende wolken.

auteur:Adrie.15.5.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:48 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels