Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Vrijdag 30 april 2010

Waardevol

Waardevol

Zat met haar, over haar zwaar rugzakje te praten,

nu wat zwaar ingepakt; de last van het leven.

Zei dat ze alles weer eens goed moet gaan lezen,

dan ook weer eens alle moed op moet rapen,

om alleen te bewaren wat waardevol is in je leven.

Begraaf dan alles wat je niet meer dienstig is,

en begraaf daarbij dan ook je vergoten tranen.

Het is nu ook je last, het weerloze oud zeer,

hoort in een Kerkhof met witgekalkte graven.

Zoals we immers allemaal beseffen en weten,

vanuit dit leven is er geen kans op ommekeer.

Een aards lijf wat geen last en stof meer bewaard,

krijgt weer een hart en ziel wat voor u opengaat!

auteur.©Adrie.30.4.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:29 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 29 april 2010

Waterland

Waterland

Leg mijn gids haar handje in mijn hand,
en loop samen met haar door het waterland,
het weidse waterland waar de Wilgen groeien,
zijn natuur je steeds meer gaat boeien.

De fraaiste bloemen zie je in overvloed,
boven je hoofd, maar pas op; ook onder je voet.
Delfland met zijn bloemen verfraaid en beladen.
Zullen we samen door zijn mooie bloemen waden,
en een beetje door het water pootje gaan baden?

Ik wist eerst niet, hoe mij hier te wenden,
was hier in het Delfland nog een onbekende.
Rijk rustend lag in de lentezon het Delfland,
met vele waters wijd uit over het waterland.

Nee, hield hier eerst alleen mijn nodige rust,
heel stil in een huis met heel stille lieve buren.
Waar in het genot van de niet pratende lege uren,
mijn pijn en onrust langzaam werden geblust.
En zo heb ik vele uren voor me uit zitten turen,
maar slok nu met teugen de Maasland lust.

auteur:Adrie.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:45 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 april 2010

Hun bleek gezicht

Hun bleek gezicht

Het leven lijkt soms op een eng gedicht,

waarin de zon een lied heeft gezongen,
'
Dood, 'O Dood; laat zien nu je gezicht.

Je maakt het zo donker onder de bomen,

durft gij laf, bij het donker pas te komen.

Dood,'O, dood waar is nu je sluwe gezicht.

In hun bleek gezicht hulden ze hun somberheid,

haar blauwe ogen, blond haar, daar naast gespreid.

witte handen gewist de tranen van menige tijd,

van haar die aan het gemis van haar geliefde lijdt.

auteur:Adrie.28.4.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 april 2010

Een gewone ochtend

Een gewone ochtend

De lucht is passend grauw, strak en grijs,
de regen spetterd somber tegen het glas.
De wind zingt daarbij een passende wijs.
De daken zijn nu passend glanzend nat.

Mensen gaan achter de rouwstoet aan,
noemen dat dan plechtig; gaan werken!
Het lijkt steeds op een verplicht gaan,
lijken daarbij nooit echt na te denken.

Als ik steeds zo het straatbeeld overzie
wat dan laat zien wat er wordt bedreven,
dan moet er weinig van zijn bijgebleven,
ze leven als uit dwang en eigen melancholie.

auteur:Adrie.28.04.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:31 Reageer op dit bericht

Maandag 26 april 2010

De gele Brem

Die gele brem

Eenzaam liep ik alleen door het duister,

sta stil; en hoor het verliefde gefluister.

Het suisde door mijn hoofd zijn cellen.

waar herinneringen me nog even kwelde.

Wat raak je in een leven al niet kwijt,

er is geen ontkomen aan die levensvallen.

In mijn gedachte roer ik ze even aan,

maar ze zijn bijna nu allemaal gedoken,

me rust gevend; kopje onder gegaan.

Maar nu even niets anders meer dan die stem,

heel nederig sprekend over die mooie dingen,

waarmee ze zich na ziekte weer laat omringen.

Over de bloemen omringd door de gele brem.

Zo gul als zij de bloemen en bijtjes laat zingen,

ik groet jullie nu al van haar aan de bruine bijtjes,

Gons zacht, zo ik ook haar in gedachte hoor klinken!

auteur:Adrie.26.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 april 2010

Nooit meer oorlog

Nooit meer Oorlog

Nooit meer Oorlog is ieder zijn ideaal.

Wereldleiders met een goddelijk gelaat,

die net als wij niet op een ladder staan,

maar gewoon tussen de mensen staat!

Maar deze idealen werden geboren in een droom.

Grote en keine willen deze droom graag horen.

En ik vertel ieder deze droom zonder schroom.

Hoop dat deze u hart ook zo hoopvol verblijdt.

'O als deze droom in schoonheid onze wegen maakt,

zullen we ooit allen als een klaar en zuiver licht,

alleen zelf onze eerlijke en vredige leider zijn.

Ik zal het wel niet meer mogen beleven,

dat moois gaat allemaal niet zo erg vlug.

Maar als het nog ooit zo ver zal zijn,

dan kom ik er zeker wel weer voor terug!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 april 2010

Warm en sereen

Onze schrede warm en sereen

Ben aan het strand der zee mijn droom weer verloren,

was samen met mijn zoon in de stilte even heel sereen.

Droomde in de nacht van het ruisen der branding,

Ik liep naast hem met zachte schree, schree aan schree

Mijn zoon zijn hand warm en vertrouwd in mijn hand.

Zijn vertrouwde hoofd zachtjes tegen mijn schouder.

in het heel monetone gezang van de wind heel zacht,

klinkt dan bijna schreiend; ,, Och mijn lieve Vader”

waar ik op antwoordde; och mijn lieverd van een zoon!

De mooie uren verzonken, en de sterren verdwenen,

Ook mijn zoon zijn vertrouwde stem ging heen.

En vond mezelf weer wakker aan het strand der zee,

was bij het naderen der dagenraad;

in de grauwe nevel weer heel alleen!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 april 2010

Week zonder het dichten

Zonder het dichten

Een week zonder het dichten;

is als een waterval zonder klateren.

Geen muziek van straatmuziekanten,

die hun tonen bliezen van alle kanten.

Het voelde bijna als een leugen,

alleen vrolijkheid in het geheugen,

die ik bij het dichten steeds bezat,

mijn woorden bleven verfomfaaid klad.

De zon scheen, maar de waters droomde.

Voor mij stonden waters en het riet stil,

en de vogels en vlinders wilde niet komen.

Ik voelde dat het licht was in mijn hart,

en toch bleef de wereld nog zo zwart.
'
O gelukkig dat als een gouden lamp,

mij een kind weer mooie woorden bracht.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 19 april 2010

Ja ik kan ze niet vergeten

Ja; ik kan ze niet vergeten

Ja mijn ogen waren weer beslagen en verlegen,

zo eenzaam en droevig met elkaar verweven.

Mijn gevoel spon weer eens zijn laatste wade,

om daar in; nu voor altijd te worden begraven.

Strelend lijkt het licht nu te zweven en te flemen,

in gedachte van kussende lippen afscheid nemend.

Mijn ogen weende, om de tijd die armen overbrugde,

inzakkende ruggen, broos nu onze versteende ruggen.

Aan de kim zweefde steeds een ster boven de Oceaan,

voor mijn ogen leek hij steeds te dalen en te stijgen.

Denk dan; het lijkt of dat hij de overkant niet haalt.

Of dat hij voelt aan onze verdrietig en verslagen lijven.

Mijn lichaam lijkt soms op een zwaar zwoegend schip,

steeds weer gegeseld door de regen, storm en wind.

Hoor dan het schip bij de donder en bliksem kraken,

lijkt toch te vergaan; wat de eeuwigheid heeft bemind.

Maar om met Toon zijn woorden te spreken,

Ik wil nu iets anders in mijn hoofd,

iets wat me niet zo eenzaam maakt

en meer naar 't lieve leven smaakt

de vlam weer aansteekt en niet dooft

ik wil iets anders in mijn hoofd.

auteur:Adrie.28.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 12 april 2010

De Lentenzon

De lentenzon

Ik weet vandaag niet welke weg ik neem.

De strelende lentezon verwijst al mijn pijn;

en de zon is heerlijk het dichtst bijzijnd,

maakt snel de zeurende pijn weer vreemd.

Waar ieder woord nu werd misverstaan;

ging het zonnetje bij zichzelf te rade,

en koos voor mij nu welbewust de paden,

die ik nu slechts in stilte hoef te begaan.

Gevoelens laten me in deze ongemoeid.

Ik weet dat uit dit zuivere stille zwijgen,

gedragen tot diep in mijn diepste eigen,

een niet te weerleggen waarheid groeid!

Ik wil vandaag niet laten groeien;

pijn en weemoed waar ik iets mee moet.

Ik houdt het zonnetje in mijn koude hand,

en loop met haar innig en heel verliefd,

door het Delfse boeren en tuinderland.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Maandag 12 april 2010

Uw Tover

Uw tover

Zong op mijn stalen ros; weer liedjes olijk gezind.

Mijn stem klonk tot ver schallend over het vallei.

Vrolijk,vrij en gelukkig als een olijk kind.

En vrolijk zongen bouwvakkers met mij.

Dit werd ook weer een tocht van heimlich begeren.

Een verlangen van herinneringen en verdrukte lust.

Door mij verdrietig snel weer in sslaap gesust.

Och God, zal ik ooit tot haar hart wederkeren.

Gaf me jammerlijk weer even aan mijn verdriet over.

Nee, ik heb nog steeds geen beschutting voor haar!

Ben nog altijd gevangen in de circel van haar tover!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 11 april 2010

Mijn Nieuw-DelfLand

Mijn Nieuw-Delfland

'O mijn mooie Nieuw-Delfland;

met u mooie waters en tuinen.

Moest gij met mij aan de hand,

van deze vrouw de wegen wijzen.

Wilde u mij het verheven doel,

samen met haar dit land wijzen?

Wanneer gij nu voelt wat ik voel,

dan staat gij mij heerlijk ter zijden.

Want samen met U hulp kan ik,

weer de schoonheid onderscheiden

Ik laat hier nu mijn laatste snik.

Waarom, blijft tussen ons beiden!

Want hier werd weer het geluk mijn deel.

Ook al vallen er morgen weer klappen,

nu hoort het geluk en rust weer mijn geheel.

Iets tussen ons, wat zij niet zullen snappen.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 april 2010

Uitgesproken lot

Uitgesproken lot

Na jaren van zorgen te baren...

Mijn moeder tobte zich rot...

Na jaren mijn ziekte te dragen,

viel mijn last bij scherven kapot.

en mag ik nu de scherven begraven.

Nog een kerkhof zonder zerken,

nog geen mis in de kerken....

daar ik me nu berust in mijn lot
;
bij het mee begraven van mijn pijnen,

als ik me ga voegen aan zijn zijnen,

bij al die andere kinderen van God.

Auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 3 maart 2010

Weg gedoken

Weggedoken

Weg gedoken zat ik in de ruimte

heel diep in mijn nieuwe kamer

zal ik maar weg blijven duiken

geen mooie zinnen of woorden maken?

En ik hief mijn beider handen

tot hoog boven mijn gezicht,

en smeek niet te verbannen;

pen en papier naar Gods aangezicht!

auteur:Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:22 Reageer op dit bericht

Maandag 23 november 2009

SOMBERHEID

SOMBERHEID

Hoe simpel en somber de Politieke kleuren;

de groene, paarse, rode en de blauwen.

Dit alles was mijn Land- en is 't nu niet meer!

Alleen maar handen werkloos opengehouden!

Nu hoor ik alle dagen door; het werkloze klagen,

zelfs als ik s'nachtsmijn ogen heb dichtgeslagen,

dan nog kan ik U somberheid niet verdragen,

dan nog dringt U somberheid steeds op mij aan,

van het verleden die de weg der doden is opgegaan!

Maar er is schoonheid in het armoedigste bestaan,

wat zich dan steeds weer in mijn dromen openbaart,

waardaar ik steeds weer heel behaaglijk kan wonen,

letters, woorden en zinnen worden dan mijn onderkomem!

autreur:Adrie.23.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 november 2009

Gevonden afscheidsbrief

Gevonden afscheidsbrief

Een gevonden afscheidsbrief tot haar vriend.

Al die tijd heeft het daar liggen te wachten,

dat nat geweende verfromfaaid prop papier!

Niemand wist wat er op stond geschreven;

op dat nat gehuilde verfrommelde vel papier.

Dat er zo'n vreselijke pijn op stond geschreven,

en nu door de wind stijgt, daalt en weer valt.

Niemand heeft nu weet van het grote leed,

wat er nu omgaat ergens op deze planeet.

Hangende handen, lusteloze vermoeide voeten,

ze slenteren nu omdat ze verder moeten,

geen weet wat hij ooit moet hebben gezaaid,

maar wat hij nu oogst zijn verdorde bladeren!

auteur:Adrie.3.11.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:33 Reageer op dit bericht

Maandag 2 november 2009

Een serene groet

Een serene groet

Mijn wandeling langs de gladgeschoren tuinen.

De oktoberbloemen gaven me een herfstgroet;

heel sereen onder de herfststorm zijn fluiten.

Een vreemd teken dat ik niet goed verstond,

dat wonderlijke bewegen van hun tedere mond,

een teken van liefde en een zacht verdriet,

om mijn verdriet van het zonnetje zijn verschiet!

Toen was het net of een paradijsvogel van heel diep;

voor mij even ontwaakte die eerst stilletjes sliep,

en met een sereen geluid even aan het zingen ging,

voor mij en een ieder, even een warme herinnering!

auteur:Adrie.2.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:50 Reageer op dit bericht

Maandag 2 november 2009

Regen in mijn kop

Regen in mijn kop

Deze ochtend druilt de regen in mijn kop,
ook de smid slaat er met zijn hamer op!
De regen gaat dan mijn leven ontbinden,
gedachten en gevoelens gaat ze verslinden!

Wat geweest is, is verleden; is nu weg,
maar het is geen leven wat er nu staat.
Alles is in van mijn oude leven nu gewist,
alleen alles wat er nu is ;blijft ongewis.

Iedereen heeft iemand nodig in het leven,
maar niets in mijn leven is nu beklijft,
of moet eerst alles echt verloren zijn,
en wordt het toeval, die de wet voorschrijft!
auteur. Adrie.2.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:23 Reageer op dit bericht

Zondag 1 november 2009

Knapperende vuurtje

Knappende vuurtje

De herfststorm is eindelijk rustig gaan liggen,

de roestige herfstbladeren opeengeblazen!

Toont een meisje de paddenstoel die ze vindt.

De Kastelijn pookt het vuurtje in de kachel;

knort en mort vriendelijk wat binnendsmonds;

terwijl wij genoten van een glaasje pons!

Het vuurtje knapte gezellig duizend klappen.

Klinkt als op de zang van mijn knorrende maag,

heerlijk de warme brood en ham die voor me staat!

Want zelfs de mooiste muziek overwint dit niet,

zelfs al zingen de mooiste Elfen het prachtigste lied!

Hoor de herfstwind zijn deun weer gaan huilen,

terwijl hij snoeihard langs de bomen waait!

Nee de herfststorm toonde ons geen medelij,

en tracht onze mooie zomerherinneringen te vervagen.
©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 oktober 2009

Verkleurend Bos en land

Verkleurend Bos en land

In mijn starend oog nu het verkleurend land,

gedrapeerd in rode gloed van herfstkleden.

Het verdroogde gras zwaait naar ons; nog even!

Het droge kale duinzand strekt over het heden.

Aan de horizon, alleen grouwe bebouwde steden!

Geen vrolijke geluid uit bossen, Parken en heden.

Als stervend lijkt nu de Aarde in zijn herfstkleden,

nu als verwelkte dromen verpakkend het verleden.

Als versteend stonden daar Bles en zijn kar,

in mijn oog; zijn scherpe lijn, even als verleden,

Het is nu weer wachten op nieuwe groene kleden.

auteur:Adrie.27.10.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:29 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels