Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Maandag 19 april 2010

Ja ik kan ze niet vergeten

Ja; ik kan ze niet vergeten

Ja mijn ogen waren weer beslagen en verlegen,

zo eenzaam en droevig met elkaar verweven.

Mijn gevoel spon weer eens zijn laatste wade,

om daar in; nu voor altijd te worden begraven.

Strelend lijkt het licht nu te zweven en te flemen,

in gedachte van kussende lippen afscheid nemend.

Mijn ogen weende, om de tijd die armen overbrugde,

inzakkende ruggen, broos nu onze versteende ruggen.

Aan de kim zweefde steeds een ster boven de Oceaan,

voor mijn ogen leek hij steeds te dalen en te stijgen.

Denk dan; het lijkt of dat hij de overkant niet haalt.

Of dat hij voelt aan onze verdrietig en verslagen lijven.

Mijn lichaam lijkt soms op een zwaar zwoegend schip,

steeds weer gegeseld door de regen, storm en wind.

Hoor dan het schip bij de donder en bliksem kraken,

lijkt toch te vergaan; wat de eeuwigheid heeft bemind.

Maar om met Toon zijn woorden te spreken,

Ik wil nu iets anders in mijn hoofd,

iets wat me niet zo eenzaam maakt

en meer naar 't lieve leven smaakt

de vlam weer aansteekt en niet dooft

ik wil iets anders in mijn hoofd.

auteur:Adrie.28.4.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 12 april 2010

De Lentenzon

De lentenzon

Ik weet vandaag niet welke weg ik neem.

De strelende lentezon verwijst al mijn pijn;

en de zon is heerlijk het dichtst bijzijnd,

maakt snel de zeurende pijn weer vreemd.

Waar ieder woord nu werd misverstaan;

ging het zonnetje bij zichzelf te rade,

en koos voor mij nu welbewust de paden,

die ik nu slechts in stilte hoef te begaan.

Gevoelens laten me in deze ongemoeid.

Ik weet dat uit dit zuivere stille zwijgen,

gedragen tot diep in mijn diepste eigen,

een niet te weerleggen waarheid groeid!

Ik wil vandaag niet laten groeien;

pijn en weemoed waar ik iets mee moet.

Ik houdt het zonnetje in mijn koude hand,

en loop met haar innig en heel verliefd,

door het Delfse boeren en tuinderland.

auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Maandag 12 april 2010

Uw Tover

Uw tover

Zong op mijn stalen ros; weer liedjes olijk gezind.

Mijn stem klonk tot ver schallend over het vallei.

Vrolijk,vrij en gelukkig als een olijk kind.

En vrolijk zongen bouwvakkers met mij.

Dit werd ook weer een tocht van heimlich begeren.

Een verlangen van herinneringen en verdrukte lust.

Door mij verdrietig snel weer in sslaap gesust.

Och God, zal ik ooit tot haar hart wederkeren.

Gaf me jammerlijk weer even aan mijn verdriet over.

Nee, ik heb nog steeds geen beschutting voor haar!

Ben nog altijd gevangen in de circel van haar tover!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 11 april 2010

Mijn Nieuw-DelfLand

Mijn Nieuw-Delfland

'O mijn mooie Nieuw-Delfland;

met u mooie waters en tuinen.

Moest gij met mij aan de hand,

van deze vrouw de wegen wijzen.

Wilde u mij het verheven doel,

samen met haar dit land wijzen?

Wanneer gij nu voelt wat ik voel,

dan staat gij mij heerlijk ter zijden.

Want samen met U hulp kan ik,

weer de schoonheid onderscheiden

Ik laat hier nu mijn laatste snik.

Waarom, blijft tussen ons beiden!

Want hier werd weer het geluk mijn deel.

Ook al vallen er morgen weer klappen,

nu hoort het geluk en rust weer mijn geheel.

Iets tussen ons, wat zij niet zullen snappen.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 10 april 2010

Uitgesproken lot

Uitgesproken lot

Na jaren van zorgen te baren...

Mijn moeder tobte zich rot...

Na jaren mijn ziekte te dragen,

viel mijn last bij scherven kapot.

en mag ik nu de scherven begraven.

Nog een kerkhof zonder zerken,

nog geen mis in de kerken....

daar ik me nu berust in mijn lot
;
bij het mee begraven van mijn pijnen,

als ik me ga voegen aan zijn zijnen,

bij al die andere kinderen van God.

Auteur:Adrie©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 3 maart 2010

Weg gedoken

Weggedoken

Weg gedoken zat ik in de ruimte

heel diep in mijn nieuwe kamer

zal ik maar weg blijven duiken

geen mooie zinnen of woorden maken?

En ik hief mijn beider handen

tot hoog boven mijn gezicht,

en smeek niet te verbannen;

pen en papier naar Gods aangezicht!

auteur:Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:22 Reageer op dit bericht

Maandag 23 november 2009

SOMBERHEID

SOMBERHEID

Hoe simpel en somber de Politieke kleuren;

de groene, paarse, rode en de blauwen.

Dit alles was mijn Land- en is 't nu niet meer!

Alleen maar handen werkloos opengehouden!

Nu hoor ik alle dagen door; het werkloze klagen,

zelfs als ik s'nachtsmijn ogen heb dichtgeslagen,

dan nog kan ik U somberheid niet verdragen,

dan nog dringt U somberheid steeds op mij aan,

van het verleden die de weg der doden is opgegaan!

Maar er is schoonheid in het armoedigste bestaan,

wat zich dan steeds weer in mijn dromen openbaart,

waardaar ik steeds weer heel behaaglijk kan wonen,

letters, woorden en zinnen worden dan mijn onderkomem!

autreur:Adrie.23.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:57 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 november 2009

Gevonden afscheidsbrief

Gevonden afscheidsbrief

Een gevonden afscheidsbrief tot haar vriend.

Al die tijd heeft het daar liggen te wachten,

dat nat geweende verfromfaaid prop papier!

Niemand wist wat er op stond geschreven;

op dat nat gehuilde verfrommelde vel papier.

Dat er zo'n vreselijke pijn op stond geschreven,

en nu door de wind stijgt, daalt en weer valt.

Niemand heeft nu weet van het grote leed,

wat er nu omgaat ergens op deze planeet.

Hangende handen, lusteloze vermoeide voeten,

ze slenteren nu omdat ze verder moeten,

geen weet wat hij ooit moet hebben gezaaid,

maar wat hij nu oogst zijn verdorde bladeren!

auteur:Adrie.3.11.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:33 Reageer op dit bericht

Maandag 2 november 2009

Een serene groet

Een serene groet

Mijn wandeling langs de gladgeschoren tuinen.

De oktoberbloemen gaven me een herfstgroet;

heel sereen onder de herfststorm zijn fluiten.

Een vreemd teken dat ik niet goed verstond,

dat wonderlijke bewegen van hun tedere mond,

een teken van liefde en een zacht verdriet,

om mijn verdriet van het zonnetje zijn verschiet!

Toen was het net of een paradijsvogel van heel diep;

voor mij even ontwaakte die eerst stilletjes sliep,

en met een sereen geluid even aan het zingen ging,

voor mij en een ieder, even een warme herinnering!

auteur:Adrie.2.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:50 Reageer op dit bericht

Maandag 2 november 2009

Regen in mijn kop

Regen in mijn kop

Deze ochtend druilt de regen in mijn kop,
ook de smid slaat er met zijn hamer op!
De regen gaat dan mijn leven ontbinden,
gedachten en gevoelens gaat ze verslinden!

Wat geweest is, is verleden; is nu weg,
maar het is geen leven wat er nu staat.
Alles is in van mijn oude leven nu gewist,
alleen alles wat er nu is ;blijft ongewis.

Iedereen heeft iemand nodig in het leven,
maar niets in mijn leven is nu beklijft,
of moet eerst alles echt verloren zijn,
en wordt het toeval, die de wet voorschrijft!
auteur. Adrie.2.11.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:23 Reageer op dit bericht

Zondag 1 november 2009

Knapperende vuurtje

Knappende vuurtje

De herfststorm is eindelijk rustig gaan liggen,

de roestige herfstbladeren opeengeblazen!

Toont een meisje de paddenstoel die ze vindt.

De Kastelijn pookt het vuurtje in de kachel;

knort en mort vriendelijk wat binnendsmonds;

terwijl wij genoten van een glaasje pons!

Het vuurtje knapte gezellig duizend klappen.

Klinkt als op de zang van mijn knorrende maag,

heerlijk de warme brood en ham die voor me staat!

Want zelfs de mooiste muziek overwint dit niet,

zelfs al zingen de mooiste Elfen het prachtigste lied!

Hoor de herfstwind zijn deun weer gaan huilen,

terwijl hij snoeihard langs de bomen waait!

Nee de herfststorm toonde ons geen medelij,

en tracht onze mooie zomerherinneringen te vervagen.
©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 27 oktober 2009

Verkleurend Bos en land

Verkleurend Bos en land

In mijn starend oog nu het verkleurend land,

gedrapeerd in rode gloed van herfstkleden.

Het verdroogde gras zwaait naar ons; nog even!

Het droge kale duinzand strekt over het heden.

Aan de horizon, alleen grouwe bebouwde steden!

Geen vrolijke geluid uit bossen, Parken en heden.

Als stervend lijkt nu de Aarde in zijn herfstkleden,

nu als verwelkte dromen verpakkend het verleden.

Als versteend stonden daar Bles en zijn kar,

in mijn oog; zijn scherpe lijn, even als verleden,

Het is nu weer wachten op nieuwe groene kleden.

auteur:Adrie.27.10.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 september 2009

Zweven als een meeuw

Laat je zweven als een meeuw

Er zweeft een meeuw boven de Oceaan,

hij laat zich wiegen door de thermiek,

stijgt, daalt, stijgt, en daalt en daalt,

denkt niet; als ik de overkant maar haal!

Zacht hebben de wit geklotste golven,

me in een verdrietige sluimering gekust,

voelde me dan door gedachten bedolven.

Mijn leven doortrokken met ziekte en dood,

geluk lijken restanten die me overschoot,

maar de tranen die je "waarom" steeds vergoot,

blijken later weer van iedere zin ontbloot!

Foto by Pascal Vynkce

auteur:Adrie.29.10.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:51 Reageer op dit bericht

Maandag 28 september 2009

Helende ogen

Helende ogen.

Waren het je ogen lichtend vol kattenkwaad,

of het flonkeren van onze hunkerende ogen?

Of was het Maria's ruischen van haar gewaad,

wat we hoorde op onze pelgrimstocht getogen!

Je liefde geeft een warme steunende gloed,

waardoor ik van het ene uur nu in het ander glijd,

houdt in mijn hart de armen vol liefde wijd,

of ik je steeds vol liefde in mijn armen droeg!

Ik zoek steeds weer onze liefde warmte en vrede,

wat zich uitstrekt als een niet te doven weelde,

nooit verflauwend maar altijd wonden helend,

onze liefde die dromen weer maakt tot het heden!

auteur;Adrie.28.10.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:47 Reageer op dit bericht

Zondag 13 september 2009

Een Goddelijk verzwinden

Een Goddelijk verzwinden

Onder de indruk van Lourdes zijn devote zeden,
een Wonderlijke nooit meer te vergeten tijd,
bewogen wij ons eerbiedig als tussen de Geesten,
opende ons hart zich voor elk wonder bereid.

Dragend in mijn rugzakkie als last veel verdriet,
waar ik nog geen plaats voor wist te vinden,
tot ik voeldde dat Maria me begreep en beminde,
een gevoel zo warm; een onnaspeurlijk gewinnen.

Wilde met mijn ziekte door bestaan, en kon het niet,
maar nu levend in Maria's Goddelijke gebieden,
voelde ik haar onnaspoeurlijk Goddelijke gewinnen,
een Goddelijk gevoel dat ons daar heerlijk verbindt.

Ik voelde U hand mijn rug even zoekend betasten,
en wonderlijk mijn schouders liefelijk ontlasten,
mijn last dragend naar waar U zich bevindt!

auteur:Adrie.13.9.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:45 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 augustus 2009

Warm huis

Warm huis

Voel me soms erg moe van de last,

dat mijn verloren liefde, me steeds,

zo grenzeloos vast houdt in mijn hart,

en steeds weer in het verdriet zak!

Wil weer feest en warmte in dit huis,

zonder steeds weer die rouw en leed,

of de voet des doods, somber steeds,

weer opnieuw mijn warm huis betreed,

dan leef je door in stil verlies en smart,

en alle liefdesglans wordt somber zwart!

Maar wie mijn moeizame pogingen ziet,

voelt dan pijnlijk zwerven in mijn hart,

waarom blijft het liefdesrood zo zwart?

Vergaap U zich aan mijn lach gelaat niet,

U heeft immers nog nooit mijn hart gezien!

auteur:Adrie.18.8.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:01 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 augustus 2009

Kabouter Pim

Kabouter Pim

De donkere enge nacht is bijna gekomen,
de angstige uurtjes van de kinderdromen.
Zat in het park op mijn bankie te denken,
dat Reintje de vos ons nooit kon krenken.

Het wuivende riet was zelfs al bijna stil.
Jufrouw ooievaar wilde niet meer komen,
nu ze het voor de kinderen bedtijd vindt!

Aan de horizon zag je ze als kabouterhuisjes,
allemaal rooddakig, wit met wat duffig groen,
lijken dan door kinderoogjes; kabouterhuisjes,
op wacht kabouter pim in zijn rode boezeroen!

In onze kinderhartjes kraakte er traptreden,
en de heks Eucalipta vloog hard in het rond,
we lagen dan bibberend te loeren op de grond!

auteur:Adrie.14.8.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:02 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 augustus 2009

Nelis de Landbouwer

Nelis de Landbouwer

Nelis leek als uit de ondergrond gehouwen,

bonkig gehouwen, als uit de donkere grond.

In zijn gelaat aan kleur en vormen gelijk!

Zijn knokige handen gravend in het slijk,

wat nu maakte; de aarde tot een verbond!

Wanneer je dan even stil wordt in jezelf,

en zijn ogen dan even de jouwe vindt,

beide de natuur zo diep en innig bemindt,

voel ik me gelukkig als een ontdekkend kind!

En boven deze stilte een zuchtend geluid,

Nelis en onze liefde in herkenning geijkt!

Wij lieten onze ogen over de akker gaan,

en beurtelings keek de een de ander aan,

de dichter en Boer even in ons hart gelijk!

auteur:Adrie.13.8.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:51 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 augustus 2009

Wat ooit was

Wat ooit was!

Nu geel en dichtgeslagen,
daar liggen nu heel doods,
zijn herinneringen in lagen,
geworden nu doods en doof.

Versleten en verkreukeld,
door de jaren geplet en plat,
voor zij die willen neuzen,
los vergelend blad op blad.

Het vocht maakt rotte bulten,
muf trekt er nu een walm uit,
lieten zien; 'O rot en knullig,
muizen met hun haar en huid!

Alles wit, maar nu na lange tijden,
nu verrot en soms heeft gelekt,
de met rood linnen beplakte zijden,
waar nu licht het rood heen lekt!

Zo doen zij rottend en dunnend,
soms verhalend van dag tot dag,
vergelend en niets meer wetend,
hun stil en nog verdrietig beklag!

auteur:Adrie.12.8.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:29 Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 augustus 2009

Balseming van de ziel

Balseming van de ziel

Het word donker in mijn leven,
mijn ziekte vecht in eenzaamheid,
nader het punt om op te geven,
het witte doek komt dichterbij!

Was me al bedacht dat alles brak,
zodra mijn hand in liefde uitstak!
Tranen en lachen vullen nu mijn tijd,
vallen meedogenloos neer en ontwijd!

Houdt bij het schrijven van iedere zin,
voortaan eerst angstig mijn adem in.
Dichten een zoektocht van woorden jagen,
miste niets aan moois wat mijn ogen zagen!

Maar nu schrijf ik woorden in stil geheim,
aan God in gedicht en op klinkklare rijm.
Op zoek naar nog een zinvol leven,
schrijf en zie ik geen mooie woorden meer,
die nog baslseming van de ziel kunnen geven!

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:02 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels