Maandag 28 september 2009
Waren het je ogen lichtend vol kattenkwaad, of het flonkeren van onze hunkerende ogen? Of was het Maria's ruischen van haar gewaad, wat we hoorde op onze pelgrimstocht getogen! Je liefde geeft een warme steunende gloed, waardoor ik van het ene uur nu in het ander glijd, houdt in mijn hart de armen vol liefde wijd, of ik je steeds vol liefde in mijn armen droeg! Ik zoek steeds weer onze liefde warmte en vrede, wat zich uitstrekt als een niet te doven weelde, nooit verflauwend maar altijd wonden helend, onze liefde die dromen weer maakt tot het heden!
Een Goddelijk verzwinden
Onder de indruk van Lourdes zijn devote zeden,
een Wonderlijke nooit meer te vergeten tijd,
bewogen wij ons eerbiedig als tussen de Geesten,
opende ons hart zich voor elk wonder bereid.
Dragend in mijn rugzakkie als last veel verdriet,
waar ik nog geen plaats voor wist te vinden,
tot ik voeldde dat Maria me begreep en beminde,
een gevoel zo warm; een onnaspeurlijk gewinnen.
Wilde met mijn ziekte door bestaan, en kon het niet,
maar nu levend in Maria's Goddelijke gebieden,
voelde ik haar onnaspoeurlijk Goddelijke gewinnen,
een Goddelijk gevoel dat ons daar heerlijk verbindt.
Ik voelde U hand mijn rug even zoekend betasten,
en wonderlijk mijn schouders liefelijk ontlasten,
mijn last dragend naar waar U zich bevindt!
Voel me soms erg moe van de last, dat mijn verloren liefde, me steeds, zo grenzeloos vast houdt in mijn hart, en steeds weer in het verdriet zak! Wil weer feest en warmte in dit huis, zonder steeds weer die rouw en leed, of de voet des doods, somber steeds, weer opnieuw mijn warm huis betreed, dan leef je door in stil verlies en smart, en alle liefdesglans wordt somber zwart! Maar wie mijn moeizame pogingen ziet, voelt dan pijnlijk zwerven in mijn hart, waarom blijft het liefdesrood zo zwart? Vergaap U zich aan mijn lach gelaat niet, U heeft immers nog nooit mijn hart gezien!
De donkere enge nacht is bijna gekomen,
de angstige uurtjes van de kinderdromen.
Zat in het park op mijn bankie te denken,
dat Reintje de vos ons nooit kon krenken.
Het wuivende riet was zelfs al bijna stil.
Jufrouw ooievaar wilde niet meer komen,
nu ze het voor de kinderen bedtijd vindt!
Aan de horizon zag je ze als kabouterhuisjes,
allemaal rooddakig, wit met wat duffig groen,
lijken dan door kinderoogjes; kabouterhuisjes,
op wacht kabouter pim in zijn rode boezeroen!
In onze kinderhartjes kraakte er traptreden,
en de heks Eucalipta vloog hard in het rond,
we lagen dan bibberend te loeren op de grond!
Donderdag 13 augustus 2009
Nelis leek als uit de ondergrond gehouwen, bonkig gehouwen, als uit de donkere grond. In zijn gelaat aan kleur en vormen gelijk! Zijn knokige handen gravend in het slijk, wat nu maakte; de aarde tot een verbond! Wanneer je dan even stil wordt in jezelf, en zijn ogen dan even de jouwe vindt, beide de natuur zo diep en innig bemindt, voel ik me gelukkig als een ontdekkend kind! En boven deze stilte een zuchtend geluid, Nelis en onze liefde in herkenning geijkt! Wij lieten onze ogen over de akker gaan, en beurtelings keek de een de ander aan, de dichter en Boer even in ons hart gelijk!
Woensdag 12 augustus 2009
Nu geel en dichtgeslagen,
daar liggen nu heel doods,
zijn herinneringen in lagen,
geworden nu doods en doof.
Versleten en verkreukeld,
door de jaren geplet en plat,
voor zij die willen neuzen,
los vergelend blad op blad.
Het vocht maakt rotte bulten,
muf trekt er nu een walm uit,
lieten zien; 'O rot en knullig,
muizen met hun haar en huid!
Alles wit, maar nu na lange tijden,
nu verrot en soms heeft gelekt,
de met rood linnen beplakte zijden,
waar nu licht het rood heen lekt!
Zo doen zij rottend en dunnend,
soms verhalend van dag tot dag,
vergelend en niets meer wetend,
hun stil en nog verdrietig beklag!
Het word donker in mijn leven,
mijn ziekte vecht in eenzaamheid,
nader het punt om op te geven,
het witte doek komt dichterbij!
Was me al bedacht dat alles brak,
zodra mijn hand in liefde uitstak!
Tranen en lachen vullen nu mijn tijd,
vallen meedogenloos neer en ontwijd!
Houdt bij het schrijven van iedere zin,
voortaan eerst angstig mijn adem in.
Dichten een zoektocht van woorden jagen,
miste niets aan moois wat mijn ogen zagen!
Maar nu schrijf ik woorden in stil geheim,
aan God in gedicht en op klinkklare rijm.
Op zoek naar nog een zinvol leven,
schrijf en zie ik geen mooie woorden meer,
die nog baslseming van de ziel kunnen geven!
Heb even mijn midzomerzweet nat bed verlaten, om te wandelen langs de kerkhoven aan de Parade, waar steeds heel statig de engelen naar me staren! Zij hebben met mij de duizend tegenstrijdigheden, van tijd, dwaas lot, verloren liefde zien doorstaan, zagen mij verdrietig de liefde en verlangen ontgaan, sinds mij je liefde en mijn vertrouwen zijn ontgleden, sinds jij en de wereld me bedrieglijk beseffen deden, hoeveel leugens en liefdesbedrog er is onder de maan, had mijn geloof en vertrouwen in de liefde afgedaan, en wat mij in de loop nog vasthield; werd verleden! Maar weet nu dat ik in die verdrietige verloren jaren, geen moment meer de liefde, rust en warmte genoot, daar het verlies van het vertrouwen me bleef belagen, dat heeft me steeds genageld en verdrietig verslagen.
We zaten gezellig samen rond de tafel,
kijkend door zich herinerende ramen.
Moeder schudde en deelde de kaarten,
zorgde voor traan en schuldloos amen.
Weet niet waarom nu dit vredig beeld,
nu mijn wonden; zo likt, kust en heelt?
Steeds meer vergevingsgezinder speelt;
wie de opvoedingslessen heeft gedeeld!
Wij werden door het Onderwijs verstrooid,
als door een dobbelsteen voort gedreven,
maar niemand weet waar de vrede van ooit,
geluk, warmte en tevredenheid zijn gebleven!
Koel en grijs; het huis waar hij in woont,
verborgen in een vergeten grijze Laan,
waarnaar hij bijna vluchtend was gegaan,
maar zijn gevoel, hart en ziel verharde zo!
Verstopt in een van hun grijze grotten,
vol met grijze muizen en dodende monden,
alleen geopend voor roddels en spotten,
uit de geestdodende gezichten en motten!
Maar de Maan en een mooie regenboog,
schiepen duizende lichtjes voor zijn oog,
en beschilderde zo de sombere plekken,
die zijn hart weer omhoog deed trekken!
Och God kijk eens wat een sterrenpracht,
vertoond zich hier nu in deze zomernacht!
Aan die mooie heldere onbewolkte hemel,
ziet hij duizende mooie lichtpuntjes staan,
en wordt nu stil onder het sterrengewemel,
besefte dat dit God zijn boodschappen waren,
dat hij hier levend op de aarde lag begraven!
De liefde in mijn hart heeft genoeg- voel ik, als ik heel warm en tevreden, van het ene uur in de het andere glijd, maak voor alles wat wordt gegeven, steeds dankbaar mijn armen wijd! Soms is het zo luchtig als een blaadje, wat daalt en stijgt spelend in de wind, en roept; treedt uit die benauwde blik! De sterren zijn zo mooi in hun parellicht, steeds weer zo vol liefde op u gericht, laten schitteren hun zwevende lichten, en ze houden niet van getob en bezinnen!©
Dolgelukkig Dolgelukkig was ik weer lieve bloggers dat Redpoppy, mijn blog Hartkronkels weer heeft kunnen redden van, zijn trieste ondergang… Dolgelukkig was ik weer lieve bloggers dat Redpoppy, mijn blog Hartkronkels weer heeft kunnen redden van, zijn trieste ondergang! Wordt nu door tranen overmand, omdat de spam gewoon door gaat! Maar toch dank ik je heel erg lieve Gerda (Redpoppy)! Adrie.1.8.09
Steeds gingen mijn onrustig zoekende gedachten, mijn herinnerigen langs tot het bijna oneindige, waar ze dan nooit meer leken te kunnen eindigen, en mijn geest te willen beroven van zijn krachten! Maar de alles omvattende dichtersliefde heeft me nog, ik adem en schrijf; tot de avond me doet schrikken, als de invallende avond mijn adem even laat slikken, maar mijn liefste is gerust, al schiet mijn adem te kort! Heerlijk om je woorden te dichten tot laat in de avond, en haar warmte nog om je heen te voelen schikken, haar tere warme handen en luchten laten je hart verukken! Om haar te blijven kussen schiet mijn adem weer te kort!
Een zweem van mijn zonnige gedachten, daalt heilzaam in mijn gevoelens neer, laat bij me genezen heel veel hartzeer, meenemend, wolken tot hele vrachten. Waar de zon heel lief en vrolijk staart, nemen zijn stralen nu de zielenpijn mee, het is weer blijheid in een zee weltevree, pijn veranderd in een witte boomgaard. Mijn steeds zo pijnlijk getroffen zielzee, heeft met zijn brede kloppende golven, al mijn pijn geklopt tot een wit schuim, nu met de vloed met zich meenemend, schelpen met verdriet op het strand gedolven! Verdriet en pijn, nu onder het zand bedolven! De zon kwam weer omzetten de snijdende pijn, in een weer meer; altijd bij me passende Luim!
De zon ging net in het mooie avondrood ten onder, terwijl de maan al dwingend aan de hemel staat, beklom hij de hemel met al zijn pracht en praal, zoekend zijn plaatsje, bij de flonkerende sterren, het rood romantisch nog lang te zien, van verre! De huizen kregen nu ook een rode valse schijn, of het de fantasie-huisjes van Anton Pieck zijn! Het lijkt dan of er niets is wat mij is gebleven, u stralen, in mijn handen zoekend en opgeheven. Hij gaat rusten, zei een boer stil in het voorbijgaan, terwijl ik hem nakijkend, steeds kleiner zag worden, tot hij verdween, en de muggen hem nog na snorde! Maar morgen is de zon er weer in zijn stralen gewaad!
Zit onder de lommer van de oude Linde, luister stilletjes naar de kommer en kwel; van onze bodes Tante Nel en dikke piet! Ik zat er ook op het zonnetje te wachten, maar het zonnetje kwam wijs geworden, toch maar eens liever een keertje niet! Ik ging en bedacht; ik zie later ook wel weer, echter wil ik, onder die sombere oude Linden, als de dag eens des oordeels en ten einde spoedt, me zelf steeds weer mopperend wedervinden, en mee wenen aan de oude Linden zijn voet? Kom kerel zat ik vermoeid in mezelf te zuchten, ik ga snel op zoek naar een jonge frisse bruid, wil niet wachten tot mijn ziel voor me gaat vluchten, en mijn mond en inktpot zich voor me sluit! Het steeds wachten en luisteren onder deze Linde, is als het wachten, tot mijn grafzerk me zal vinden, dan als een eindpaal van mijn hart en zielsverdriet! Maar ik maak me met angstige haastige schreden, snel weg van deze griezelige bijna verlangde dood, ik wil weer meer rust in mijn hart hier beneden, ook al heeft mijn liefste, me in mijn ziel gedood!
Minder vervallen lijkt nu mijn tuin , vrolijk en groen zijn nu de kruinen, de adem van Juli verfrist nu mijn huis, verjongd frisgroen van de natuur mijn tuin. Het windje waait zwoel op bij de fontein, om mussen dan plotseling te verspreiden, ze vliegen dartelend over de frisse weiden, of ze in hun spel even geschrokken zijn! Dan ineens ook het lieve verlegen meisje, sleept dan schuchter haar broertje dichterbij, staan dan wat verdrietig naar mij te staren, op hun snuitjes zichtbare sporen van geschrei! Dat is dus de pijn, die ook in mij is te gast, de schaduw werpt dan echter snel; een dicht web, over mijn verdrietige gedachte, en mijn zangen overstemmen dan snel hun galm! Als me het leven op zo'n aangename manier verrast, dan heb ik weer, om met wijlen Toon te spreken; Ik heb ineens weer moed gevat begin van voren af aan je vraagt je af hoe gaat zo iets waar komt die moed vandaan? ik leef weer, lach weer, fluit en zing geen zucht meer en geen traan en ach, die moed, naar waar hij ging komt hij ook weer snel vandaan!
Verlegen met een klein handje vol bloemen, voor mij geplukt met een jonge kinderhand, gesnoerd en geregen als een bloemenband. Haar naam wilde ze verlegen niet noemen. Dan rijst er in mijn hart een zonnig gedicht, ik zie dat een oude dame straalt en lief lacht, zien beide dat vertederend en verlegen wicht, gemaakt voor mij, op deze mooie zomerdag. Spelende kinderen benijden het blije meisje, wat nu twee warme knuffels ontvangen zal. Nee, die maakte nog nooit een kind fijner, als ik van het lieve prinsesje ontvangen zal.
Het zonnetje lijkt van de kim verdwenen, moeten nu even van onze dromen leven. Het zonnetje dat eerst onze dag vergulde, onze droom, of vakantieliefde vervulden! Het is nu wachten tot hij zich weer verheft, om zich s'avonds weer in de kim te begraven. Of stilletjes te schuilen tussen de sterren. Maar laat u dagen niet slinken in verdriet, er is niets aan te doen zoals we allen zien, we zingen bij ons glas een passend lied, tot het zonnetje weer zijn benen strekt!
Ik heb steeds gedacht dat men wachtte, tot dat ik maar even mijn hand uitstak, om te vernietigen zo waardevol en mooi, mijn blog hartkronkels weer ten prooi! Verbazing en ongeloof trokken beide, door mijn passie heen hun akelig spoor. Maar mijn wanhoop en passie leidde, nog niet; dat ik nu de moed verloor! En jij die me steeds maar weer kwelde, vergeef me; wij horen niet bij elkaar! Zou willen dat je me de reden vertelde, vanwaar die boosheid, jaloezie of haat? Ik krijg hier van een heel triest gevoel, blijft dit nu de weg die je volgen moet?
Helende ogen
