Tranen biggelen over mijn wangen

Zaterdag 1 augustus 2009

Liefde en Dichten

Liefde en dichten

Steeds gingen mijn onrustig zoekende gedachten,

mijn herinnerigen langs tot het bijna oneindige,

waar ze dan nooit meer leken te kunnen eindigen,

en mijn geest te willen beroven van zijn krachten!

Maar de alles omvattende dichtersliefde heeft me nog,

ik adem en schrijf; tot de avond me doet schrikken,

als de invallende avond mijn adem even laat slikken,

maar mijn liefste is gerust, al schiet mijn adem te kort!

Heerlijk om je woorden te dichten tot laat in de avond,

en haar warmte nog om je heen te voelen schikken,

haar tere warme handen en luchten laten je hart verukken!

Om haar te blijven kussen schiet mijn adem weer te kort!

auteur:Adrie.1.8.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:58 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 juli 2009

De Zomerzon

Die heerlijke Zomerzon

Een zweem van mijn zonnige gedachten,

daalt heilzaam in mijn gevoelens neer,

laat bij me genezen heel veel hartzeer,

meenemend, wolken tot hele vrachten.

Waar de zon heel lief en vrolijk staart,

nemen zijn stralen nu de zielenpijn mee,

het is weer blijheid in een zee weltevree,

pijn veranderd in een witte boomgaard.

Mijn steeds zo pijnlijk getroffen zielzee,

heeft met zijn brede kloppende golven,

al mijn pijn geklopt tot een wit schuim,

nu met de vloed met zich meenemend,

schelpen met verdriet op het strand gedolven!

Verdriet en pijn, nu onder het zand bedolven!

De zon kwam weer omzetten de snijdende pijn,

in een weer meer; altijd bij me passende Luim!

auteur:Adrie.16.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:08 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 juli 2009

Het avondrood

Het avondrood

De zon ging net in het mooie avondrood ten onder,

terwijl de maan al dwingend aan de hemel staat,

beklom hij de hemel met al zijn pracht en praal,

zoekend zijn plaatsje, bij de flonkerende sterren,

het rood romantisch nog lang te zien, van verre!

De huizen kregen nu ook een rode valse schijn,

of het de fantasie-huisjes van Anton Pieck zijn!

Het lijkt dan of er niets is wat mij is gebleven,

u stralen, in mijn handen zoekend en opgeheven.

Hij gaat rusten, zei een boer stil in het voorbijgaan,

terwijl ik hem nakijkend, steeds kleiner zag worden,

tot hij verdween, en de muggen hem nog na snorde!

Maar morgen is de zon er weer in zijn stralen gewaad!

auteur:Adrie.14.7.09.©.

afbeelding by Pascal Vincke, seniorennet.be.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 13 juli 2009

De Lommerrijke Linde

De Lommerrijke linde

Zit onder de lommer van de oude Linde,

luister stilletjes naar de kommer en kwel;

van onze bodes Tante Nel en dikke piet!

Ik zat er ook op het zonnetje te wachten,

maar het zonnetje kwam wijs geworden,

toch maar eens liever een keertje niet!

Ik ging en bedacht; ik zie later ook wel weer,

echter wil ik, onder die sombere oude Linden,

als de dag eens des oordeels en ten einde spoedt,

me zelf steeds weer mopperend wedervinden,

en mee wenen aan de oude Linden zijn voet?

Kom kerel zat ik vermoeid in mezelf te zuchten,

ik ga snel op zoek naar een jonge frisse bruid,

wil niet wachten tot mijn ziel voor me gaat vluchten,

en mijn mond en inktpot zich voor me sluit!

Het steeds wachten en luisteren onder deze Linde,

is als het wachten, tot mijn grafzerk me zal vinden,

dan als een eindpaal van mijn hart en zielsverdriet!

Maar ik maak me met angstige haastige schreden,

snel weg van deze griezelige bijna verlangde dood,

ik wil weer meer rust in mijn hart hier beneden,

ook al heeft mijn liefste, me in mijn ziel gedood!

auteur:Adrie.13.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:02 Reageer op dit bericht

Zondag 12 juli 2009

Vervallen tuin

Vervallen tuin

Minder vervallen lijkt nu mijn tuin ,

vrolijk en groen zijn nu de kruinen,

de adem van Juli verfrist nu mijn huis,

verjongd frisgroen van de natuur mijn tuin.

Het windje waait zwoel op bij de fontein,

om mussen dan plotseling te verspreiden,

ze vliegen dartelend over de frisse weiden,

of ze in hun spel even geschrokken zijn!

Dan ineens ook het lieve verlegen meisje,

sleept dan schuchter haar broertje dichterbij,

staan dan wat verdrietig naar mij te staren,

op hun snuitjes zichtbare sporen van geschrei!

Dat is dus de pijn, die ook in mij is te gast,

de schaduw werpt dan echter snel;

een dicht web, over mijn verdrietige gedachte,

en mijn zangen overstemmen dan snel hun galm!

Als me het leven op zo'n aangename manier verrast,

dan heb ik weer, om met wijlen Toon te spreken;

Ik heb ineens weer moed gevat

begin van voren af aan

je vraagt je af hoe gaat zo iets

waar komt die moed vandaan?

ik leef weer, lach weer, fluit en zing

geen zucht meer en geen traan

en ach, die moed, naar waar hij ging

komt hij ook weer snel vandaan!

auteur:Adrie.12.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:01 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 juli 2009

Een bloemenband

Een bloemenband

Verlegen met een klein handje vol bloemen,

voor mij geplukt met een jonge kinderhand,

gesnoerd en geregen als een bloemenband.

Haar naam wilde ze verlegen niet noemen.

Dan rijst er in mijn hart een zonnig gedicht,

ik zie dat een oude dame straalt en lief lacht,

zien beide dat vertederend en verlegen wicht,

gemaakt voor mij, op deze mooie zomerdag.

Spelende kinderen benijden het blije meisje,

wat nu twee warme knuffels ontvangen zal.

Nee, die maakte nog nooit een kind fijner,

als ik van het lieve prinsesje ontvangen zal.

auteur:Adrie.11.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:38 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 juli 2009

Een passend lied

Een passend lied

Het zonnetje lijkt van de kim verdwenen,

moeten nu even van onze dromen leven.

Het zonnetje dat eerst onze dag vergulde,

onze droom, of vakantieliefde vervulden!

Het is nu wachten tot hij zich weer verheft,

om zich s'avonds weer in de kim te begraven.

Of stilletjes te schuilen tussen de sterren.

Maar laat u dagen niet slinken in verdriet,

er is niets aan te doen zoals we allen zien,

we zingen bij ons glas een passend lied,

tot het zonnetje weer zijn benen strekt!

auteur:Adrie.10.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:46 Reageer op dit bericht

Donderdag 9 juli 2009

Ongeloof en passie

Mijn ongeloof en Passie.

Ik heb steeds gedacht dat men wachtte,

tot dat ik maar even mijn hand uitstak,

om te vernietigen zo waardevol en mooi,

mijn blog hartkronkels weer ten prooi!

Verbazing en ongeloof trokken beide,

door mijn passie heen hun akelig spoor.

Maar mijn wanhoop en passie leidde,

nog niet; dat ik nu de moed verloor!

En jij die me steeds maar weer kwelde,

vergeef me; wij horen niet bij elkaar!

Zou willen dat je me de reden vertelde,

vanwaar die boosheid, jaloezie of haat?

Ik krijg hier van een heel triest gevoel,

blijft dit nu de weg die je volgen moet?

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juli 2009

Wat is Poezie..?

Wat is Poezie

Poezie is de hartstocht in de verbeelding,
dus moet ik schrijven over die beelding.
Poezie is de waarheid onder de leugen,
dus drink ik steeds die heerlijke waarheid,
met van die gulzige eindeloze teugen.

auteur:Adrie.8.7.09©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 juli 2009

Het Onweer

Het onweer

Het regent hard tegen mijn vensterruiten,
de bliksem voert zijn grilligheid op,
en in veel kinderharten de angst ten top.

Donkere wolken hangen over de aarde heen,
en pakken zich als een rouwkleed,
een op een, over de puffende aarde heen!

De Zuiderwind die afwaait naar de Zee,
nam ook de hitte en benauwdheid mee.
Als snelle flitsende, en snijdende dolken,
de bliksem, hard van achteruit de wolken.
De zee met zijn zwarte en wilde vloed,
zag met schrik het geraas komend tegemoet!

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:21 Reageer op dit bericht

Maandag 6 juli 2009

De Bolero

De Bolero

Mijn dag lijkt soms op de Composities van muziek,

op het aanzwellen van Ravel zijn “Bolero”,

dan weer op Mozart zijn “Eine kleine nachtmuziek”.

Dan de muziek van de dagelijkse wisselende dingen,

voor mij de bekende stemmen en ronde gezichten,

zoals ze spreken en hun doen gaan verrichten.

Ver en dichtbij, hoor ik Nel haar schelle noten,

die zich dan weer oplossen in de dagelijkse dingen,

hoor haar schel uitnodigen tot het samen zingen,

mij dan overkomend als rijtende schelle tonen!

auteur:Adrie.6.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:16 Reageer op dit bericht

Zondag 5 juli 2009

Dauwnatte rozenpad.

Dauwnatte rozenpad

In overpeinzing ging door mijn gedachten heen,

aan alles wat ik in mijn leven deed en onderging,

genot of verdriet gaand door mijn merg en been,

bewondering niet te scheiden van verwondering,

Verliefdheid vaak niet te scheiden van verdriet,

zette dan al die grijze huizen in diepe rouw,

zal me dan aan mijn einde ook niet verbazen,

als alles in het leven als aan touwtjes samen viel.

Maar wat ik in het leven; het meest heb lief gehad,

is waar het dichten me steeds weer bracht,

met mijn gedichten vaak op het dauwnatte rozenpad.

auteur:Adrie.5.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:26 Reageer op dit bericht

Donderdag 2 juli 2009

De stralende zon

De stralende Zon.

Schoonheid, waartoe de zon zich verplicht,

snel als met een slag verlicht gij de velden,

gul verspreidend u puur stralend goude licht,

door ons alle weer gulzig aan u borst gemind.

Maar terwijl de natuur en zon om het licht gaat,

en we gulzig drinken van zijn stralende energie,

de kracht die ons hart steeds weer branden laat,

zorgen we steeds voor verminking van zijn gelaat,

die de aarde naar zijn trieste ondergang jaagt!

U zult gaan verlangen vaar het lover van een boom,

het zonnetje, nu hoog boven het zonnestrand,

het strelende licht als met een liefhebbende hand,

naar de schoonheid wat dan wordt tot een droom.

auteur:Adrie.2.7.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 1 juli 2009

Naast en achter elkaar

Naast en achter elkaar

Ik zat na het ontwaken, wat verschrikt,

wat stil aan het klaterende mooie water.

Voor me een lieve stem die ik wel ken,

en mijn diepste zielenroerselen herkent.

Onze ogen weende heel diep om elkaar,

toen we troostend ieders wangen streelde,

besloot ze haar armen om me heen te slaan,

en gekomen om me troostend toe te spreken.

Toch hadden we eigenlijk niets met elkaar,

bleven steeds heel afzonderlijk-kalm en raar

maar raakte steeds elkaars verdrietige snaar.

Daar stonden we ook steeds weer in op,

heel lief en warm naast, en achter elkaar.

auteur:Adrie.1.7.9

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 juni 2009

Vermolmd Hout

Vermolmde boomstam

Kwam weer van het me toewuivende Park,

met haar varens, lijkend op een haardos,

licht groen en wijkend voor de felle zon,

ze staan er schuw naast elkaar op gepropt,

waar die oude vermolmde boomstam staat,

gegroefd en verweerd als een oud gelaat,

spitst hij nu zijn treurend gelaat naar boven,

waar de vogels hem zijn vele bezoekers roven.

Hij kijkt verdrietig, niets is hem gebleven,

nu rest hem alleen nog een wegrottend leven,

dat is al wat hem nu is over gebleven.

auteur:Adrie.29.6.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:20 Reageer op dit bericht

Maandag 29 juni 2009

Zoek verkoeling

Zoek verkoeling

'O mijn vijver zo kabbelend en liefelijk,

over u geschreven zoveel dichten en liedjes,

als de maan zijn licht er over laat gaat,

verlicht je stralen het kabbelend water snel,

als gouden aders op het prachtige blauwe vel.

Het is nog steeds om te lachen, als je weer ziet,

dat lekkende bladeren, de boom de voeten wast,

'omdat het lijkt, of hij over zijn voeten plast,

en ze er mee baadt en ze zo al douchend wast.

Vroeger, hoe zalig om bij de vijver te blijven,

maar pijnlijk een pak voor je broek te krijgen,

ach dat was pijnlijk, maar nu liefdevol verleden,

en wordt nu met liefde in lied of dicht gelegd!

Maar je hoort me nu later ook nooit meer vitten,

over de pijnlijke gevolgen van mijn spel en vermaak,

knap zo jongen, deze levenslessen maakte je groot,

maar eerlijk, nu kan ik ze het pas echt vergeven,

maar nu zijn ze beiden al vele jaren dood!

auteur:Adrie.29.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 08:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 juni 2009

Jeugdherinneringen

jeugdherinneringen.

Herinner jij je nog als mijn jeugvriend,

dat wij op die mooie zomerse dagen,

met lichte en rappe voet en hand,

na school de stad verlieten om op het land,

enthousiast, de aardbeien te rapen.

Herinner je nog, hoe gulzig we waren,

het hele veld met aardbeien beplant,

we werden dan bruin of rood verbrand!

Werden ook bang van de donder slagen.

Vergaten steeds wel als gulzige dromers,

dat er weinig van het verdiende overschiet,

als steeds een gulzige hand in het kistje schiet.

Zagen dan te weinig geld, om over te dromen.

auteur:Adrie.27.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:14 Reageer op dit bericht

Donderdag 25 juni 2009

Zee-groene waaier

Zee-groene waaier

De avondlucht voelt als een zwoele waaier,
die de lucht waait als komende uit een harem,
een slap en week gewaaide Zee-groene waaaier,
die langs mijn wangen gaat als verzilte tranen.

De warme zwoele lucht voelt troebel en onklaar,
de regen valt reeds weldra omlaag; vol en klaar,
de wolken kunnen de flitsende dolken niet houden,
staan als een legerhorde flitsend en scherp vooraan!
Maar zie het mooie weer ons nog niet verglijden.

auteur:Adrie.25.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Woensdag 24 juni 2009

Angelus

Angelus

Hoor galmend het Angelus luidde in de verte,

begeleidt door de tonen van een lied van Nel,

kan het lied niet spontaan met haar delen,

al kon het haar ook niet echt wat schelen.

Als ik nu onder de zon naar de mensen kijk,

vraag ik me af; heeft het zonnetje dat bereikt,

bij regen, weet men niets uit de hals te wringen,

nu gaan ze als eerste de toonladder beklimmen.

Onder de Zon; lijkt iedereen sneller te gaan,

en hoef je minder in lange rijen te staan,

stiller ook de stemmen, als door Dirigent geleidt,

wanneer de Zon al naar zijn einder glijdt!

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:35 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels