Dinsdag 2 augustus 2011
Bezie in de gids de kronkels van heuvels en dalen; de vele verlokkelijke beelden van beek en woud. voel de streling der zonnetje zijn gouden stralen; hij betast; het door insecten gulzig bezocht hout. Bezie dorpjes aan heuvel en bergtoppen hangend; door mijn ogen en gevoel al heel gretig omkramst. Zie in de ogen; toeristen rijkdom gretig staan vangen, als de klokjes en carilon de toeristen gaan ontvangen. Geen vorm, inhoud en kunst zo mooi als de natuur. Had u nog enige twijfel; bezoek met mij de wetten; van moeder aarde, de natuur; en ontvang zijn vuur, en zult niets vinden, om al het moois uit een te zetten.
Sociale strijd.
Nee, de sociale aanklacht waar ik u mee vermoeide,
door mij in verdrietige zin laatst aan u geschreven,
met veel wrok, e…
Sociale strijd.
Nee, de sociale aanklacht waar ik u mee vermoeide,
door mij in verdrietige zin laatst aan u geschreven,
met veel wrok, en met veel sociale strijd doorweven,
omdat ik Staatskas de verkeerde kant uit zag vloeien.
Ik moet op antwoord wachten, tot ik weet hoe het moet,
even weer vergeten; het jagen van mensen naar overvloed.
Ik wil ze nog even laten liggen; de rijen der grijze zerken;
die daar al wachtend liggen onder de vele witte berken.
Zie in het vroege zonlicht, al weer lokkend het groene bos.
langzaam me voorij gaan; een boer en zijn zwoegende os.
Zie verlokkend het zandpad door zon en bladeren bevlekt.
De mooie zonnestralen; die alles voor me extra aantrekt.
Het Sociaal monument.
' O mensen, zie U Geest en fatsoen nu toch zo zakken,
alleen mensen die nu tegen u fatsoen aanschreeuwen.
Zij kunn…
Het Sociaal monument.
' O mensen, zie U Geest en fatsoen nu toch zo zakken,
alleen mensen die nu tegen u fatsoen aanschreeuwen.
Zij kunnen nu kennelijk alleen, laf en dom berekenen;
wat nu voor hun fatsoen; minimale voorzieningen zijn.
'O mensen nu zo klein, wil en kan niet meer met u zijn.
U voelt tussen u vingers, uw geld steeds meer kriebelen,
maar het laffe en lage deel waar jullie af gaan rekenen,
het deel waar je nu gaat raken; was onze sociale strijd.
De storm loeid nu al door het holler wordende bouwval,
hij beukt, breekt nu tegen sociale-wetten reuzensterk.
Zie zwarte wolken; zweven langs de resten van het verval;
nu verstard, tot monument; een heilsoldaat met zwarte pet.
Soms als een vleugelwiek. Soms is het moeilijk tot een einde van ruzie te komen, ook niet nadat er vele woorden pijnlijk blijven stromen. So…
Soms is het moeilijk tot een einde van ruzie te komen, ook niet nadat er vele woorden pijnlijk blijven stromen. Soms een punt of komma als einde achter iets te plaatsen; zonder dat het wordt steeds met woorden bijven kaatsen. Vaak verstard; even vanuit een onbegrepen moment, die zich dan versteend in hun geheugen hebben vast gezet. De reden is dan; bij zijn geboorte al onvindbaar overleden, en vaak als een mythe door roddelende tante's voortgezet. Soms een moment of woorden die zo hebben gegriefd. Ik spreek dan, van in de ochtend pijnlijke vleugelwiek. En toch weet men dat deze pijn vele jaren kan duren, te horen en voelen als schepen die die langs kade schuren.
Spiegels zich gaan stellen. Probeerde nooit meer aan "ons" huis te denken, maakte het samen met "onze" tuin tot verleden. Wilde steeds dat i…
Probeerde nooit meer aan "ons" huis te denken, maakte het samen met "onze" tuin tot verleden. Wilde steeds dat ik snel kon zeggen het is verleden, dat ik ook snel kon zeggen; alle leed dat is geleden. Toch blijft mijn hart steeds zeggen; ik houdt van haar, ook na; dat velen naar ons hart en dingen gingen haken. Zien en ruiken van een tuin zet mijn hart op springen. Ook al draait God dan zijn mooie lampen plagend laag, voel ik toch steeds weer; de oude liefde bij me wringen. Ik weet het; je hebt mij vast niets meer te vertellen. Onze jaren zijn voorbij; nu ook spiegels zich gaan stellen, al ga je steeds tegen waarheid vertellende spiegels te keer. Als je dood bent; wordt alles weer vertrouwd en van jou.
Een Arts Haar nors gezicht en strak gevormde mond, nooit tot lach of warme woorden bewogen. Grote machtige en bijna kwetsende ogen; steeds p…
Haar nors gezicht en strak gevormde mond, nooit tot lach of warme woorden bewogen. Grote machtige en bijna kwetsende ogen; steeds peilend hun hart en ziel hun grond. Waakte er voor; dat ze hun hart verstond. Steeds spiedend naar verdriet uit het hoge. Lachend werd hun alleen trots toegeworpen. Haat omdat je alleen haar spot bij ze vond. Vriendelijk woord bijna honend toegeworpen. Voor zichzelf hield ze haar gevoel omsloten; keek steeds of zelf hun licht uit wilde doen. Voelde en zagen in haar hart toch wat gevoel. Tussen hun een kloof waar ieder steeds voor stond; een kloof; niet te overbruggen; dieper dan de hel. Te horen haar machtige stem als uit een intercom; een macht staande als op een betonnen fundament.
De eisen waar mijn nieuwe woning aan moest voldoen; was het smeden van een ruwe bolster tot een blanke pit. Maar had op een dag; ook mijn mooie parel bijna goed; maar besefte dat ik mistte; het leven waar muziek in zit. Wilde me weer begeven tussen de mensen en hun gedrang. Mijn nieuwe leven werd nu te rustig te puur en onbewogen. Ook bezie ik weer in mijn eentje de zons onder en opgang, Vormen zich weer eenzame tranenslootjes onder mijn ogen. Beleef nu weer alleen het mooie avondrood en ochtenstond, waarbij soms mijn handen eenzaam tussen de sterren waren. Ervaar nu vaak, relaties als omgaan met een kreupele hond. Heb ik dan mijn bootje teveel op rustiger water laten varen? Maar mijn eenzaamheid; dieper dan zichtbare eenzaamheid; het is die eenzaamheid die mijn hart vaak doet verkrampen, is een erfenis uit de mij nooit geaccepteerde scheidingstijd. Wil ook niet; somber tegen de mooie Wereld aan blijven kijken!
Weerklank. De wind en woeste regen is weer snel gaan liggen. Bloemen weer open gegaan als een bruidsboeket. Als ik nu iets tot de bloemen en…
De wind en woeste regen is weer snel gaan liggen. Bloemen weer open gegaan als een bruidsboeket. Als ik nu iets tot de bloemen en het zonnetje zeg, zegt het zonnetje; voel stromen;geluk bij je binnen. Met mijn gedichten kan ik overal onbekommerd wonen, maar zonder dicht vindt mijn hart nergens onderdak. Met mijn dicht en gevoel, is nooit een dak een zwak, maar alleen met woorden en dicht kan ik overal wonen, zo lang ik weet, dat woorden komen tot een weerklank. Denk niet aan de tijd die ooit tot me zal komen, dat voor mijn woorden dan de kracht ontbreekt. Alles is dan tevergeefs, als ik om woorden smeek woorden waar ik mijn woning mee kon bouwen. Eens de tijd, dat mijn graf als woning openbreekt.
Kleur en glans gegeven. Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen…
Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen in de regen, drijfnat te denken; ook regen moet er zijn. Ja ik heb uit de mond van moeder gehoord, als bij een huwelijk; ook bij zon regen hoord. Zat daar nu na-lekkend in mijn stoel gezeten, te denken; Ma ik heb je lesje goed begrepen. Ja het is zoals ons aller Toon ons steeds zei; dat ik de bloemen zie; zo blij en bont, komt door de kleuren van de achtergrond. Daar staan verdriet en armoe, al de sores van mijn leven, zij hebben aan de bloemen kleur en glans gegeven.
Mistery Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat…
Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat mildere dagen. Bij pijn en verdriet houdt ik me misschien te groot. Als ik later afvraag wat me daar door overschoot? Ook ik heb ze van die vervelende nachten en dagen, dat mijn gevoel verdrietig vraagt; om een wisse dood, toch wil ik niets weten van dat jammeren en klagen. Ja, er is teveel in me; wat in me is blijven knagen, dat verloren liefhebben wat maar is blijven vragen, maar alles bleef voor me; heel misteryeus en doof! En daar blijft alles mee doortrokken; tot mijn dood.
Stappen naar een nieuw begin Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest…
Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest ervaren, bleef mijn hart open vol bewondering. Ook hier zie je de mensen ruzie maken, iets wat je overal meer ziet gebeuren, de dreiging elkaars schedel te kraken, elkaar kleren van het lijf te scheuren. Ook hier tussen mensen niet te scheiden; het Huwelijkse vechten en weer extase. Toch begon hier mijn verlangen te dagen; bedacht ik deze heimweeh heeft geen zin. Wil stappen zetten; voor een nieuw begin.
Eigen huis en haard. Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou. H…
Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou.Hield mijn handen zo radeloos naar boven op geheven, zocht dan in mijn hart; mooie woorden; nu voor mij van goud. Vond er dan niets wat mij troosten doet, en pijn vergoed. Kon er niet verdragen dat stil, eenzaam en stoffig leven. Zeker nu mijn lichaam steeds roept dat het einden moet, Hoop dan zachtjes dromend; dat ik weer naar de Roots ga; en dat niet alleen mijn fantasie dat moois nu in mij verbeeld, en moet wachten tot zon, maan en sterren mijn noodlot slaat. Dat weer mag vonken; de gloed van mijn eigen huis en haard.
Langs de Vliet en wilgen; streelde het zonnetje zacht. Het geluid van het kabbelend water; liet me dromen; dat het Brabantse land; weer in het zicht wilde komen. Het begrijpend zonnetje; streelde me helend en zacht. De schaduw van de stad; hoorde uit het hart ontsnapte klacht. Kilometers verder mijn zoon; die van zijn vader droomde. Eenzaam; voel ik tranen zacht van mijn gezicht afstromen. Steeds weer opnieuw; dat missen van mijn ouderdracht. In het zachte golf-geklots; van door wind bewogen water, werd door een nimf; mijn wat zacht verdriet gehoord. Tot dat alles weer stil werd rondom; waar even later; een pont voer; met onrustig paard en wagen aan boord.
Hoorde het al bij het opkomen van deze mooie dag; weer die oude kluizenaar tot de zondaars spreken, die als een soort profeet; het leven hier nu versleet. Met Pasen, sprak hij; dat de Hemel zich zou wreken. Hoor nu al bij jaar en dag; zijn schrikbarend verslag. Dan plots verschrikt wendt hij zich dan het hoofd; hij voelde pijn; die wij als zondaars niet begrijpen. Wij zijn immers de weg naar God al eeuwen kwijt. Maar mocht U hem eens zien of horen onverhoopt; laat de haren zich bij u; dan niet te bergen rijzen.
Witte donderdag.
Het oude Kerkhof; nu op de witte donderdag;
even een bloemenpracht, met grijze stenen;
brachten velen een groet; aan overledenen.
Tranen; toen men dacht aan de afscheidsdag.
Levenminnend leven; zult gij hier ook einden?
Ach dichterke; zult gij dan ook worden een lijk?
Ja, bij verlaten der aarden; zijn we allen gelijk;
al zouden we in het stoffelijke willen blijven!
Ja; dierbare tranen volgen mijn weg daar heen-
Daar waar gij in sterrenpracht te pralen staat;
waar diep in mijn hart; de gloed u ogen slaat.
De dood; die dan lach en traan vereeuwigen laat.
In vele ogen; sloeg dan die stakker zijn laatste uur,
en wordt geblust; zijn niet aflatend dichtersvuur.
Als dichter steeds gestreeft naar mooie verhalen;
niets blift er; als ik dan vakkundig wordt begraven.
Een levensrit.
Ik lijk soms door het leven te rennen met vaart;
zie soms alleen mensen; als schaduwen op aard.
Mijn hart wordt dan onrustig; zoals anderen zijn;
maar razernij past niet bij mijn menselijk brein.
Zie steeds overal weer; waar ik even stil ga staan;
gedrang en gekrioel; waar de massa dan weer gaat.
Als van de mensen hun alarmklok dan weer luidt;
stromen drommen mensen; hun huizen dan weer uit.
Hun tassen met eten en drinken 's avonds al gereed,
dieren en kinderen roept men s'morgens in gareel.
En zwaait ieder allen weer tot ziens en goede dag;
reizen in hun hart dan mee; tot de taak is volbracht.
Zo iedere dag; vertrekken en weer weder gesneld,
tot er een keer een vreemde witte bezoeker aanbelt ,
een goddelijk witte beambte; die denkt ja misschien;
ja; je Levensrit is volbracht; mag ik je kaartje zien?
Wonder of orakel.
Soms mijn vraag naar een wonder of orakel,
door gebrek aan normen inzinkende Wereld.
En op die weg daarbij genoegzaam wachtend.
Alleen bederf en verlies schijnt zij te baren.
Een sombere traan; valt dan op mijn handen;
wanneer ik een vermoeide zucht soms slaak.
Vermoeid; omdat mijn klokje sneller slaat?
Of gaat me dan heel de toekomst ter harte.
Men lijkt dan bezig met verkeerde bezigheden,
lijken dan tot verlies; meer en meer bereidt.
Maar raak door hun doen steeds meer misleidt,
als ik dan naar het verlies van hun normen kijk,
denk dan; wat hebben we in de eeuwen bereikt?
Acceptatie doet weer leven verliezen van het evenwicht steeds zoekend naar het licht het stof van je stoffelijk leven wordt van hart en ziel gewist..
Wat ik van sterren begin te leren; steeds stralend, boven de kruinen; dat gij net zo snel als hun verglijdt; zonder ooit terug te mogen keren. Dan opeens als flits door mijn brein; en opeens weer dat malle gezicht; zo allemaal op het werk gericht; waarin de tijd zo kostbaar verglijdt. Zo eerst ook mijn arbeidzaam leven; maar kan het nu niet meer wezen; nu lichaam het af moest gaan weren, om hart en ziel weer adem te geven.
Dank je zonnetje, waar ik nu ga of sta, als ik dan telkenmale weer wederkeer, van de ochtendstond tot de dagen rond, dan plezieren me de avonden nog meer. Zag ik in het donker alleen ogen wenen, nu zijn ze niet meer somber maar blij. 'O, zonnetje misten je zo; misten je zo. Ach lief zonnetje; blijf nog lang bij mij. Zie me nu weer midden; van heel velen, geen mens waar je nu somberheid ziet, wil nu ook met ieder hun blijheid delen. Je ziet nu alleen blijheid geen verdriet. Zonnetje; ik schenk u duizenden kelen, in de hoop dat U daar de blijheid in giet. Want baadt het niet; het schaad ook niet. En wat kan ons die mopperaars nu schelen. Er zijn er dan velen; waar mee ik kan delen.
Carlion
