Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Dinsdag 12 april 2011

Wonder of Orakel

Wonder of orakel.

Soms mijn vraag naar een wonder of orakel,
door gebrek aan normen inzinkende Wereld.
En op die weg daarbij genoegzaam wachtend.
Alleen bederf en verlies schijnt zij te baren.

Een sombere traan; valt dan op mijn handen;
wanneer ik een vermoeide zucht soms slaak.
Vermoeid; omdat mijn klokje sneller slaat?
Of gaat me dan heel de toekomst ter harte.

Men lijkt dan bezig met verkeerde bezigheden,
lijken dan tot verlies; meer en meer bereidt.
Maar raak door hun doen steeds meer misleidt,
als ik dan naar het verlies van hun normen kijk,
denk dan; wat hebben we in de eeuwen bereikt?
auteur:Adrie.12.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:17 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 11 april 2011

Acceptatie

Acceptatie.
Acceptatie doet weer leven

verliezen van het evenwicht

steeds zoekend naar het licht

het stof van je stoffelijk leven

wordt van hart en ziel gewist..

auteur:Adrie.11.4.2011.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:26 Reageer op dit bericht

Maandag 11 april 2011

Vergankelijkheid.

vergankelijkheid.

Wat ik van sterren begin te leren;

steeds stralend, boven de kruinen;

dat gij net zo snel als hun verglijdt;

zonder ooit terug te mogen keren.

Dan opeens als flits door mijn brein;

en opeens weer dat malle gezicht;

zo allemaal op het werk gericht;

waarin de tijd zo kostbaar verglijdt.

Zo eerst ook mijn arbeidzaam leven;

maar kan het nu niet meer wezen;

nu lichaam het af moest gaan weren,

om hart en ziel weer adem te geven.

auteur:Adrie.11.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 april 2011

Mopperaars

Mopperaars.

Dank je zonnetje, waar ik nu ga of sta,

als ik dan telkenmale weer wederkeer,

van de ochtendstond tot de dagen rond,

dan plezieren me de avonden nog meer.

Zag ik in het donker alleen ogen wenen,

nu zijn ze niet meer somber maar blij.

'O, zonnetje misten je zo; misten je zo.

Ach lief zonnetje; blijf nog lang bij mij.

Zie me nu weer midden; van heel velen,

geen mens waar je nu somberheid ziet,

wil nu ook met ieder hun blijheid delen.

Je ziet nu alleen blijheid geen verdriet.

Zonnetje; ik schenk u duizenden kelen,

in de hoop dat U daar de blijheid in giet.

Want baadt het niet; het schaad ook niet.

En wat kan ons die mopperaars nu schelen.

Er zijn er dan velen; waar mee ik kan delen.

auteur:Adrie.8.4.2011©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:18 Reageer op dit bericht

Woensdag 6 april 2011

Gods misser

Gods misser.

Had het vermoeide hoofd even moe laten zakken;

maar de vechtlust in me sprak me weer snel toe.

Och gij; zo lang gij leeft, en vechtlust in je voelt,

was alles van God een misser; en niet zo bedoeld.

Och; even je tranen vergieten dat is geen zonde;

laat het leven nu niet verdrietig aan je verglijden;

pijn wordt zachter; in de eindeloze gang der tijden,

verman je; stap in de ring voor de volgende ronde.

Nee leef niet; met de smaak van sterven in de mond,

dichtersdromen; die alleen tussen de sterren waren;

dromen die ik dan op een zee van verveling laat varen.

Niet onder mijn voeten; Aarde slapend als een hond.

Dit zou dan wreed bij me maken; wonde op wonde,

ben ik bezig om Poëzie lezers in het hart te snijden.

Zij die met woorden; hun hart dan willen verblijden,

laat nu helen met mijn tranen; en dat is geen zonden.

auteur:Adrie.6.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 april 2011

Lentezegen

Lentezegen.

Mooier sprak nog nooit voor mij U lentezegen,
die nu al bloemrijk geurde langs mijn wegen.
Heel de Natuur juichte mij een welkom toe.
Koesterend juichende mensen; hulde doend.

Ontleen nu mijn lied aan natuur zijn taferelen.
Vele melodietjes te horen uit vogels hun kelen.
Laat nu het mooie lentegroen in het Bergdal;
in mijn ogen samenvloeien met een waterval.

Mogen jullie scharen nu vallen midden in de hagen,
zodat de Lentegeur me tegenmoet blijft dragen.
Klaag niet langer; nu de Lente weer tot ons komt;
zijn schoonheid; maakt dat dra mijn lied verstomt.

Voel weer, dat dichterswoorden zinnen baarden,
een grote gevoelensklont; gemaakt met de aarden.
Begon mijn wandeling; al badend in zonne-glans;
hoofd en neus fors omhoog; naar deze hemelkrans.

Met Toon Hermans zijn mooie woorden gesproken;
Zo heeft hij heel lang aan het raam gezeten;
de tuin werd groen en toen weer grijs;
tot dat hij Godzijdank heeft begrepen;
dat er geen teken kwam; dat hij het zelf moest doen.
auteur:Adrie.2.4.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:20 Reageer op dit bericht

Woensdag 30 maart 2011

Zware sluier

Zware sluier.

Laat me; op het waaien van het riet mee deinen.

Denk; laat ieder zich nu groot en machtig lijkend,

meent zich-zelven nooit meer te hoeven verfijnen,

nooit bij God; op hun knieën neer te hoeven vleien;

als je staat te prijken; zijn jullie niet wat jullie lijken!

Als men bij Leven ooit mijn nevel en sluier verbreekt,

zal je zien; de dichter heeft geleefd met leed en wezen,

sedert de vroedvrouw hem het besef van de wereld deed.

Duurde lang; voor verlies van gezin hoorde tot verleden.

Ruilde roekeloze jaren; voor het rustigere dichters-leven,

gevaar tot mijn ouders verlossing; nu niet bleven behagen.

Verbijsterd; toen ik door mijn ziekte zo werd verslagen,

zij die dit het einde van mijn sporten en illusies waanden

heeft nog nooit het ware geheim van het leven ervaren.

Fall-In-Love Pictures, Images and Photos

auteur:Adrie.30.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:43 Reageer op dit bericht

Maandag 28 maart 2011

Mijn lieve ochtendgroetjes, aan alle bloggers

Zelfs aan wat lelijk en niets waardig is
verleend de liefde schoonheid

en betekenis

Wiliam Shakespeare.

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:17 Reageer op dit bericht

Zondag 27 maart 2011

Ieders trots

Ieders trots.

Ik droom, hoop en denk steeds aan een wereld;

waarin geen haat, of kwaad je dan tegen lacht.

Geen mens meer onderdrukt wordt door macht.

Ons levenspad dan bezaaid is met rode rozen.

Waar liefdes-vol klinkt het geluid van snaren,

de een de ander; zijn hand heft in liefdeskoor.

Zie dan; hoe de een de ander tot steun waren.

Ben hier graag toe bereidt; ga een ieder voor.

Ik wil gaan lezen; in een oneindig mooi boek,

vol met liefdeswoorden, en zinnen die bouwen,

zorgen dat mijn levenslust niet gaat verflauwen.

Weer licht wordt op de Wereld in ieders hoek.

Zullen dan vol trots en innerlijke blijheid zijn;

wetend dat de liefde in ons is; met pure vrijheid.

En dat ieders trots; dan stevig staat als een kerk.

auteur:Adrie.27.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 maart 2011

In zijn kast opgeborgen

In zijn kast opgeborgen

Zag gij dan nooit; mijn verbaasde starende ogen,

vanuit de schaduw onder mijn dikke venster bogen.

Het was een Gods geschenk; doet vergeving geloven;

toen je me daar in mijn eenzaamheid hebt gestoten.

Een zware walm doorkliefde toen de heldere lucht;

opeens die mooie blauwe lucht met bommen gevuld.

Nare zielen hebben toen van mijn verdriet gesmuld.

Zagen hoe ik me terug trok in donkere gehuchten.

Een tijdje al dichtend en fliere-fluitend gezworven,

toen voorgoed voor mijn verdriet een graf gedolven.

En nu is verleden; ook in mijn hart wat gestorven,

nu ook de pijn bij God in zijn kast is opgeborgen.

auteur:Adrie.25.3.2011.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:40 Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 maart 2011

Verleidelijk aangezicht

Verleidelijk aangezicht.

Ik keer me nu snel af van haar verleidelijk aangezicht,
als ik naar mijn gevoel luister dan ben ik snel gezwicht.
En met verkeerde koers; begeerte in mijn hart gevaren;
en als je dan de mens kent; de begeerte gluurt en gluipt,
en als die dan verraderlijk bij je, in je hart binnen sluipt,
is het later het verdriet en jammer wat je dan moet baren.

Probeer dan te blijven bij het hier en nu van deze tijd;
kan niet gebruiken opnieuw een pijnlijke zielenstrijd;
die dan nu al mijn nog zo nodige kracht ondermijnd.
Sterk ben je; als je je begeerte dan tijdig, bij je ontziet,
en snel; als je op tijd, dan de rampspoed kunt overzien.

Lijkt dan vaak een geschenk; wat geen genade heeft,
een inzicht; wat je dan in je blindheid even ontbreekt.
Maar te vaak heeft dit geheim me voor mij ontsloten,
als ik dan als een ezel; mijn hoofd weer heb gestoten.
Een lach; is dan de pleister, die je het best kunt nemen.
auteur:Adrie.22.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:27 Reageer op dit bericht

Zondag 20 maart 2011

Een bobbel op de neus

Een bobbel op de neus.

Ik die steeds met mijn mooie poëtische intenties,

zie een tijd; dat ik niet meer met jullie een zal zijn.

Dat ik weer met mijn lieve voorgegane zal zijn.

Weer komen tot mijn pure en zuiverder intenties.

Zelfs de mooiste liefde die ik steeds heb gekoesterd,

voor mij een boven een ieder geplaatste persoon,

zal voor mij weer een alles in alles voor mij wezen.

Als een boek; dat ik weer steeds; wil blijven lezen.

Zij die me gaf een pracht van een mensenzoon.

Schrijf vaak met een pijnlijke woorden-loze lege kop,

denk ik; gij hebt u dichters hoofd nog lang niet vol;

zonder dichters-woorden; wat klinkt nu dat hoofd hol.

Maar het leven minnend; kuier ik nog vrolijk en blij,

met mijn pen en papier, als mijn schat aan mijn zij.

Schrijf een dicht, vol recht voor zo'n mooie Lentedag,

waar een ieder het stralende zonnetje weer voelen mag.

Denk dan; sla je wierookvat maar stuk op mijn neus,

je werk maakt dan een bobbel ; maar nog geen kneus.

Dichters-bladen; zullen het laatste nieuws verslinden,

als ik uitkijk op; het krijgen van een dikke dichtersneus.

auteur:Adrie.20.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:18 Reageer op dit bericht

Donderdag 17 maart 2011

Door de veren

Door de veren.

Had een zonderlinge, maar mooie droom deze nacht;
besefte weer dat ik ondanks alle lief, leed en spijt;
voor terugkeer na de dood; dan graag wachten mag.

Kijk naar God die me dan het leven weer schenken kan,
als ik zoveel moois en dierbaars pijnlijk zie verglijden;
door dat mijn ziekte, nu komt steeds meer tussenbeide;
en dan licht; al wat zo mooi is nu steeds uit het verband.

Hoorde Gabriël zijn engelen zingen in zalige serene rust,
gaf leiding aan een engelenkoor; door geen leed bevlekt.
Was aan het luisteren, naar de zang die me had gewekt;
uit de Goddelijke wereld die ieders pijn dan weer sust.

Alles werd ook weer gemaakt; tot aardse kleinigheden,
stervelingen, laat ons toch ook neerzijgen in deze rust,
engelen jaagt het gejammer door de veren van beneden.

auteur:Adrie.17.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:59 Reageer op dit bericht

Maandag 14 maart 2011

Aan de straatstenen niet kwijt

Aan de straatstenen niet kwijt.

Na een slapeloze nacht, zie ik; het wordt al licht,

de Koster laat al wakker en lustig de klokken horen,

galmend volgen ze me; waar ik mijn stappen richt.

Ook met mij, steeds lichamelijke tegenstrijdigheid.

Ik leerde je kennen; en was onherroepelijk verloren.

Raak je zelfs nu aan de straatstenen niet meer kwijt.

En hoe ik je ook zei; dat je niet in mijn pakkie paste,

Beledigend, je bijna overal achter probeerde te laten,

liep steeds in gedachte naar buiten; en liet jou je gram.

Vroeg het je zelfs in mijn diepste zijn en oprechtheid.

En mensen kunnen; heel ingewikkelde dingen zeggen,

maar je bleef bij me; en zie de jaren maar verstrijken.

auteur:Adrie.14.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 maart 2011

Strelend Lente-zonnetje.

Strelend Lentezonnetje.

Zag deze morgen de lente weer vol liefde komen;

stralend het lente zonnetje zo intens lief gehad.

En wie nog nooit eerder gezien heeft mijn schat,

kom lopen, samen langs de Vliet zijn mooie zomen.

Voelde hem komen; begeleidt door vele geluiden,

krekels tjilpen; samen met kerkklokken die luiden.

Het gevoel van waaruit de natuur geboren werd,

ik ondervond het nu weer strelend aan den lijven.

Kan het schrijven; maar fijner als u het zelf kent.

Als me nu echt iets heerlijk strelend kan behagen,

is het de Natuur; waaruit dan zijn balsem zweeft,

het voelt als een mens die eerst terneergeslagen;

hem naar vele jaren; zijn vrijheid nu terug geeft.

Wandel nu door de Lente zijn dampen en misten.

Ik die de lucht nu door boor; met schrijvers-vuur.

Vol woorden; vanuit mij dichters-brein opgevist.

Snuif korstmossen, met zonlicht in mooi azuur.

Maar heb nu gepiekerd; bij ochtenden die kwellen,

wreed en eenzaam bij elke maan; en winterzon.

Mijn liefdes-gemis; liet mijn hartje pijnlijk zwellen.

Vroeg God vaak, maak lek; zodat het zinken kon.

auteur:Adrie.12.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 maart 2011

Goddelijk beeld

Goddelijk beeld

Houdt nog steeds een goddelijk beeld in eren;

dat ik later weer op aarde terug zou keren.

In het Goddelijk licht; wat ik dan zou kennen;

besef ik; dat ik niemand dan zou herkennen.

Nee; niets is er nog wat van je Leven bestond;

geen dicht; of het aanslaan van Buur zijn hond.

Nee; het wordt dan heel stil in het bewuste;

ook je dagelijks dichtwerk ligt dan te rusten.

Ik hoop dan; dat ik dan nog heel rustig blijf;

als ik niets meer zie van mijn aardse verblijf.

Geen woorden vindt; eerst vanzelfsprekend;

aan tafel niet aan kan schuiven, niet gerekend.

Volgens Artsen; ben ik dan weer heel gezond;

voor eerdere klachten vindt men geen grond.

auteur:Adrie.10.3.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 maart 2011

Haar blonde hoofd

Haar blonde hoofd.

Mijn vermoeide dag; had me in sluimering gekust;
zelfs mijn wandelstok had zich ergens geparkeerd,
waarschijnlijk ging er ook iets met hem verkeerd.
Maar wentel me nu genoegzaam om; zwijg en rust.

Ben niet zo vaak, spraakzaam, zo gelaten en rustig,
maar werd nu plotseling zo neer geslagen en moe.
Vroeg me ook niet af; het waarom, noch en hoe?
Klaas Vaak; was wel kwistig met zand in mijn ogen,
voor niets deed ik mijn vermoeide ogen nog open.

Nee, laat me nu wiegen op Klaas Vaak zijn stromen,
droom van een zoete schim; de liefste uit de dromen,
heb haar blonde hoofd naar mijn boezem gebracht,
wat er verder gebeurde; is niet van wezenlijk belang.
auteur: Adrie.8.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:07 Reageer op dit bericht

Zaterdag 5 maart 2011

Jonge geluidjes

Jonge geluidjes.

Morgen mag de Lente ons weer laten dromen,

verlangen weer naar groen en jonge geluidjes.

Wat ons hart nu beminde; mag morgen komen.

Je hebt nooit gehoord; mijn verwijt of klagen;

moedig mijn lot, al nam men het zonnetje af.

Deemoedig tot de Winter zijn laatste dagen;

zal zeker niet bidden bij de Winter zijn graf.

Even het zonnetje; wat we moesten derven,

omdat wij niet zo als Koning Winter wilde;

het lieve zonnetje voor hem lieten sterven.

Nee; ik verlang naar de eerste Lentedag,

die bij velen het hart dan weer doortrilt,

en bij vele hun Lente-honger dan stilt.

Of deemoed; die me aan het sarren was.

auteur:Adrie.5.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:10 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 maart 2011

Dichters-vuur

Dichters-vuur

Was weer heerlijk in mijn eentje aan het zwerven,

zoekend langs al het moois wat dan voor ogen schiet.

De vrijheid; een melodie; dan te horen langs de Vliet.

Altijd bezig om lezers mooie woorden te verwerven.

Verleden en heden trokken eerst lang hun spoor,

doch zorgde beiden nooit; dat ik de moed verloor.

Dichterlijke vrijheid; was het, die naar me haakt.

Hoe hard was zonder dicht; mijn gevoel geraakt.

En nu geef ik iedere morgen, het zonnetje telkenmale,

een ochtend-zoen en groet, dat was steeds gelijk.

Dit is als een ritueel, wat ik nog steeds blijf herhalen.

Hoor dan ook steeds de vroege roepende vogelzang,

dat laat in mijn hart ontwaken; mijn dichters-vuur!

Ieder bloem-knopje roept dan; kom dichters-gluur!

In de hoop; dat een van hen, voor ogen bloeien zal.

auteur:Adrie.1.3.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 28 februari 2011

Minnend oog

Minnend oog.

In het water van de Vliet wilde mijn minnend oog,

de weerschijn van het zonnetje zien; Lente-klaar.

Zelfs niets kleins, ver en helder leefde er nu daar,

geen spiegelbeeld; hoe mijn hoofd nu ook boog.

Onzichtbaar; de heerlijke stralende zon-verbanden,

nu achter sombere wolken verscholen heel hoog.

Hoe ik zijn beeld ook zocht en over de rand boog,

hij wist nog niet; dat mensen naar hem verlangen.

Hoor in mijn dichters hoofd steeds een melodie,

wat ik vele jaren voor het zonnetje heb gezongen.

En ook veel krekels voor hem hebben gesprongen.

Ook de eenden en kikkers kwaakte ook hun liedje.

Geen troost is van dit sombere na-jaar te ontlenen,

sinds ik dorre bladeren weg zag spoelen in de goot,

en tot het groene voorjaar voor maanden verdwenen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels