Donderdag 7 juli 2011
De wind en woeste regen is weer snel gaan liggen. Bloemen weer open gegaan als een bruidsboeket. Als ik nu iets tot de bloemen en het zonnetje zeg, zegt het zonnetje; voel stromen;geluk bij je binnen. Met mijn gedichten kan ik overal onbekommerd wonen, maar zonder dicht vindt mijn hart nergens onderdak. Met mijn dicht en gevoel, is nooit een dak een zwak, maar alleen met woorden en dicht kan ik overal wonen, zo lang ik weet, dat woorden komen tot een weerklank. Denk niet aan de tijd die ooit tot me zal komen, dat voor mijn woorden dan de kracht ontbreekt. Alles is dan tevergeefs, als ik om woorden smeek woorden waar ik mijn woning mee kon bouwen. Eens de tijd, dat mijn graf als woning openbreekt.
Kleur en glans gegeven. Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen…
Er gebeuren zo van die dingen in je Leven, geven gijn; en sommige dan weer sjagrijn. Zit ik te gieren van het lachen in de regen, drijfnat te denken; ook regen moet er zijn. Ja ik heb uit de mond van moeder gehoord, als bij een huwelijk; ook bij zon regen hoord. Zat daar nu na-lekkend in mijn stoel gezeten, te denken; Ma ik heb je lesje goed begrepen. Ja het is zoals ons aller Toon ons steeds zei; dat ik de bloemen zie; zo blij en bont, komt door de kleuren van de achtergrond. Daar staan verdriet en armoe, al de sores van mijn leven, zij hebben aan de bloemen kleur en glans gegeven.
Mistery Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat…
Mijn leven lijkt doortrokken met de loerende dood. En toch houdt ik nog niet van zeuren en klagen. Vraag mijn ziekte soms wel om wat mildere dagen. Bij pijn en verdriet houdt ik me misschien te groot. Als ik later afvraag wat me daar door overschoot? Ook ik heb ze van die vervelende nachten en dagen, dat mijn gevoel verdrietig vraagt; om een wisse dood, toch wil ik niets weten van dat jammeren en klagen. Ja, er is teveel in me; wat in me is blijven knagen, dat verloren liefhebben wat maar is blijven vragen, maar alles bleef voor me; heel misteryeus en doof! En daar blijft alles mee doortrokken; tot mijn dood.
Stappen naar een nieuw begin Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest…
Wat ik hier in deze mooie Delfse Jaren, bij alles wat ik zag, deed en onderging, ook aan pijn en verdriet moest ervaren, bleef mijn hart open vol bewondering. Ook hier zie je de mensen ruzie maken, iets wat je overal meer ziet gebeuren, de dreiging elkaars schedel te kraken, elkaar kleren van het lijf te scheuren. Ook hier tussen mensen niet te scheiden; het Huwelijkse vechten en weer extase. Toch begon hier mijn verlangen te dagen; bedacht ik deze heimweeh heeft geen zin. Wil stappen zetten; voor een nieuw begin.
Eigen huis en haard. Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou. H…
Hoopte vaak dat er niets van mijn oord zou zijn bijgebleven. Niets dat mijn gevoelssnaren nu zo pijnlijk trillen zou.Hield mijn handen zo radeloos naar boven op geheven, zocht dan in mijn hart; mooie woorden; nu voor mij van goud. Vond er dan niets wat mij troosten doet, en pijn vergoed. Kon er niet verdragen dat stil, eenzaam en stoffig leven. Zeker nu mijn lichaam steeds roept dat het einden moet, Hoop dan zachtjes dromend; dat ik weer naar de Roots ga; en dat niet alleen mijn fantasie dat moois nu in mij verbeeld, en moet wachten tot zon, maan en sterren mijn noodlot slaat. Dat weer mag vonken; de gloed van mijn eigen huis en haard.
Langs de Vliet en wilgen; streelde het zonnetje zacht. Het geluid van het kabbelend water; liet me dromen; dat het Brabantse land; weer in het zicht wilde komen. Het begrijpend zonnetje; streelde me helend en zacht. De schaduw van de stad; hoorde uit het hart ontsnapte klacht. Kilometers verder mijn zoon; die van zijn vader droomde. Eenzaam; voel ik tranen zacht van mijn gezicht afstromen. Steeds weer opnieuw; dat missen van mijn ouderdracht. In het zachte golf-geklots; van door wind bewogen water, werd door een nimf; mijn wat zacht verdriet gehoord. Tot dat alles weer stil werd rondom; waar even later; een pont voer; met onrustig paard en wagen aan boord.
Hoorde het al bij het opkomen van deze mooie dag; weer die oude kluizenaar tot de zondaars spreken, die als een soort profeet; het leven hier nu versleet. Met Pasen, sprak hij; dat de Hemel zich zou wreken. Hoor nu al bij jaar en dag; zijn schrikbarend verslag. Dan plots verschrikt wendt hij zich dan het hoofd; hij voelde pijn; die wij als zondaars niet begrijpen. Wij zijn immers de weg naar God al eeuwen kwijt. Maar mocht U hem eens zien of horen onverhoopt; laat de haren zich bij u; dan niet te bergen rijzen.
Witte donderdag.
Het oude Kerkhof; nu op de witte donderdag;
even een bloemenpracht, met grijze stenen;
brachten velen een groet; aan overledenen.
Tranen; toen men dacht aan de afscheidsdag.
Levenminnend leven; zult gij hier ook einden?
Ach dichterke; zult gij dan ook worden een lijk?
Ja, bij verlaten der aarden; zijn we allen gelijk;
al zouden we in het stoffelijke willen blijven!
Ja; dierbare tranen volgen mijn weg daar heen-
Daar waar gij in sterrenpracht te pralen staat;
waar diep in mijn hart; de gloed u ogen slaat.
De dood; die dan lach en traan vereeuwigen laat.
In vele ogen; sloeg dan die stakker zijn laatste uur,
en wordt geblust; zijn niet aflatend dichtersvuur.
Als dichter steeds gestreeft naar mooie verhalen;
niets blift er; als ik dan vakkundig wordt begraven.
Een levensrit.
Ik lijk soms door het leven te rennen met vaart;
zie soms alleen mensen; als schaduwen op aard.
Mijn hart wordt dan onrustig; zoals anderen zijn;
maar razernij past niet bij mijn menselijk brein.
Zie steeds overal weer; waar ik even stil ga staan;
gedrang en gekrioel; waar de massa dan weer gaat.
Als van de mensen hun alarmklok dan weer luidt;
stromen drommen mensen; hun huizen dan weer uit.
Hun tassen met eten en drinken 's avonds al gereed,
dieren en kinderen roept men s'morgens in gareel.
En zwaait ieder allen weer tot ziens en goede dag;
reizen in hun hart dan mee; tot de taak is volbracht.
Zo iedere dag; vertrekken en weer weder gesneld,
tot er een keer een vreemde witte bezoeker aanbelt ,
een goddelijk witte beambte; die denkt ja misschien;
ja; je Levensrit is volbracht; mag ik je kaartje zien?
Wonder of orakel.
Soms mijn vraag naar een wonder of orakel,
door gebrek aan normen inzinkende Wereld.
En op die weg daarbij genoegzaam wachtend.
Alleen bederf en verlies schijnt zij te baren.
Een sombere traan; valt dan op mijn handen;
wanneer ik een vermoeide zucht soms slaak.
Vermoeid; omdat mijn klokje sneller slaat?
Of gaat me dan heel de toekomst ter harte.
Men lijkt dan bezig met verkeerde bezigheden,
lijken dan tot verlies; meer en meer bereidt.
Maar raak door hun doen steeds meer misleidt,
als ik dan naar het verlies van hun normen kijk,
denk dan; wat hebben we in de eeuwen bereikt?
Acceptatie doet weer leven verliezen van het evenwicht steeds zoekend naar het licht het stof van je stoffelijk leven wordt van hart en ziel gewist..
Wat ik van sterren begin te leren; steeds stralend, boven de kruinen; dat gij net zo snel als hun verglijdt; zonder ooit terug te mogen keren. Dan opeens als flits door mijn brein; en opeens weer dat malle gezicht; zo allemaal op het werk gericht; waarin de tijd zo kostbaar verglijdt. Zo eerst ook mijn arbeidzaam leven; maar kan het nu niet meer wezen; nu lichaam het af moest gaan weren, om hart en ziel weer adem te geven.
Dank je zonnetje, waar ik nu ga of sta, als ik dan telkenmale weer wederkeer, van de ochtendstond tot de dagen rond, dan plezieren me de avonden nog meer. Zag ik in het donker alleen ogen wenen, nu zijn ze niet meer somber maar blij. 'O, zonnetje misten je zo; misten je zo. Ach lief zonnetje; blijf nog lang bij mij. Zie me nu weer midden; van heel velen, geen mens waar je nu somberheid ziet, wil nu ook met ieder hun blijheid delen. Je ziet nu alleen blijheid geen verdriet. Zonnetje; ik schenk u duizenden kelen, in de hoop dat U daar de blijheid in giet. Want baadt het niet; het schaad ook niet. En wat kan ons die mopperaars nu schelen. Er zijn er dan velen; waar mee ik kan delen.
Had het vermoeide hoofd even moe laten zakken; maar de vechtlust in me sprak me weer snel toe. Och gij; zo lang gij leeft, en vechtlust in je voelt, was alles van God een misser; en niet zo bedoeld. Och; even je tranen vergieten dat is geen zonde; laat het leven nu niet verdrietig aan je verglijden; pijn wordt zachter; in de eindeloze gang der tijden, verman je; stap in de ring voor de volgende ronde. Nee leef niet; met de smaak van sterven in de mond, dichtersdromen; die alleen tussen de sterren waren; dromen die ik dan op een zee van verveling laat varen. Niet onder mijn voeten; Aarde slapend als een hond. Dit zou dan wreed bij me maken; wonde op wonde, ben ik bezig om Poëzie lezers in het hart te snijden. Zij die met woorden; hun hart dan willen verblijden, laat nu helen met mijn tranen; en dat is geen zonden.
Lentezegen.
Mooier sprak nog nooit voor mij U lentezegen,
die nu al bloemrijk geurde langs mijn wegen.
Heel de Natuur juichte mij een welkom toe.
Koesterend juichende mensen; hulde doend.
Ontleen nu mijn lied aan natuur zijn taferelen.
Vele melodietjes te horen uit vogels hun kelen.
Laat nu het mooie lentegroen in het Bergdal;
in mijn ogen samenvloeien met een waterval.
Mogen jullie scharen nu vallen midden in de hagen,
zodat de Lentegeur me tegenmoet blijft dragen.
Klaag niet langer; nu de Lente weer tot ons komt;
zijn schoonheid; maakt dat dra mijn lied verstomt.
Voel weer, dat dichterswoorden zinnen baarden,
een grote gevoelensklont; gemaakt met de aarden.
Begon mijn wandeling; al badend in zonne-glans;
hoofd en neus fors omhoog; naar deze hemelkrans.
Met Toon Hermans zijn mooie woorden gesproken;
Zo heeft hij heel lang aan het raam gezeten;
de tuin werd groen en toen weer grijs;
tot dat hij Godzijdank heeft begrepen;
dat er geen teken kwam; dat hij het zelf moest doen.
Laat me; op het waaien van het riet mee deinen. Denk; laat ieder zich nu groot en machtig lijkend, meent zich-zelven nooit meer te hoeven verfijnen, nooit bij God; op hun knieën neer te hoeven vleien; als je staat te prijken; zijn jullie niet wat jullie lijken! Als men bij Leven ooit mijn nevel en sluier verbreekt, zal je zien; de dichter heeft geleefd met leed en wezen, sedert de vroedvrouw hem het besef van de wereld deed. Duurde lang; voor verlies van gezin hoorde tot verleden. Ruilde roekeloze jaren; voor het rustigere dichters-leven, gevaar tot mijn ouders verlossing; nu niet bleven behagen. Verbijsterd; toen ik door mijn ziekte zo werd verslagen, zij die dit het einde van mijn sporten en illusies waanden heeft nog nooit het ware geheim van het leven ervaren.
Zelfs aan wat lelijk en niets waardig is
verleend de liefde schoonheid en betekenis Wiliam Shakespeare.
Ik droom, hoop en denk steeds aan een wereld; waarin geen haat, of kwaad je dan tegen lacht. Geen mens meer onderdrukt wordt door macht. Ons levenspad dan bezaaid is met rode rozen. Waar liefdes-vol klinkt het geluid van snaren, de een de ander; zijn hand heft in liefdeskoor. Zie dan; hoe de een de ander tot steun waren. Ben hier graag toe bereidt; ga een ieder voor. Ik wil gaan lezen; in een oneindig mooi boek, vol met liefdeswoorden, en zinnen die bouwen, zorgen dat mijn levenslust niet gaat verflauwen. Weer licht wordt op de Wereld in ieders hoek. Zullen dan vol trots en innerlijke blijheid zijn; wetend dat de liefde in ons is; met pure vrijheid. En dat ieders trots; dan stevig staat als een kerk.
Zag gij dan nooit; mijn verbaasde starende ogen, vanuit de schaduw onder mijn dikke venster bogen. Het was een Gods geschenk; doet vergeving geloven; toen je me daar in mijn eenzaamheid hebt gestoten. Een zware walm doorkliefde toen de heldere lucht; opeens die mooie blauwe lucht met bommen gevuld. Nare zielen hebben toen van mijn verdriet gesmuld. Zagen hoe ik me terug trok in donkere gehuchten. Een tijdje al dichtend en fliere-fluitend gezworven, toen voorgoed voor mijn verdriet een graf gedolven. En nu is verleden; ook in mijn hart wat gestorven, nu ook de pijn bij God in zijn kast is opgeborgen.
Verleidelijk aangezicht.
Ik keer me nu snel af van haar verleidelijk aangezicht,
als ik naar mijn gevoel luister dan ben ik snel gezwicht.
En met verkeerde koers; begeerte in mijn hart gevaren;
en als je dan de mens kent; de begeerte gluurt en gluipt,
en als die dan verraderlijk bij je, in je hart binnen sluipt,
is het later het verdriet en jammer wat je dan moet baren.
Probeer dan te blijven bij het hier en nu van deze tijd;
kan niet gebruiken opnieuw een pijnlijke zielenstrijd;
die dan nu al mijn nog zo nodige kracht ondermijnd.
Sterk ben je; als je je begeerte dan tijdig, bij je ontziet,
en snel; als je op tijd, dan de rampspoed kunt overzien.
Lijkt dan vaak een geschenk; wat geen genade heeft,
een inzicht; wat je dan in je blindheid even ontbreekt.
Maar te vaak heeft dit geheim me voor mij ontsloten,
als ik dan als een ezel; mijn hoofd weer heb gestoten.
Een lach; is dan de pleister, die je het best kunt nemen.
Weerklank
