Zondag 3 juni 2012
De Bedelman zijn mondharmonica sprak vele talen; ook zijn aalmoezen gaven hem nooit reden tot klagen. S,avonds werden de aalmoezen weer bijeen opgeteld; en zag dat ze weer royaal waren geweest met hun geld. Iets mooiers; als zijn melodie, wilde men niet vragen. Och mensen; kom snel, luister weer wat een pracht; wat een toon; die melodie die harmonica; dat kleine!” Die muziek, die melodie; schoonheid van alle tijden!” Zo boeide dat nietig ding; zo simpel en bescheiden. De Priester; laat af hij met zijn vers en duivels hoofd; 'O Zusters; binden gij U rokken en sluit snel U rijen. Zuster Novice zal zuchten; laat ons zijn toon vermijden; met hen bidden bidden; God geef deze Zusters hoop!!
Hoor het Nachtegaaltje weer bij ochtendkrieken; als ik mijn armen luchtig zwaai als vlinderwieken. Staat voor me te wuiven fris groen loof bij het raam; die heerlijke zonnige werkelijkheid; ik houd je aan! Draai nu in hoofd om; doldraaiende bezuinigingen! Hoor alleen nog de kool waar het nu echt om gaat; de rest is nu alleen; de nu plukkende politieke taal. Waarom laat God weer van zijn schepping horen?- omdat bij geboorten; alle ''naakt,, worden geboren! Eerst vieren bij geboorte; de blije Ouders hun feest; van kool tot kool; van zuivere geest tot zuivere geest. Och; hebt gij dan geen gevoel in U graaiende vlerken; wordt het nu geen tijd om te blijven binnen de perken? Heerlijk; hoe het zonnetje het lover voor mij vergulde; daar mee glorie en pracht van mijn droom vervulden. Ik; die me nu heerlijk door door de tijd laat zweven; wil nu alleen nog voelen; het wonder van dit Leven!
Sennet schijnt problemen te geven! !
Wens jullie allemaal een heel goede avond,
sorry, en een heel fijne en goede mid-week.
Met heel veel liefs van Adrie.
Alle schoonheid in de dingen stamt van de schoonheid in de ziel Langs de weg van de schoonheid leidt de schepping naar God.
Bij gezondheid; dan is God u genadig geweest; wordt je nu door de politiek niet uitgeknepen. Wie ziet je nog; van die vroegere vakgenoten; die verlichte zielen; met gevochten en geleefd. Rijkdom nu gemeengoed; nooit naar gestreefd; zijn innerlijke armoede heeft zich nu ontsloten; ouderen en zieken nu van veel Zorg uitgesloten. Dan wordt je pas echt duidelijk met wie je leeft. Voor iedereen een lach, alijd op gezicht te lezen; altijd zag je vreugde opbloeien vanuit mijn hart! Alles was altijd bij me als een open boek te lezen; zag altijd de zonnige kant; die niet meer zijn zal. Zag zelfs bij mijn ziekte alleen maar de bloemen; stond steeds open; waar deze ziekte me naar leidt. Als de bloemen niet blijven lachen; bijtjes zoemen; waarom zou dan dit dichterke niet krijgen respijt.
Maar het lijkt even zijn tijde te gaan kosten om het weer in orde te maken...
Maar wens jullie nog wel een heel mooie zondag met heel veel zon en met heel veel liefs van Adrie.
Bij het dichten is steeds een goed voorbeeld; de kunst van dichten is aan tijd veroordeeld. Zal nageslacht; lezen welk gedicht ik bracht; uit mijn hart en ziel geboren dichters kracht. De uit mijn vurig hart en ziel zo gewaagde; die vaak ook s'lands politiek ondervraagde. En U laat zien in welk tijdsbeeld we nu zaten Ja als kritiek; zal men dan misschien lezen; wat voor eenzame zwervershand geschreven. Welke taal; sociaal verval ging door het slijk: en het Kapitaal toen steels snel nam de wijk. Ziektes; de Pest gelijk, niet meer uitgestoten; zieken, de ouderen en groepen niet uitgesloten. Hoop dat niets van dit verval wordt vergeten; zodat je weet wat jullie Ouders werdt verweten! Werd door de Politiek verwacht en voor gezegd; niets bleef over van door ons verworven Recht.
Me laten knielen bij mijn graf.
Toen ik jaren terug, ziek werd; in geest een ongelooflijk geweld. Of mijn Leven nu werd gebroken; ik al moest knielen bij mijn graf. Maar het wilde mijn hart niet af; niets hielp; bidden of met smeken. Dagelijks zocht ik op het kerkhof; naar kruis, steen of onder zoden; waar mijn leven toch was beland; was zelfs niet een kruis gepland. Mijn naam ook niet bij de doden; was het toch een droom; of geboft. Och; verdrietig het Aardse gezicht; het inzicht moest eerst verdorren; tot bloedend hart en gezin stierf; zonder werelds protest of morren; niemand die mijn leven had gezien.
Zonder het zonnetje krijgt de dag een sombere schijn; zij biedt ook minder wonderlijks voor dichtersgronden. Zon en regen; soms somber maar als natuur verbonden. Ook doet het zonnetje mensen hun harten vrolijker zijn. Zag een meisje gezeten op een muurtje bij het Stadhuis; vrolijk en lustig; harmonica spelend zonder somberheid. De wereld was voor haar, als Wees zo het ouderlijk huis. Als Wees zorgend dat ze haar plaatsje in de wereld krijgt. Doolt van stad tot stad; ontmoet zo dichters en matrozen; zij die dan ook met haar reizen; zonder warm huis of tent; steden en landen ontdekken; door haar droom uit gekozen; Steeds mensen die betoverd luisteren naar haar instrument. 'O haar melodie zo aantrekkelijk; en steeds zo prachtig; haar levenslust en haar levensgenot zo voelbaar machtig. In vergelijk; zie nu andere ogen die zo somber verkwijnen Haar hart nu bijna zichtbaar zacht; en lief als wit satijn.
Mijn lieve buurvrouw; nu lief naar me blozend; Anders haar lieve gelaat wat strak en bleek. Ach ja; was immers wel een sombere week; waarin natuur alleen maar regen liet stromen. Nu zie ik, op tillen haar twee mooie beentjes; en kon nu met haar ook even heel vrolijk zijn. Kon nu ook eens met haar dansen vrij en blij. Heerlijk; met haar ook eens blijheid te delen. Glad je voorhoofd; anders gerimpeld en dof; bezorgd je gelaat; nu dan ook even vol luister. Met de bezuinigingen; zie ik je duiken in stof. En zelfs de rozen verliezen dan nu hun luister. Maar zeg eens? Bij wie is u kleding nog in trek; hebt u niet iets vrolijkere en luchtigere van node? Bij u moest ik denken aan de sombere Kerkoven; en gaan waarschijnlijk sombere lieden in gesprek.
Wie nu ongeduldig de wolken en horizon beziet; een smeekbode zend; die naar het zonnetje rent; ziet dan in zijn onrustige en smekende dromen; dan weer snel de regen en hagel nader komen. Als je ooit je ongeduldige ogen naar God wend; dan ziet u; dan straal op straal wat hij dan zend; dat is de les en het antwoord wat hij u dan bied.
Zweeft nog even mijn hart en kamer rond; als ik naar je kijk; doet mijn hart veel pijn; maar moet nu even bij, en met mezelf zijn. Ook ik wilde dat je steeds naast me stond. Maar voelen steeds de pijn in ieders ogen; laat onze harten niet koud en onbewogen. Maar wil niet dat “ons” wordt aangetast. Die mooie sterke vlam die naar mij lacht. Lieverd; huiver als ik je voor altijd vergat. Op je grijzend haar; nog een kroon van goud; je zorg; zonder mij zag je geen toekomst meer; het leven is koud en lijkt soms op een beest; bijna stervende als hij met sikkel is geweest. Ons hart blijft jong; maar lichaam ziek en ouder.
De lucht is grijs en kleurt nu vele hinderlagen in hoofden vele gevoelens dan zo levensgroot. Toch vraagt April nu niet om smart of klagen. Nee, de zon wil geen strijd van leven en dood. Nee het zonnetje wil niet zien de vele tranen; van vele meren stromend in de vele Oceanen. Dan gevuld met ongeduldige weemoestranen. Wil geen verdriet kopschuddend van kwellen, als een doodprent, somber en zwart omrand, onze stemming hebben we toch zelf in de hand. Laat teleurstelling in u hoofd niet zo schellen. Laat groeien inzicht nog nooit naar gestreefd, dat gevoel; wat de naam van ons geduld heeft. Snel worden we overspoeld met vele bloemen; van en door de natuur die van u treuren bloede.
Hallo lieverds; ik probeer vandaag jullie lieve reactie's zo veel mogelijk te beantwoorden..Maar ik weet niet of ik het red. Zit in een situatie, dat me alles boven het hoofd lijkt te groeien...
Hoop dat het weer snel anders wordt; met heel veel lieve weekendgroetjes van Adrie.
Mijn schaduw en ik beginnen onze dagelijkse ronden; hij vergeet me samen met mijn gebreken nimmer weer. Als ik s'avonds samen met hem weer huiswaarts keer; blijft hij trouw wachtend voor onze volgende zonden. Verbijt steeds pijn en ongemak van de vorige ronden; steeds een dagelijkse overwinning die we dan leveren; soms wel een lichamelijk gevecht met angst en beven; als mijn ziekte lijkt te blazen voor onze laatste ronden. Blijven dan samen steeds blazen; de volgende ronde. Onze gezichten laten dan dagelijks zien lust en schik; als de dood zijn taken weer onvoldoend heeft verricht; weer voldaan terug keren van onze dagelijkse ronden. Zo neem ik iedere ochtend mijn schaduw weer zijn hand; al voelt die hand soms wel heel onmachtig koel en klam; zijn rust komt pas; als de Dood ons in 2e komt snijden.
Sociale groepen moeten met nog minder zijn tevree; Terwijl de rijken wentelen in hun vele kostbaarheden. Socialer, schijnt nu geen enkel mens te willen wezen. Scharen zich bij liberale leiders die zich bij hun voegde; nee; hebben van sociale ingrepen nu niets te vrezen. Nee; men ziet hoe groepen nu al erg behoeftig heeft; nu met de kruimels van voedselbank nu al sober leeft. Eten hun kruimels, korsten niet van gouden schalen, nee, zij leven nu al van de armenzorg en de hovaardij. Toezien, aanhoren al hun sier en hoogmoedig pralen. Nee, ik zoek nu niet naar al wat nog zuiver is en goed ; Je ziet nu toch alle de liberale overdaad en overmoed; Echt verantwoordelijke; stellen zich met minder tevrede; en vult zijn behoefte nu wat bescheidener en met reden.
Liefdesvuurtje. Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefde…
Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefdevol kan omarmen. Mijn hart maakt een verlegen bonzend geluid. Waarom stel ik steeds die ene vraag aan je uit? Of wil ik een hand die leidt naar het rozenpad. Zij was het; die ik op afstand zo heb lief gehad. Kan en durfde niet te geven een tastbaar geluid; wat duidelijk maakt mijn wens met haar te leven; samen te dwalen door mooie dromen en dreven. Je willen vragen om van me te worden mijn bruid; je niet hoef te geven alleen een plekje in mijn hart. Hoor niet bij ongelukkige steeds klagend hun nood; Amors pijlen lijken nu te treffen steeds hinderlagen; maar wil ook niet langer meer te hoeven verdragen; dat onze liefde, steeds weer onze harten uitstroomt.
In de tuinen bloeiden nog geen bloemen; door vorst gestorven;; nu in mijn handen.. Het zonnetje laat weer verlangend dromen; bezoekt ons nu; maar met bijna lege handen.. Het is bepaald niet overdreven te denken; dat mijn gedicht nu een poging betekend; zon te vragen; of hij fout heeft gerekend.; of wil je het verstaanbaar voor ons maken; dat hij nu vergat aan ons op tijd te denken. Heb me moe gekeken naar de verre horizon, zag niets;als wolken die op ons wilde dalen. Somber duister liggend, als in glazen schalen; als wachtend voor het groen op bevroren grond. Droom van een blonde nymf op een rozenblad; lief met haar handen het dauw op rozen beurdend..
Een weg van heuvels en dalen.
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongew…
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongewenst falen.
De timmerman met zijn lijkkistenhout.
Je dood; dan ongewenst en onvergetelijk;
als die zonsondergangen in azuurblauw.
Veel witte gezichten wat je aanschouwd.
Kastelen die als kaarthuizen bezwijken.
Uit zwarte duisternis, een gapende muil;
die zich dan onzichtbaar over je spreidt.
Prooi van lijden; waaruit hij je bevrijd.
Dan onverzettelijk; die oneindige kuil.
Je sterft; ook je Geschiedenis zal sterven.
Maar ook schoonheid valt aan scherven.
Zo het was; zo zal het nooit meer wezen;
klaar om eeuwige schoonheid te verwerven.
Liep als op kousenvoeten langs mijn ouders graf. Hun graf zonder bloemen of wat groene lommer. Had me teveel om mijn eigen zorgen bekommerd. Mijn hart zonk op mijn schoenen met zachte val. Luister nu naar wat een nachtegaal me meldt; en me nu in zijn lieve melodie me zacht vertelt. Ze floot zacht; haar melodie lief en zo vol vuur. Je gevoelens in je hart zijn nu zo zuiver en puur! God wil niet smeden; voor mij een onverdiend juk; nee; je ouders willen je nu zien vol met levensgeluk. Ja; je ouders zien nu hun kind die verdrietig staart naar het ,,moment'' dat een wonder zich openbaart.
De Bedelman
7 reacties op dit bericht
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
dag adrie
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
Goedemiddag lieve Adrie
We zijn vandaag dinsdag 5 juni.Voor onze studenten staan de examens voor de deur en is het aftellen naar het groot verlof.Hopelijk krijgen we vandaag de zon te zien want gisteren was het terug een koude en frisse dag.Ik wens Jullie een fijne en mooie dinsdagnamiddag toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege jos.
Lieve groetjes dikke knuffel mooi geschreven lieverd
Hier zijn we dan terug lieve Adrie maar de zon is niet meegekomen.
We zijn vandaag maandag 4 juni en we starten de eerste werkweek van deze maand met regen.Na een héél zonnige vakantie voelt het wel wat frisjes aan.Ik wens Jullie een fijne en gezellige maandag en ondanks het mindere weer een goed begin van deze nieuwe week toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.
ik vind jou teksten mooi en sprekend adrie
al die mensen die dit nu allemaal doen zijn gezonde mensen met een behoorlijk inkomen ,hun verstand is ver te zoeken.
zij worden ook oud'ik vind het zo flauw dat ze zeggen dat de babyboomers het probleem zijn , zij wisten al jaren dat het de grootse groep was uit grote gezinnen bah wat een lulhannesen .. liefs van bo