Hallo lieverds; ik probeer vandaag jullie lieve reactie's zo veel mogelijk te beantwoorden..Maar ik weet niet of ik het red. Zit in een situatie, dat me alles boven het hoofd lijkt te groeien...
Hoop dat het weer snel anders wordt; met heel veel lieve weekendgroetjes van Adrie.
Mijn schaduw en ik beginnen onze dagelijkse ronden; hij vergeet me samen met mijn gebreken nimmer weer. Als ik s'avonds samen met hem weer huiswaarts keer; blijft hij trouw wachtend voor onze volgende zonden. Verbijt steeds pijn en ongemak van de vorige ronden; steeds een dagelijkse overwinning die we dan leveren; soms wel een lichamelijk gevecht met angst en beven; als mijn ziekte lijkt te blazen voor onze laatste ronden. Blijven dan samen steeds blazen; de volgende ronde. Onze gezichten laten dan dagelijks zien lust en schik; als de dood zijn taken weer onvoldoend heeft verricht; weer voldaan terug keren van onze dagelijkse ronden. Zo neem ik iedere ochtend mijn schaduw weer zijn hand; al voelt die hand soms wel heel onmachtig koel en klam; zijn rust komt pas; als de Dood ons in 2e komt snijden.
Sociale groepen moeten met nog minder zijn tevree; Terwijl de rijken wentelen in hun vele kostbaarheden. Socialer, schijnt nu geen enkel mens te willen wezen. Scharen zich bij liberale leiders die zich bij hun voegde; nee; hebben van sociale ingrepen nu niets te vrezen. Nee; men ziet hoe groepen nu al erg behoeftig heeft; nu met de kruimels van voedselbank nu al sober leeft. Eten hun kruimels, korsten niet van gouden schalen, nee, zij leven nu al van de armenzorg en de hovaardij. Toezien, aanhoren al hun sier en hoogmoedig pralen. Nee, ik zoek nu niet naar al wat nog zuiver is en goed ; Je ziet nu toch alle de liberale overdaad en overmoed; Echt verantwoordelijke; stellen zich met minder tevrede; en vult zijn behoefte nu wat bescheidener en met reden.
Liefdesvuurtje. Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefde…
Een kwijnend liefdesvuurtje brand in mijn hart, met vlinders nog steeds lustig in mijn darmen; wachten tot ik ze eens liefdevol kan omarmen. Mijn hart maakt een verlegen bonzend geluid. Waarom stel ik steeds die ene vraag aan je uit? Of wil ik een hand die leidt naar het rozenpad. Zij was het; die ik op afstand zo heb lief gehad. Kan en durfde niet te geven een tastbaar geluid; wat duidelijk maakt mijn wens met haar te leven; samen te dwalen door mooie dromen en dreven. Je willen vragen om van me te worden mijn bruid; je niet hoef te geven alleen een plekje in mijn hart. Hoor niet bij ongelukkige steeds klagend hun nood; Amors pijlen lijken nu te treffen steeds hinderlagen; maar wil ook niet langer meer te hoeven verdragen; dat onze liefde, steeds weer onze harten uitstroomt.
In de tuinen bloeiden nog geen bloemen; door vorst gestorven;; nu in mijn handen.. Het zonnetje laat weer verlangend dromen; bezoekt ons nu; maar met bijna lege handen.. Het is bepaald niet overdreven te denken; dat mijn gedicht nu een poging betekend; zon te vragen; of hij fout heeft gerekend.; of wil je het verstaanbaar voor ons maken; dat hij nu vergat aan ons op tijd te denken. Heb me moe gekeken naar de verre horizon, zag niets;als wolken die op ons wilde dalen. Somber duister liggend, als in glazen schalen; als wachtend voor het groen op bevroren grond. Droom van een blonde nymf op een rozenblad; lief met haar handen het dauw op rozen beurdend..
Een weg van heuvels en dalen.
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongew…
Je ziekte een weg van heuvels en dalen;
een vergissing of een genetische fout.
Peinzend de Artsen en ongewenst falen.
De timmerman met zijn lijkkistenhout.
Je dood; dan ongewenst en onvergetelijk;
als die zonsondergangen in azuurblauw.
Veel witte gezichten wat je aanschouwd.
Kastelen die als kaarthuizen bezwijken.
Uit zwarte duisternis, een gapende muil;
die zich dan onzichtbaar over je spreidt.
Prooi van lijden; waaruit hij je bevrijd.
Dan onverzettelijk; die oneindige kuil.
Je sterft; ook je Geschiedenis zal sterven.
Maar ook schoonheid valt aan scherven.
Zo het was; zo zal het nooit meer wezen;
klaar om eeuwige schoonheid te verwerven.
Liep als op kousenvoeten langs mijn ouders graf. Hun graf zonder bloemen of wat groene lommer. Had me teveel om mijn eigen zorgen bekommerd. Mijn hart zonk op mijn schoenen met zachte val. Luister nu naar wat een nachtegaal me meldt; en me nu in zijn lieve melodie me zacht vertelt. Ze floot zacht; haar melodie lief en zo vol vuur. Je gevoelens in je hart zijn nu zo zuiver en puur! God wil niet smeden; voor mij een onverdiend juk; nee; je ouders willen je nu zien vol met levensgeluk. Ja; je ouders zien nu hun kind die verdrietig staart naar het ,,moment'' dat een wonder zich openbaart.
Ontsnapt aan mijn griep. Was ontsnapt aan mijn griep en de witte lakens; pakte meteen mijn pen, inkt en vel papier er bij. Deze behoefte lij…
Was ontsnapt aan mijn griep en de witte lakens; pakte meteen mijn pen, inkt en vel papier er bij. Deze behoefte lijkt wel door de natuur ingewijd; een passie die weerhoud van verwijt of klagen. In mijn geest; ,,het is vandaag 11 jaar geleden.'', dat de wereld eerst voor eenzaamheid openlag. De dag er voor; hartstocht nog samen beleden. Eenzaamheid dreigde nu tot einde der dagen; maar wil eenzaamheid niet zien bij mijn graf. Maar in het moeizaam voorbij glijden der tijden; trekken tijden der vergetelheid toch ook verder. Al zijn het de fijne herinneringen die dan hijgen. Duurde lang voor dat ik die liefde was vergeten. Vaak duren de tijden van geluk altijd weer te kort; zijn die tijden weer voorbij voor dat we het wisten. Ons geluk lag dan ook vaak bij de bijna gemisten; en dan blijkt het Leven toch jammerlijk veel te kort. En op de Hemelpoort zie je dan pas dik geschreven; 'O die wisten; maar mijn lessen niet hebben geloofd; Komt in een tijd; alleen door de stervende omgeven.
Een slingerend lint. Lag daar onder de schaduw van de lommer verscholen; leek op de Maagd Maria; in haar kleed zo hemelsblauw. Te horen; doo…
Lag daar onder de schaduw van de lommer verscholen; leek op de Maagd Maria; in haar kleed zo hemelsblauw. Te horen; door de Wind draaiende wieken van de Molen. Zag de zwarte vette walm uit de molenaar zijn schouw. De Klokken als door engeltjes in de Kerktoren gehangen; en door de natuur met klimop daarna sierlijk omkranst. Het riet en Delfs water waar over klokjes zo weergalmt; door mijn dichters oor en oog nu dankbaarontvangen. Het riet en mooie brugjes; waar langs de Vliet slingerde; en Delft; die de sliert even voor het oog brak in tweeën; dat blauwe schoon; was wat mijn hart weer binnen dringt.
Veel van de tranen; vielen met heimwee zacht uiteen. auteur:Adrie.11.4.2012.
Aangezien ik met de komende Paasdagen in Maasland(Midden-Delfsland) vertoef, en niet over een lap-topje beschik; maak ik middels dit berichtje er even melding van...
Ben afwezig vanaf Vrijdag 6 April t/m Woensdag 11 April...
Met veel lieve groetjes van Adrie.
Ik zag twee paar oogjes; vol met ondeugende pretjes; de dames even licht schokkend met hun coursetjes. De dames even met hun rode ondeugende portretjes. Hun jurkjes gekant met van die witte manchettes. De Heertjes met van die wit gepoederde toupetjes; ze bogen als twee kappersmessen zo stijf en netjes. Zag ze; elegant en liefjes met hun hoeden wuiven; met hun wit beschoeide handen als witte duiven. Hoorde even in het grind; kraken van hun voetjes. Later weer gevolgd door enkele lichte gilletjes; dan maar wachten; wat vandaag nog komen wil.
De dag ruikt naar velletjes van de Belastingambtenaar; piekerend en zuchtend wordt gekeken naar de sterren. Met de billen blozend bloot; komen ze dan toch maar; ritselende papiertjes; en computers te horen van verre. later uit huizen te horen opgeluchte puffende geluiden; en legt het mes om ambtenaars harten te snijden neer. Opgelucht; nu we kijken voorlopig door de eigen ruiten. En geluiden van we hadden toch al zo lang niets meer! Zo slinks en sluw, de Belasting ambtenaars hun werk; na hun werk zie je weer de dromen uit aarde herrezen. Dan worden dromen weer hun nieuwe plek gewezen; als de ambtenaars klaar zijn te hoge bomen te vellen. Al lang bezig om; dromen tussen de sterren te waren; maar zie mijn dromen op de zee van teleurstelling varen. Als op een dag; rechtvaardigheid omkeert in ons hart; zien we bij nacht; dat je meer licht ziet dan men dacht.
Moe en ook wat onrustig been ik mijn kamer rond; mijn hart en ziel zijn al lang uit mijn woning henen. Zelfs mijn straatnaam lijkt uit het hart verdwenen. En ook mijn dicht en schilderkunst raakt verstompt. Mijn schrijver en schildershand lijkt soms verlamt, De inktpot lijkt nu alle woorden te hebben verloren; ook Janus met zijn knol kan mijn dicht niet bekoren. Nee; alles beziet men nu zo a-sociaal en uit verband. Wil God niet vragen of hij mijn dood nu sneller geeft; nee; ik wil ook niet dat ze mijn levenslust gaan doden. Maar voel nu geen warmte door mijn aders stromen. Vindt nu bijna geen warme kracht meer wat nog leeft. De jongeren en gezonden voelen het blijkbaar nog niet. Maar doen of ik met mijn ziekte verstand heb verloren; en dat ik nu in het rijk der stommen moet gaan behoren; met een gevoelloos lijf en geest; zo lek als een vergiet.
Zeven planken en niets meer?
Zie het haantje op de Kerktoren woest gaan draaien;
wolken bezig; donkere somberheid te gaan stapelen.
Een …
Zie het haantje op de Kerktoren woest gaan draaien;
wolken bezig; donkere somberheid te gaan stapelen.
Een straathond ziet zich nu al wentelen in de plassen;
Ook vogels dromen van plassen waar zij zich wassen.
Maar het zonnetje streelde ons; en doorbloeide harten;
laten we weer wachten; en niet meer vallen in smarten.
Min het zonnetje; die me lief door deze tijd liet zweven.
Me opbeurde in mijn steeds somberder wordend leven.
Wil ook niet langer onder asociale ingrepen zuchten;
en gaan leven; ver van de menselijke zoete genuchten.
Zo riep ik; ,,Och God” hoe erg zijn velen nu verblindt;
zij die nu de afbraak ziet; en dat dan bijna nog bemind.
Van waar U vreugd; als men ouderen en zieken kruisigt;
waar bleven jullie lesjes; geleerd in jullie geboortehuisje.
Wij wachten met onmacht; hoe jullie maaien alles neer!
En wat wordt dan ons huis? Zeven planken en niets meer?
Hun lieve begaan. Kon vanmorgen weer de vogels horen zingen; brachten met het zonnetje hun ochtendgroet. Men hoorde en zagen me niet meer di…
Kon vanmorgen weer de vogels horen zingen; brachten met het zonnetje hun ochtendgroet. Men hoorde en zagen me niet meer dichten; door dat ik veel van mijn ziekte lijden moest. Het zonnetje zag mijn nu wat droef bestaan; en zag me liever weer dichten vrolijk en blij; wilde niet dat ik alles ten gronde zag gaan. Vogels ochtendgroet daar bleef het niet bij; het lijkt of de vogels en zon elkaar schreven; met de Maan en Amor als hun lieve begaan. Ze zagen mij steeds in duister stil en afwezig; miste ook mijn vrolijke fluit, dicht en gitaar.
Ik keek en luisterde vol ongeloof en beden in mijn blikken; naar boven; die God zijn mensen, nu vol ongeloof verliest; en treur nu in een diepe zucht met onbegrijpelijk verdriet; ongeloof en traan konden God nu niet meer laten schikken. Liet hij ons nu als vastgenageld in het Lot doen schrikken. sloeg het onbegrijpelijk lot; bloemen van die zo jonge steel. nam het lot, hun zo jong leven meedogenloos bij de keel. Ieder Mens sloeg tot ijzig steen; in ongelovig schrikken. Meedogenloos lot; gij ziet zonder hart, ziel of verdriet; ons en vooral hun geliefden die het bericht zo ontving. om te aanhoren; kinderen hun nu eeuwig klinkend lied. Zie een lichtstraal voor mijn voeten waar het lot viel.
Statig en stijf Zonnetje; zag mensen al speuren naar lentegroen. Hopen op het weg gaan van het kille winterseizoen. Nu, in de Winter leek al…
Zonnetje; zag mensen al speuren naar lentegroen. Hopen op het weg gaan van het kille winterseizoen. Nu, in de Winter leek alles zo statig stijf, ijzig en kil, zag nu de ijzige wind zich al wat weg gaan spoedde. Ach lief zonnetje; er is zo heel veel voor je te doen. U stralen; laat ontluiken mensen liefde en het groen. U warme stralen, doet mensen en dieren nu zo goed. Waardoor vele hun harten vragen om wat spoed. Ik zoek nu in mijn war eenzaam en kil rond zwerven; weer heel verlengend het zonnetje wat stralen schiet. Zag; hoe lief je gisteren, warme stralen nu achter liet, maar vandaag lijkt er even niets van u te verwerven.
Zie bij het ontwaken; buiten van die mooie dingen; zingende mensen en het zonnetje met zonnen-hoed. Snel vergeten; dat Artsenpraatjes mij sterven doet. Zie nu Voorjaars dingen; en het zonnetje zijn gloed. Nee; waag niet om nog eenmaal om mij te wenen; al lang voor het Dichterkerke's geest gestorven is. Dan hoop ik dat Lieverds gaan staan om mij henen; snel verdriet ruilen; voor moois dat op de Aarde is. Dan nog te horen ver daar ginds in de sterrenhemel; zingen over Korenvelden en de boeren aan het werk. Kraaien die notenbalken schrijven op telefoonlijnen; voor de Engelen in het mooie blauwe sterrengewemel.
Zat te mijmeren over de ontwakende kinderliefde; mijn eerste kinderliefde tot mooie droom gemaakt. Vlinders in je buik; waardoor je nog verder raakt. Steeds die blikken die onzer harten dan weer zendt. Van haar kwam dan; dat zwemerige zoete gevoel; je blik die me dromend van de lessen af liet dwalen. Ik zag de sterren en de engeltjes dan al gaan dalen; naar harten; waar de liefde vol verlangen in bloeit. In mijn droom ligt daar nu weer; kil bloot en kaal; dek haar snel toe;voor dat kou haar doet ontwaken; door de Winter met zijn griezelige ijzige verhelen. Was het mijn oude kinderdroom?Of was het waar?.
Weemoedstranen.
1 reactie op dit bericht
Goedemiddag lieve Adrie
We zijn vandaag woensdag 2 mei en we zijn weerom in het tweede deel van deze eerste werkweek van de meimaand waarvan we allen veel verwachten.Ik wens Jullie een mooie en hopelijk een droge en zonnige midweek toe met vele lieve en hartelijke groetjes vanwege Jos.