Het groene lover Loop al vroeg in de ochtend over de Kastanjelaan. Zie het groene lover bijna zwaaiend op en neer gaan. Op het ritme van het…
Het groene lover Loop al vroeg in de ochtend over de Kastanjelaan. Zie het groene lover bijna zwaaiend op en neer gaan. Op het ritme van het zwaaien en ritselen van het lover, droom ik dan weer, een van mijn gelukkigste dromen. Een oude knoestige eik ziet bijna peinzend omlaag. Loop langs hoog groeiende grassen en krassende kraaien, die me van mijn zoete dromen lijken te willen beroven. Dromend van een lelie; rood als vuurroden koralen. Heb er heerlijk, tot diep in mijn hart van genoten, en in mijn dromen weer teder en kostbaar bij omsloten. Maar jammer, er naderen al snel donkere gruwelwolken. Razendsnel verdringen zij dan het helder hemelsblauw. Een felle fonkeling lijkend op flitsende scherpe dolken, verscheurend, al snel het zwarter wordend blauw! auteur:Adrie.©.28.12.08
Zaterdag 27 december 2008
EEN HARP
Mijn dag begon als het ontluiken van een rode roos
De zonnestralen beschenen haar, zo oogstrelend bloot
Mijn ogen en zinnen stre…
EEN HARP
Mijn dag begon als het ontluiken van een rode roos
De zonnestralen beschenen haar, zo oogstrelend bloot
Mijn ogen en zinnen streelde haar als Bach zijn melodieën
Gespeeld op een harp, op wel heel zuiveren toon
Je lag daar mijn ogen te strelen als een parel zo mooi
Het komt me weer voor ogen, alles veranderde in goud,
Door mijn verdriet werd mijn hart een welgewillde prooi,
maar nu werd ik weer verliefd op een parel van een vrouw.
De liefdesbronnen en waters leken eerst droog te blijven staan,
waardoor de ijzige kou bijna mijn hart en ziel bevroor.
Toen kwam jij als een heerlijke zwoele zomerbries naast me staan,
en ging mijn ijzige kou en verdriet er weer pijlsnel vandoor.
Zaterdag 27 december 2008
Opa en oma's bessentuin De Kruisbessen waar je met je kleine kinderhandjes naar greep, bramen en bessen waar je maar nooit genoeg van kreeg! Je buikje, waar je dan witjes met je handjes naar greep. Oma die dan een lieve, maar vol medelij, een lachbui kreeg. Opa was dan vaak in zijn schommelstoel in gedachten verzonken. Kijkend met zijn blik naar boven, al was hij bij de sterren belandt Het leek dan, of hij diep in gedachten, ergens tussen het zonnetje en de maan was geland. Ik wist dan wel niet waarover hij dan droomde, maar hoorde wel een raadselachtig Engelenkoor! Oma zei dan lachend, je mag Opa niet storen hoor. Diep in mij, klonk dan het door Opa beluisterde Engelenkoor. Weer lachend, hoorde Oma nu ook het Engelenkoor! Mijn jeugdige ziel had deze klanken nog nooit gehoord! Ik heb deze herinneringen wel heel dankbaar bewaard, sprak na Opa's dood, met dit koor nooit meer een woord. Maar de Wereldse liederen haalde het niet bij dit koor.
Gekozen padenSoms zeggen we wel eens vermoeid, genoeg beweerd en verweert, als er steeds wordt misverstaan. Dan ga ik vaak bij mezelf te raden, betreden beiden wel de juiste paden. Dan zeg ik soms bedroefd in gedachten, kom laten we op Salomo's oordeel wachten, of dat de jaren ons nu heeft geleerd, misschien zaten beiden wel verkeerd. En ben je zonder oordeel gedaan, weet je niet meer te gaan of te staan laten we dan een ander pad begaan; zonder blozen, een pad bezaaid met rode rozen. en niet bestraat met onze hoofden.
Woensdag 24 december 2008
Het groene lover
