Zondag 1 februari 2009
Een mooie winterdag
Een mooie winterdag
Dat ik er tijdens deze mooie winterdag weer mocht komen,
in het prachtige park met zijn vele lanen,
vijvers en mooie statige lommerrijke knoestige bomen.
Daar kon ik eerst alleen maar weer van dromen.
Op de plantsoenen geplaatst; een aantal roestige kunstwerken,
met op de achtergrond een kerkhof vol grafzerken.
Als daar je droom en dichterswereld niet van gaat werken.
Hoor de honden hun geblaf en gekef,
de eenden hun gesnater en gekwetter.
Ouders met hun kinderen in hun spel;
vol plezier met geschetter en getetter.
Ik dacht toen aan mijn eigen kind,
de wereld leek wel doof en ziende blind.
Geen oog en oor voor mijn hart en zielepijn,
en zo gingen de dagen en jaren steeds aan me voorbij.
Waarom waren en zijn de wegen na een scheiding,
voor de mannen met hun kind,
altijd over, voorbij en iedereen; lijkt het stekenblind.
De wereld lijkt je dan wel stom,
zij n wegen even grillig en krom.
Het gevoel van vrouwe justitia,
vaak even onrechtvaardig en dom.
Het heeft dan nog het meest de gelijkenis met deze bomen,
Lang statig en dom.
auteur:Adrie.1.2.09©
Een verwerkingsgedicht uit mijn bundel.
Geschreven door Adrie van Gansen om 11:58
Reageer op dit bericht
