Hartkronkels

Zondag 3 mei 2009

Goethes adem

Goethes adem

Mijn Geest was weer aan het dwalen,

door en langs onze vroegere idealen.

Wiegde liefdevol onze gemaakte dromen,

dromen die nu aan hun eind zijn gekomen.

'O God waarom voor mij nog steeds dit leed,

loop nu dromend door het dauwnatte gras,

zie voor ogen; engeltjes wevend een kleed,

voor de Dichter die Goethe's dichten leest.

Was Goethe zeker verplicht voor het goede,

wat hij voor U en mij zoal geschreven heeft.

Och veel lof, was met wat kritiek omgeven,

prachtig het park waar zijn adem bloeide...

auteur:Adrie.3.5.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:53 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 mei 2009

Het kermend kind

Het kermend kind

We hebben en hadden je als onze zoon zo lief,

gingen als het weer een keertje zo moest,

nog tot heel laat in de nacht door weer en wind.

Wij zijn je twee heel gelukkig en trotse ouders,

en jij vaak het zich onbegrepen voelend boos kind.

Maar kerel we hebben en hadden je altijd zo lief.

Waar voor was je och zo bang mijn zoon?

Voor je vader of moeder hun boze toon

Zag jij dan je ouders hun bezorgdheid niet?

Wij waren steeds bang dat je ons verliet!

Jij was en bent voor ons nog steeds,

die heerlijke zwerver en avonturier!

Je wilde niet langer meer wachten,

om al het moois van de wereld te zien!

Ach vader, Ach moeder.......

hadden jullie mijn bekoring dan niet gehoord?

Mijn zucht naar het avontuur...

wat mijn hart zo heeft bekoord.

Ik dacht dan steeds, wees rustig jongen, wees rustig...

Maar je had al wat anders in gedachten!

Je heerlijk jonge zucht naar het avontuur!

Wij konden jou nooit op de vakantie laten wachten.

Ach vader...Ach moeder, leer mij kennen,

ik vraag jullie niet om mij te verwennen.

Ja mijn zoon, ik zie het heel helder en klaar...

Ik ben je vader, en ik huiver, en dit raakt mij zo aan!

Een ouder huivert, hij zoekt dan snel en heel gezwind,

ziet in zijn gevoel en gedachten reeds zijn kermend kind!

Bereikt dan zijn kind nog ternauwenood;

of nog erger, het kind in zijn armen was al dood!

auteur:Adrie.2.5.09.©

Dit gedicht komt uit mijn bundel; ""Mijn plekje bij de sloot""

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:42 Reageer op dit bericht

Vrijdag 1 mei 2009

Lentezon

De zalvende lente Zon.

'O die heerlijk zalvend en helende lente,

ik zoen haar, kus haar, en omhels haar,

vlieg ze hongerig en smachtend aan.

Het staat niet geschreven in de sterren,

maar toch worden wij een gouden paar.

Haar lieve, strelende en zalvende adem,

strooide ze heel gul en stralend in het rond.

Ze gaf al haar kracht die ze ons geven kon.

'O, ik druk ze verliefd tegen mijn borst,

met haar zalvende mond, midden in mijn dorst,

het gevoel; of haar strelende tong in me drong,

me zalvend en strelend wilde maken weer gezond.

auteur:Adrie.1.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:28 Reageer op dit bericht

Donderdag 30 april 2009

Verbijstering

Verbijstering

Verbijsterde slagen vielen niet mis.

Ogen van dit lijden en verdriet,

wee..die deze verslagenheid nog mind,

kiest de duivel als beste vriend.

auteur:Adrie.30.04.09©

Dit gedicht ontstond toen ik een dwaas,

op het Nederlands koningshuis in zag rijden,.

en onder het publiek veel slachtoffers zag maken.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:39 Reageer op dit bericht

Woensdag 29 april 2009

Bloemengeur

De bloemengeur

Bloemen al ter kleur en geur; ze zijn er weer,

gul goot het zonnetje er zijn stralen weer over,

om te kunnen groeien met hun groene lover,

of dat ze willen reiken; naar onze lieve heer.

't schaap houdt weer zijn jonkies in de gaten,

heerlijk dartelend in het groene gras en geur;

keer weer hongerig terug naar bos en velden,

over zijn schoonheid hoort men maar zelden.

Doch het dagelijks genot van zijn groene pracht,

werkt bij mij dan weer heel gul en vergoedend,

voor het snelle verlies van mijn lichaamskracht.

Heerlijk nu die heerlijk zalvende zonnestralen.

Eerst de bloemen en ijs nog krakend op de ruiten,

en joeg de sneeuw en hagel ons nog naar binnen,

nu lokt ons het zonnetje weer heerlijk naar buiten.

Genieten van de Zee die zijn golven laat klimmen.

auteur:Adrie.29.4.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:13 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 april 2009

Grote Stadsgedoe

Grote stads gedoe.

Bij het deze ochtend naar buiten gaan,

hoor ik weer het drukke grote stadsgedoe,

loop met lege ziel achter de drukte aan,

met z'n alle naar afspraak en leegte toe.

Wil de band breken met het vertrouwde,

zodat alles weer wordt nieuw en ongewis.

Alles tolt; mensen, auto's en gebouwen,

sluit mijn ogen, zodat alles wordt duisternis.

Een straat vol met lokkende roofdierhokken,

waarin het leven; zich schimmelig verteerd,

ondanks de rekken met broeken en rokken,

krijgt de massa het kopen nog niet afgeleerd.

De straat was koel maar vol met zijn geuren,

in gedachte ben ik snel even de tijd ontvlucht.

Opende mijn ogen, en zocht naar de frisse lucht,

daar mijn ogen lieten zien allerlei dolle kleuren.

auteur:Adrie.28..4.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:55 Reageer op dit bericht

Maandag 27 april 2009

De Winter van mijn leven

De winter van mijn leven.

Het voelde even als de winter van mijn leven,

toen mijn ziekte sloop steels naderbij,

besloot toen verslagen mijn strijd op te geven.

Winnen werd me nu een onhaalbaar karwei.

Ook het ontwaken van de nieuwe dag,

kon mij niet langer meer bekoren,

al mijn uitzicht bleek nu verloren.

Wilde dat God me zou hebben ontlast.

Droeg als kruis mijn grote liefdesverdriet,

dat ik je in mijn hart niet meer kon vinden,

en je in mijn hart niet meer kon beminnen.

Wilde alleen door bestaan, maar kon het niet.

Maar weer op mijn vermolmd bankie zittend,

met verdorde bladeren en kruim bekleed,

gaf God me een hand en trok me uit het levensleed.

auteur: Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Berichten van 27 april 2009 tot 3 mei 2009