Hartkronkels

Zondag 17 mei 2009

Kunstvermogen

kunstvermogen

Weer een van die grijze lente dagen,

op dagen alleen te zien; stijve kaken,

moeten leven en 't niet te menen,

waar je verveeld van gaat geeuwen.

Maar met verf, penseel en doek,

kan ik toch nog heel teveden zijn.

Al geeft het verven van mijn broek,

toch nog wat zorgen en schreien.

De kamer wordt een wereldje van mij,

waar het heel knus en gezellig kan zijn.

Gebruik als model een borstbloot meidje,

een foto gemaakt op een vakantie-reisje.

'O heerlijke zielsverukkende taferelen,

wat mijn ogen en hart zo deed strelen,

het waren de volmaakste edele delen,

bijna gingen ze mijn kunst te boven,

'O God, dank je voor mijn Kunstvermogen.

auteur:Adrie.d.d.17.05.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:45 Reageer op dit bericht

Zondag 17 mei 2009

Stralende dag

Stralende dag

Mijn stemming, gelijk deze stralende lentedag,

die met mij gelijk vrolijk fluitend, het bos in wil.

Het windje bijna tropisch; een windje zo mild.

Meteen stralend van mijn gelaat zijn gulle lach.

Is dan; of ik niet zag wat wachtend voor me lag.

de drang naar het zonnetje jubelt dan oor en hart,

voel hoe het fluiten van de mezen dan mijn hart in trilt.

het maakt mijn lichaam en geest zo gelaten en mild.

Vergeet de last en pijn, die me zo aan het kwellen was.

Zie weer de mooie kleurige bloemen, soms wat te bont,

toch in mijn hart, meteen een plekje tegen de zon.

Zie de rode rozen, al blozend tegen me lachen,

wat vochtig van de vroege ochtenddauw of wat smart.

Natuur, in elk lichaam en geest zo machtig,

te mikken op de meest ruige borst zo krachtig.

auteur.Adrie.10.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:28 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 mei 2009

Liefdesdromen

Liefdesdromen

Dergelijke dromen heeft hij thans niet meer,

bijna nijdig blies dan steeds een Fee er over,

en vielen dan als verwelkt lover steeds neer.

Zijn liefdesdromen werden perkamente prenten,

gedroogde druiven tot rozijnen en krenten,

waar steeds stromen liefde overgelopen waren,

en daardoor vielen door zijn zakken de gaten.

Hij laat nu zijn geest wat rustloos dwalen,

een beetje verbitterd zijn dromen door,

ergens zullen zij hun thuis ooit gaan halen,

als hij al zijn verleden en pijn is verloren.

auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:50 Reageer op dit bericht

Vrijdag 15 mei 2009

Mijn dichters ogen en gevoel

Mijn ogen en gevoel

Ogen die altijd zoekend in mij rusten,

maken al het moois meteen tot doel.

Het ontbrekende uit het onderbewuste,

dan onttrokken uit de ziel en gevoel.

Maar als men die dan zou gaan sluiten,

dan gooit men mij ziel en gevoelloos buiten.

Ontnomen wordt dan het mooie voedsel,

voor elk vers of klinkend gedicht als doel.

auteur:Adrie.22.5.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:16 Reageer op dit bericht

Donderdag 14 mei 2009

Woordenschat

Mijn woordenschat.

Mijn woorden maakte een wandeling,

door mijn zo vermoeide woordenschat.

Die woorden hadden het over een ding,

hoe maken we samen regels wat klinkt,

wat maakt, tot een parel van een dicht.

Zij wandelde door de dichter zijn velen lanen,

en keken steeds heel verwonderd weer op,

veel woordenlanen met bloemen beladen,

van zijn grote voet tot aan zijn woordentop.

Zij gingen samen heel verwonderd verder,

hoe ook Goethes woorden een plekje vond,

elk woordje al vrolijk en dichtend zingend,

als een bloemetje in de frisse Lentestond.

En de vele woorden vielen in verbazing;

-waren die verbazing ook waard-

hoe de dichter door vele duizenden oren,

zijn vele liefdes en geheimen verklaard.

Adrie.19.5.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:40 Reageer op dit bericht

Woensdag 13 mei 2009

JE ZIJN

Je zijn

'O, hoog, hoger stijgt een mens,

in zijn zuiver gevormde schoonheid,

als een mens ook zijn eenvoud kent.

Want vergeet nooit weer, dat lichaam-

zijn we zelf, die zelfde vrouw of vent;

die zijn school en geleerde lesjes kent.

De wereld geeft ze je niet in schoonheid,

maar reikt ze je aan, en wij slijpen dan haar,

binnen ons zijn; tot zijn zuivere algeheelheid.

Ze reikt je aan; pasklare brokken tot eenheid,

maar met hoofd en handen vormen we haar-

en dat alleen stijgt dan tot die schoonheid,

wat dan echt een gevormd mens heet te zijn.

auteur: Adrie;13.5.09.©

Foto by Pascal Vynke Seniorennet.be

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 mei 2009

De Poeet

De Poeet

Pen speels in de hand,

soms in woordenstrijd, stroom op dan weer af.

Een stuk gom verbeten tussen de tanden.

Dan plots zijn de klinkende woorden gewoon op.

Maar de min die hem in zijn dromen steeds riep,

is inmiddels al verdwenen achter de woeste golven!

Zij verdween heel mistig als zijn droom in nevelwolken,

opgelost in het niets, tot een stuk melancholie.

De vensterramen keken uit als vele nieuwschierige ogen,

de torenwijzers op de kerktoren,

zagen de letterslaaf steeds sloven!

Zijn lichaam steeds noest gekromd, geplooid en gebogen.

Maar hij meende haar weer te zien,

daar ginds ver in wind en mist,

weer wild met haar arm zwaaiend,

naar hem die haar niet te naderen wist!

Zij die vanuit de verte naar hem riep,

gaf door de mist een wanhopige schreeuw,

met een blik vol liefde en verlangen gericht!

Op het weidse water zonder eind of zicht.

auteur:Adrie

FOTO by Seniorennet.be Pascal Vynke

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 11 mei 2009

In vervoering

Even in vervoering

Weer zag ik die schoonheid die mij zo bekoorde,

en wilde nu tot het boekje van haar gaan behoren.

Stil zit ze in het zonnetje voor zich uit te staren,

haar wangetje door mij of het zonnetje nu zo rood.

Haar vingers bewogen zich als over Harpsnaren,

over haar mooie benen; nu zo oogstrelend bloot.

Werd me aandachtig de gloed die in me straalde,

mijn ogen die van innige vervoering hevig traanden.

Mijn pols en hart die van hartstocht hevig scoorde,

hielden in gedachte al een Cardioloog staande.

Maar voelde nu weer die liefde in me ontwaken,

liefste, mijn hartstocht is groter dan duizend malen,

maar het lijkt nu; of alleen je licht zit te stralen.

auteur:Adrie.