Donderdag 16 september 2010
Het naderend Na-jaar.
Woensdag 15 september 2010
Bij het ouder wordt, lijkt je lichaam soms, op een gierig en genant gedragen jas. Van vroeg weg doen was geen spraken; echter niemand die het nu nog maken kan. Maar je kent van je jas elke straat, elke hoek en ieder wat versleten gat, het begin van elke scheur, vouw of gat, is gebeurd, en heet nu je geschiedenis. God die je lichaam tot een wonder schiep, vindt nu in het ouder geworden mensenkind, vaak een mens die door het ouder worden, en verlies aan kennis; geen woorden meer vindt. Zie de dood soms al grijnzen door het lover, brengt ook steeds meer zijn grijzende groet, ook God kijkt me dan al een welkom te groeten, en ziet dan peinzend die grauwe wolken massa over.
Maandag 13 september 2010
Aronskelken.
Zie dat buiten de bloemen verwelken,
zoekende handen, vogels die wroeten.
Aanschouw de verwelkte Aronskelken.
Krijg van de rozen hun laatste groeten.
Had veel zaden en enten moeten plukken,
de Alpen-viooltjes al moeten gaan poten,
willen ze me in de winter weer verrukken.
Kijk in de blik van mijn lief haar ogen.
Haar hand neigt voorzichtig naar voren,
laat zien een verwelkt roosje met doren,
met zwierige vingergreep voor mij gevat,
verwelkt, als zijnde mijn dichters schat.
Naderend na-jaar
