Zaterdag 25 september 2010
Probeer heel mijn leven al op gezette tijden, de beelden van emoties die ik heb vergaard, stil in een hoekje van mijn hart te schrijven; een album; met rag en zwammen verzwaard. Maar je lichaam wordt een bouwvallig pand, waarin je dan, je geschiedenis ziet verglijden. Probeert in de spiegel het beeld te vermijden, maar je woning wendt af van wand tot wand. Als ik mijn album maar weer eens ga lezen, voel ik mij verplicht, U, over het vele goede, door de tijd. In milde zin over mij geschreven, over al de lof, ook met wat blaam doorweven. Maar ook over het weinige zoet wat vloeide Ach, het voornaamste zou ik bijna verzwijgen, het liefste wat ik altijd nog eens wilde doen, lieve vrouwen-harten aan een koortje rijgen.
Vrijdag 24 september 2010
Winter-woorden
Geef even mijn gedachte dat hij rusten mag,
dat zelfs mijn dichters-lust mij niet plaagt,
maar het najaarsweer maakt alles zo zwart,
zo woest als wind en regen langs mij vlaagt.
Maar alles wat ik deze Zomer mocht ervaren,
aan wat ik zag, mocht schrijven, en onderging;
aan moois, feeëriek, een wonderlijk verbazen;
houdt de geest nog onrustig van verwondering.
Steek gezellig; de kaarsen aan op het dressoir,
verdriet en tranen verlangd het zonnetje niet,
ook veel moois ligt in de Winter het verschiet.
Ook winter-woorden schikken, zal me bevrijden,
wennen aan de Winter-grammaticale waarden.
Maandag 20 september 2010
Ga nu steeds weer vroeger op dichters-pad, voel en zie hoe het na-jaar nadert. De bloem die nu nog teder tegen me lacht, s morgen geel of reeds ontbladert. De zon die eerst vroeg aan de hemel stond, zag ik nu al snel zijn arbeid staken. De zoete geur van rozen in zomerse dagen, toen ik nog rozen-snoeren van hun bond. Het najaar maakt me minder olijk en blij, alles zo somber, verschraalt en ontkleurd, maar het gebeurt velen dan alleen met mij, de natuur lijkt dan even op zijn bedriegerij, als ik rozen vindt; door de wind verscheurd. Maar ook al bood de Zomer me nog zoveel, waarover ik vellen papier heb volgeschreven, een regel, en het laat me dan niet vergeten, dat ik opnieuw neem van de Natuur een deel.
Vrouwen-harten
