Naar de inhoud

Hartkronkels

Gedichtenblog

Image and video hosting by TinyPic
Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Image and video hosting by TinyPic
Image and video hosting by TinyPic

Berichten van 8 november 2010 tot 14 november 2010

Sint zijn klanten








Sint zijn Klanten.


Als kind lag je vroeger warm te dromen,

de Goed Heilig man toch weer gekomen.

De Pietermannen met hun zwarte nek,

maakte dan ons hoofd en hart stapelgek.


Huiskamer altijd te klein voor ons samen,

Kregen niet veel; maar dacht wel aan me.

Hij schreef als in Moeders bewoordingen,

over onze streken en moeders bekoringen.


We kregen altijd zonder C&A- zijn kortingen,

kado's waren klein; zonder passen en meten.

Wat wij dan kregen was zonder aanstellerij,

Moeder vond ons ook nooit zo jaloers als zij.


Mam vond het altijd weer een moeilijke baan.

Als ze Sint tobberig over de daken zag gaan.

De Goed Heilig man met zijn koude handen,

steeds het symbool voor Sint zijn vele klanten.

Image and video hosting by TinyPic
auteur:Adrie.15.11.2010.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Revalidatie







Revalidatie

Geloven kan ik nu niet alleen in mijn eigen zelf,
niet alleen in mijn eigen innerlijke wil en mens,
het is gods hulp die nu maakt tot algemeenheid,
die me nu laat nemen de barricades en veel tijd.

Soms zweeft er denk ik even boven mijn hoofd,
Gods almachtige wil, die me over wegen leidt,
merk dan; dat ik niet van moed ben beroofd.

Steeds vecht voor het leven; niet voor een droom,
Zie in de spiegel dan ook nog steeds een mens,
die nog heel gulzig eet van Gods mooie boom.
auteur:Adrie.12.11.2010.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 17:23 Reageer op dit bericht

Zijn prooi








Zijn prooi.


Jammer van de soms blindelings verspilde tijd,

door domme praatjes vaak doorwaakte nachten,

het steeds weer aanhoren van vele roddeltantes,

dan soms bij me eindigend in zwaarmoedigheid.


Nu zoveel wat ik niet van mezelf verwachtte,

zoveel pijn, verdriet en doffe verslagenheid,

zoveel tranen en zoveel vruchteloos geschrei,

zoveel artsen die alleen maar pillen brachten.


Sta alleen met niets, met alleen lege handen,

woest liggen de graven; de grendels der aarde,

zij graven dieper, noest in de weelderige aarde.

De hemelsluiers beroeren tergend mijn klachten.


Niets, niets is hem ooit genoeg; hij wil vernielen,

blijven heersen, waar al miljoenen vielen,

voel me steeds meer zijn prooi, en kijkt me aan!


auteur:Adrie.10.11.1010.©
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Adrie van Gansen om 13:41 Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels

↑ Terug naar de berichten