Naar de inhoud

Hartkronkels

Gedichtenblog

Image and video hosting by TinyPic
Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Image and video hosting by TinyPic
Image and video hosting by TinyPic

Berichten van 10 januari 2011 tot 16 januari 2011

Winter-zonnetje








Winter-zonnetje


Het Zonnetje geboren in de vroege morgen,

vroeg gestorven op deze nieuwe winterdag.

Getroffen door de Winter zijn hinderlagen;

probeer ik nu zelf het verlies te verdragen.


Maar verfoei nu ongelukkige hun diepe nood,

die nu luidkeels en tegen iedereen klagen;

zonder dit verlies in zich zelf te verdragen;

maar teleurstelling aan een ieder verkoopt.


Ik wil niet van die zielige dingen gaan zeggen;

als geluk van een kind het niet uit kan leggen.

Laat niet treffen uit de winter zijn hinderlagen;

stomme smart, slijten uw mooie levensdagen.


auteur:Adrie.15.1.2011.©
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 15:39 Reageer op dit bericht

Slaan hun strepen








Slaan hun strepen.


Zie de wind en regen slaan hun strepen,

langs vensters en ruiten tot in de nacht.

Somber de lucht nu as-grauw geslepen,

voor veel mensen is het een hard gelag.


Sluit nu in de avond deuren en vensters.

Zie de vorst nu al winteren op de ruiten;

hoe hij kunstig in rijen bloemen schikte.

Mijn Buur moet van zijn hond naar buiten.


Mooi is het dan achter je haard te vertoeven,

en je gevoel dan weer te voelen en te treffen,

als dan de winter weer omlaag wordt gesmakt,

en je zang dan niet meer is te overtreffen.


auteur:Adrie.14.1.2011.©

Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

ijskoude Wintermorgen








Ijskoude Winter-morgen


Het was weer een ijskoude winter-morgen;

haar blonde hoofd, vrij en zonder zorgen.

Hoor in de tuin een schommel wat kreunen.

Vroege arbeiders hun mokers al dreunen.


Onze ogen tasten in het duister naar elkaar.

Een moment dat ik ons verbonden waande,

maar haar vertrek was weer snel aanstaande,

even een moment dat ik haar baas haatte.


Wat troost zou me nu heel goed bekomen,

toen mijn wekker de warmte kwam roven.

Satan; gij blijft in mijn mens-zijn machtig,

en mijn gevoel soms menselijk aandachtig.


auteur:Adrie.12.1.2011.©
Image and video hosting by TinyPic
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Adrie van Gansen om 13:23 Reageer op dit bericht

Mijn mooiste jonge jaren








Mijn mooiste jonge jaren.


Het was als de Herfst; die mijn mooiste jonge jaren,

wilde doen vergeten;als perkament der vergetelheid.

Het verleden wat niet meer gold, alleen het gaande.

Ben nu als een blinde; in een onbekende wereld daar.


Ik, en de nog onbekende wereld tastten naar elkaar.

En nu die zekerheden geleidelijk zoek zijn geraakt,

ga ik merken, wat mijn ziekte, heeft stukgemaakt.

De een na de andere waarheid deelt zich nu mede.


Maar heb lang na mijn onbezonnen roekeloze jaren,

waarin ik ook nog van een volmaakte rust genoot,

omdat ik nog niet wist welke ziekte me zou belagen,

me verbijsterd gevoeld, vast genageld en verslagen.


Kijk langs wei en wilgen; zie glijden de winternacht,

zijn mistig bevriezend kleed, die de Vliet bezoomde,

zie ook het lage land boven de horizon uit dromen.

Zie het wakend oog der Maan, zo lief stil en zacht.

Image and video hosting by TinyPic

auteur:Adrie.11.1.2011.©
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Adrie van Gansen om 15:18 Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels

↑ Terug naar de berichten