Het Sociaal monument.
' O mensen, zie U Geest en fatsoen nu toch zo zakken,
alleen mensen die nu tegen u fatsoen aanschreeuwen.
Zij kunn…
Het Sociaal monument.
' O mensen, zie U Geest en fatsoen nu toch zo zakken,
alleen mensen die nu tegen u fatsoen aanschreeuwen.
Zij kunnen nu kennelijk alleen, laf en dom berekenen;
wat nu voor hun fatsoen; minimale voorzieningen zijn.
'O mensen nu zo klein, wil en kan niet meer met u zijn.
U voelt tussen u vingers, uw geld steeds meer kriebelen,
maar het laffe en lage deel waar jullie af gaan rekenen,
het deel waar je nu gaat raken; was onze sociale strijd.
De storm loeid nu al door het holler wordende bouwval,
hij beukt, breekt nu tegen sociale-wetten reuzensterk.
Zie zwarte wolken; zweven langs de resten van het verval;
nu verstard, tot monument; een heilsoldaat met zwarte pet.
auteur:Adrie.29.7.2011.
Soms als een vleugelwiek. Soms is het moeilijk tot een einde van ruzie te komen, ook niet nadat er vele woorden pijnlijk blijven stromen. So…
Soms als een vleugelwiek.
Soms is het moeilijk tot een einde van ruzie te komen,
ook niet nadat er vele woorden pijnlijk blijven stromen.
Soms een punt of komma als einde achter iets te plaatsen;
zonder dat het wordt steeds met woorden bijven kaatsen.
Vaak verstard; even vanuit een onbegrepen moment,
die zich dan versteend in hun geheugen hebben vast gezet.
De reden is dan; bij zijn geboorte al onvindbaar overleden,
en vaak als een mythe door roddelende tante's voortgezet.
Soms een moment of woorden die zo hebben gegriefd.
Ik spreek dan, van in de ochtend pijnlijke vleugelwiek.
En toch weet men dat deze pijn vele jaren kan duren,
te horen en voelen als schepen die die langs kade schuren.
auteur:Adrie.28.7.2011.
Het Sociaal monument.