Zaterdag 3 september 2011
Vaderliefde Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlo…
Mijn kind bleef in zijn hart gelijk na al die jaren, blijft nog steeds zijn gulle Vaderliefde bewaren. Maakt nog steeds dat onlosmakelijke in me los. Ook al verlies ik aan gezondheid nu wel erg fors, geeft me duidelijk te kennen; stop met verklaren. Ik heb steeds gretig zijn liefde van hem aangepakt, Al ging hij samen met zijn moeder hun eigen pad. Duwde voor mezelf de ziekte jaren fors voor me uit, wilde me niet gaan verschuilen achter de vensterruit. Dacht; mijn Vaderliefde heeft steeds zijn hart gepakt En jij die me vandaag plaagde met je rake grappen; mijn hart huilde; maar wilde je dat niet verklappen. Zeg steeds flink; alles achter ons heeft mijn zegen, mijn hart is niet gepantserd; kan er niet meer tegen, heb ook geen bos meer; waaruit ik hout kan kappen. Wil een ieder blijven geven; mijn liefde en aandacht; maar mijn ranseltje wordt nu wel zwaarder bepakt. Zakdoeken worden steeds weer in mijn hart gebedt steeds gaat ze nog door, met haar zware vracht.
Toen ik gisteren bij mijn ouderlijk huis weer stond; keek ik nu even verdrietig naar mijn geboortegrond. Nu geruild met onze woning, wat wilde lijken op bos. Wist hier groef mijn Vader eerbiedig wat aarde los; begroef; een moederkoek; begin van geboortegrond. Heel eerbiedig dan van de wroedvrouw aangepakt; droeg hij het; God dankbaar naar het gegraven gat. Door het wat nevelig bos; te zien recht voor mij uit;. twee Woontorens; somber bruin en een enkele ruit. Te zien als grote wanden, met een enkel verlicht gat. Wat ik nu zag; maakte me toch wat droevig gezind, zag in gedachten; mijn moeder haar lieve gezicht,. handen en armen zorgzaam om me heen geslagen zoveel liefde, warmte; en vol zorgeljke vragen. In mijn hart nog steeds het gevoel wat ons verbindt. Langszaam kwam het moment van vertrek naderbij; verzonken in gevoel reed ik mijn geboortegrond voorbij; waarbij ik me maar snel keerde van die donkere wand; gelegen eerst, mijn geboortegrond; en moeder plant. Maar langszaam maakte ik mijn kindergevoel weer vrij.
Woensdag 31 augustus 2011
U bent natuurlijk benieuwd naar mijn droom vannacht. Wel ik droomde; van mijn Engel naast me op het gras. Zij sprong naast me neer; zo luchtig of zij een elfje was. 'O niets wat haar werkelijke zijn dan aan mij verklapt. Dacht; heeft zich mijn Beschermengel naast mij gebukt, en met medeleven wat mooie bloempjes voor mij geplukt? Het bracht mij nu troost en warmte wat mijn ziel verrukt. Was dit een droom; bracht ze mij het nodige extra geluk. Deze droom valt vaker; nu soms met wat meer regelmaat. Steeds weer mijn Engel die wat zielspijn ontwringen gaat. Nee; ze sprak met mij, plagend over mijn triest bestaan. Er zijn nu erg veel, geliefde van je in Maasland ontgaan! Ja, lieve Engel; die lessen zijn bij mijn geboorte gegeven, en steeds weer als ballast, in mijn ranseltje bij me gebleven, vind het vaak jammer; bij iedere les is me tijd ontgleden, maar eens dan mag het blijven bij lessen die ontbreken . Maar mijn Engel haar bezoek; geeft troost wat leven doet. Toen ik laats mijn ranseltje even speels aan haar overdroeg; voelde ik vredige rust; of dat mijn hart niet langer sloeg. Haar antwoord; geloof niet dat je nu nog veel leren moet.
Auteur:Adrie.31.8.2011.
In de laatste dagen. In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet…
In de laatste dagen die mij misschien nog blijven; dwingt me nog steeds mijn dichters gevoel tot ijver. Behoor ook niet tot de geheten een-dags-vliegen, die gewillig schrijven toen andere dichters sliepen. Elke letter, elk woord, elke regel komt uit mijn geest, daden; die allen alleen door mijn pen zijn opgericht. lamgszaam opbloeiend onder dat enige bolletje licht, zoals nu, een daad vol felheid; nu in dit felle gedicht. Rustig ligt het dan; voor U een blank witte schoonheid, blijft schallen tot het laatste van mijn te voeren strijd, en dan elk woord, elke zin; zal tot dit gedicht behoren. Gij die anders wil beweren; heeft nu bij deze verloren. Blij dat ik ben; als dichter door God ook uitverkoren; in mijn geest wordt droom en daad tot gedicht herboren. Als ik niet blijf schrijven tot dat ene gewraakte moment, dan slaat de Dood steeds harder toe aan mijn fundament. Soms als ik merk; dat van alles me steeds blijft bedreigen, dan zou ik zelfs zonder woorden nu snel op willen stijgen.
Die oude Grijsaard.
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij imm…
Wanneer de mens wetten der Natuur wil verbeteren;
is het geen wonder; dat de wetten dat vaak verbiedt,
omdat wij immers niet; God de schepper zullen heten.
Houdt Gods wetten daarom liever eerbiedig in eren,
zodat ik steeds weer veilig bij mezelf terug kan keren.
Lieve mensen; willen jullie me daarom even aanhoren;
al ben ik dan maar een domme dichter of fluitenman,
die van 12 ambachten en ongelukken geen eentje kan,
kennelijk alleen als dichter of fluitenman werd geboren,
Na kennen van de wetten; is een kroontje die passen zal.
Maar ik hoorde ook al lang voor jaar, dag en gezag;
steeds weer later dat jammerlijk; weeh, ach en klacht,
daarboven die oude Grijsaard heel straf tot U spreken;
hoor altijd eerst de boden; dan de zonde; dan de straf!
Vaderliefde
