Zondag 30 oktober 2011
Jong en verlegen kind
Jong en verlegen kind.
Het was nog een heel jong en verlegen kind,
wat op de bank; "mij' speelde met mijn stok.
Verlegen merkte ze dat ze mij niet verstondt.
terwijl ze verlegen friemelde aan mam's rok.
Stuurde haar snel een tolletje over de grond,
en in haar kinder-ogen snel een lach en blik.
Leg het tolletje in de schoot van het meisje,
hoop dat het, later herinnerd aan ons beiden.
Toen gleed even de herinnering in mijn hart;
en die herinnering wikkeld alles in het zwart;
maakt dan alles zo donker, koud en gevoelloos;
en snel; anders loop je weg, koud en doelloos.
Snel in herinneringen om een lied te zingen;
om snel weer zwart uit mijn hart te wringen.
Snel weer bij de mooie dingen van mijn jeugd;
kom dan bij mijn heimlich genot en ondeugd.
Kan ik vol liefde brandden; ja weer beminnen.
auteur:Adrie.30.10.2911.
