Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker; droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de br…
Sociaal verval.
Mijn verzet was vermoeid ingeslapen
werd even later geschrokken wakker;
droomde dat onrecht me wilde kraken.
onder de brieven die naast me lagen.
Of een duiveltje ze bijeen had gelegd,
wilde eerst niet in de brieven kijken,
ik rook met haar braaksel, vele lijken.
woorden; weer steeg sociaal verzet.
We stonden even in de bunkers zij en ik;
dacht steeds waar blijft vraag en daad;
of rode wangen bij haar domme vraag;
wachtte ze op een onbewaakt ogenblik?
Met haar wetten krakende popaganda;
in woord en beeld zo onnozel beweert;
ondergang van sociale wetten begeert.
achter de blik; sprak niet haar schande!
Donderdag 17 november 2011
Werd stil in het lokaal toen het opende met een stoot, wilde weg; ontsnappen aan de vele zorgzame handen. Zelfs de liefdevolle harten hielden nu op met brandden. Als water spoelde zorg weg uit de behulpzame handen, toen de zorgzame mantel van het huis zich weer sloot. Voelde hoe het aangreep als een venijnige dolkstoot. Het was nog niet de tijd om kaarsen te laten branden. Zie hier alleen eenzaamheid weerkaatsen in de ander. Wil me hier niet in mijn eenzaamheid stil verschuilen, de najaars-wind en regen over het dak horen huilen. Niet moedeloos zien plaatsen Kaarsen in een stander. Nee,ik ben een mens; eenzaam onder de behulpzaamheid
Ook jullie vergeten, zien niet waar mijn hart om schreit. Wil weer lachen,; of toasten om ons geluk met een ander. Onze liefde zien weerkaastsen in de ogen van elkander.
Woensdag 16 november 2011
Waarom juist nu in de sombere herfst; is hij zonder jou niet droevig genoeg. Maakt me met je zijn;moe en bedroefd. draag nu je banier; dood en verderf. Stond, wat voor de regen te schuilen; maakt me nu met je wringer zo moe. Zie zich om draaien Drees bedroefd. Nog niet klaar met groei en druilen? Werd weemoedig; onder je kakelen; je draait je wringer; ik weet niet wat? Maar nu in deze grijze vreemde stad, hoor ik alleen je Zorg-wringer ratelen
Wieg me warm op de verwarmingsketel zijn zucht. De lucht die weer grote grauwe wolken laat zien. Zie langs het venster een late vogel; die nu vlucht. Geen enkele vroegere vluchter die hij nu nog ziet. Grauw daar ginds;die grijs gekleurde; ja- ga lucht. Als een dode, die dan alle kleur en warmte verliest. Na verlies van het zonnetje laat ik een diepe zucht. Alles was immers bij het zonnetje zo verdrietig niet. Al het groen wat nog van deze mooie zomer sprak, verdord, verschrompeld; met het zonnetje gegaan. Het vriest nu harder en harder-alles nu zo ijzig kil. Hoop dat mijn hart verkild en zwak; hiet rusten wil, omdat ik hem maar steeds luider zijn gang laat gaan.
Zonnebloem-reis voor zieken en ouderen alleen, kleur van de boot; liefdevol zo ziet u er maar een. De Zonnebloem verzekerd je weer van je bestaan, ook al zijn er veel zekerheden bij je weg gegaan. Met rolstoelen de duitse hobbelende kasseien op, als het ezeltje niet trok, kreeg het op haar/zijn kop. En zaten we al een knijpend tijdje te nat of droog, geen Duitse Bobbel of Berg was ezel dan te hoog. Dit wonder overkomt zieken of oudere nog zelden, doorzoek je Horizon met kantoren, vergeelde velden. Je merkt even niet dat er vele normen zijn verloren, waar ik alleen muren wist; wordt ook liefde geboren.
Sociaal verval
