Iets in mij zei; Maatschappij ik wordt moe, blijf met je opgelegde zorgen van me af; dicht en Verzet brandt in mij;dat het vlamt Het lijkt net of ik gehaaldt wordt vannacht. Maar gooi bij jullie toch die droefenis toe.
Donderdag 12 januari 2012
Wil niet alleen leven met ziekte en dood, dat geeft me nu soms reden tot klagen, ook ik heb als een koe meerdere magen. wat ook vraagt om romantiek en avondrood. Als ik me nu afvraag wat de dag me boodt, zien en horen van zieken hun levensvragen. Verliezen van tijd door piekerende dagen. Blijft weinig wat aan leven me overschoot. Ik wil gewoon wat anders aan mijn hoofd. Dagen die me niet ziek en eenzaam maakt. En zoals Toon zei; naar het leven smaakt, Een vlam die brand en niet wordt gedoofdt Wil geen Leven met alleen tranen vergieten, wroegingen die aan tijd van leven knagen. Met zieken, hopen en om wat liefde vragen. Ik wil gewoon met jullie; ook het leven zien. Dagen, die weer voor me naar leven smaken.
Onheilsboden. Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis…
Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis. met voor mj; nu nog holler klinkende trap. Buiten de Toren laat ze; toch de sterren zien, die de Koster tot onheilsbode lijken te maken. van een voor vele naderend zorgenvol leven; wat in vele ogen een ondergang gaat geven. Buiten klokken; laten kranten het onheil zien, die voor vele vandaag een onheilsdag maken. Tijdingen die velen na vandaag gaan raken; of valt het allemaal voor U wel mee misschien.
Vandaag wil ik alleen horen lieve zachte stemmen, die alleen willen praten over de vele mooie dingen. die dan plotseling hoorbaar je dan gaan omringen. met zacht op de achtergrond lieve kinderstemmen. die aan bloempjes vragen; voor je te gaan zingen. Kom lieve vlinders; kom fladderderend naderbij, ach lieve krekels komen jullie toch ook aan mijn zij. voor de zieke dichter zingen; over die mooie dingen. die dan als accoorden door Alpen en bossen klinken. Hoor een gonzend geluid, wat me nu uit riet ontsluit, mooi glooid de zon de kleuren uit het riet voor me uit. Het lijkt en hoort; of vlinders en riet naar me wuiven, een verlangen naar het zonnetje, wat aan komt stuiven.
Mijn verlies maakte een hart zonder rustniet met jullie gelukkig door met het leven.
Samen begingen we nog wegen zonder beven.
Zag nu nooit geen luwte meer aan de kust.
Ik poogde steeds weer tegen beter weten in;
te vergeten hoe je het historisch samen had.
Steeds weer gaven nieuwe wegen weinig zin,
toch blijf ik zoeken naar een nieuw levenspad.
Liefde blijft verliezen van zijn historische rol.
Je hart blijft steeds in die van mij uitverkoren.
Brak daarna ook harten maar nooit glorievol.
Nieuwe Liefdes voelde nooit meer als te voren.
De Lucht is nog zwart, en sluit weer zijn kring.
wolken lijken nu weer te plakken; neer op neer.
Weer te verduisterten de lichte feestdagensfeer.
Liefste hoop dat het niet blijft; een verademing.
Opgelegde Zorgen
