De naderende Lente liet zich al geweldig voelen; leek te naderen, het einde van het Winterseizoen. Ook zag je aan bomen, heesters het eerste groen. Zachtjes naar buiten mijn tafel en de zomerstoel.
Dronk met buur een glas wijn als de Lente-zegen; blij dat ik ook geen bladeren meer hoef te vegen. Tot de Winter,dra boos weer ten tonele verscheen. En hoe hard hij dat deed; zo is er toch geen een.
Zet maar eens op de ijsvloer uw zware beentjes; laat zien hoe vrolijk wij dan toch nog kunnen zijn. Wat dacht gij; zouden we die lof nog waard zijn. Ach; laat kriebelen in de schaatsen uw teentjes.
Beter zo; dan dat het Voorjaar wat gaat knoeien; laten we niet het weermannetje gaan verfoeien. “Ach kom,,; de Lente is al lang weer onderweg; Of zit steels lachend achter de bocht in de weg.
auteur:Adrie.10.2.2012.
Buur zijn schalkse verhalen
