Donderdag 23 februari 2012
Ben de komende week vanaf a.s. Vrijdagmiddag tot volgende week zondag
weer op bezoek in Maasland Midden-Delftland om daar weer even
tot mezelf te komen...Er is even teveel gebeurd..
Wens jullie een heel
mooie Vrijdag, weekend en weer
een heel mooie nieuwe week...Met heel veel liefs
en knuffffies van Adrie.
Woensdag 22 februari 2012
Lieve rode blosjes. Zie in gedachte weer haar kil en strak gelaat; de mijne met onbegrijpelijke rimpels getooid. Zij waarschijnlijk met winn…
Lieve rode blosjes.
Zie in gedachte weer haar kil en strak gelaat;
de mijne met onbegrijpelijke rimpels getooid.
Zij waarschijnlijk met winnaarspluim getooid.
Als hare Majesteit;die daar trots voor me staat.
Strak gelaat; ooit met lieve blosjes geweest;
maar die lijken ergens anders rond te zweven.
Haar mooie ogen ooit zo lief en open lezend;
maar achter ons net als de weidse kim en zee.
Onze liefde toen steeds een mateloos verlangen;
zet me niet meer met dat verlangen bij haar neer;
nee; kille aanwezigheid; verwondt me nu te zeer.
Als rode rozen toen altijd blozend van je wangen.
In mijn gedachte; nog onze gelukkige stap en dag;
het bleef wringen dat ik je nog zo heb lief gehad.
Nu dool ik nog wat ;met leeg hart en lege aktetas.
bid weer dat ik nooit meer voor je liefde bezwijk.
auteur:Adrie.22.2.2012.
Een Arts
Haar nors gezicht en strak gevormde mond,
nooit tot lach of warme woorden bewogen.
Grote machtige bijna kwetsende koude ogen;
steeds peilend hun hart en ziel hun grond.
Waakte er voor; dat ze hun hart verstond.
Steeds spiedend naar verdriet uit het hoge.
Lachend werd hun alleen trots toegeworpen.
Haat omdat je alleen hun spot bij ze vond.
Vriendelijk woord bijna honend toegeworpen.
Voor zichzelf hield ze haar gevoel omsloten;
keek steeds of zelf hun licht uit wilde doen.
Voelde en zagen in haar hart toch wat gevoel.
Tussen hun een kloof waar ieder steeds voor stond;
een kloof; niet te overbruggen; dieper dan de hel.
Te horen haar machtige stem als uit een intercom;
een macht staande als op een betonnen fundament.
auteur:Adrie.21.2..2012.
Het verlaten van de Kerk.
Mijn hemel;steeds meer gelovige verlaten de kerken;
en worden steeds meer Kerken een bouwvallig pand.
Straks op markten te zien; kandelaars, gouden kelken;
in Cafés; straks de kruisweg van Jezus aan de wand.
Ja, men ziet; met deze onrustige geluiden en dagen;
dat de mens soms gedreven wordt bij tijd en vlagen.
Van zekerheid beroofd; worden weer zakdoekjes nat.
Tijden veranderen vaak als het vallen van het blad,
Maar nog velen horen in het hoofd klokken luidden;
na het verstommen van de vele gebiechte geluiden.
Laat vele gelovige; toch niet naar Goden begeven;
geloof dat vele zuiverheid en de kracht moet geven.
auteur:Adrie.20.2.2012.
Even weer op bezoek in Delft..