Zondag 2 september 2012
Mijn ochtendlied
Mijn ochtendlied.
Het zonnetje lacht me steeds toe al vele weken;
ziet hoe de wereld rondom; somber en duister is;
ziet en leest weg spoelende woordjes bij de Beken.
Hij hoort, leest dat mijn woordjes nu gefluister is.
Hoe de Politiek nu haar monden aan het kuisen is!
Mijn Lief ziet nu tranen op mijn wangen ontluiken;
streelt mijn tranen; lief steeds van mijn natte wang;
ziet liever weer een lach in mijn pretogen opduiken;
met mijn dicht en lied weer strijdvaardig en zuiver!
Maar we voelen ons nu soms zo alleen wij beiden;
alleen begrepen door de beweende rode natte rozen;
die met ons zien; de harder en koelere sociale tijden.
Ze blijven onze trouwe lieve vriendjes; zo eindeloos.
Het zonnetje zag ons naar de donkere avond dwalen,
tot hij ons bij de ochtend weer onder zijn stralen beziet.
Maar hij hoort aan mijn snelle snakkende ademhaling;
mijn juist gezongen beëindigend groetend ochtendlied,
auteur.Adrie.2.9.2012.
