Donderdag 12 januari 2012
Wil niet alleen leven met ziekte en dood, dat geeft me nu soms reden tot klagen, ook ik heb als een koe meerdere magen. wat ook vraagt om romantiek en avondrood. Als ik me nu afvraag wat de dag me boodt, zien en horen van zieken hun levensvragen. Verliezen van tijd door piekerende dagen. Blijft weinig wat aan leven me overschoot. Ik wil gewoon wat anders aan mijn hoofd. Dagen die me niet ziek en eenzaam maakt. En zoals Toon zei; naar het leven smaakt, Een vlam die brand en niet wordt gedoofdt Wil geen Leven met alleen tranen vergieten, wroegingen die aan tijd van leven knagen. Met zieken, hopen en om wat liefde vragen. Ik wil gewoon met jullie; ook het leven zien. Dagen, die weer voor me naar leven smaken.
Onheilsboden. Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis…
Vanmogen na de krant; de klokkenluider, die met droeve statig te horen luide stap, met onheilstijding klimt in zijn duisternis. met voor mj; nu nog holler klinkende trap. Buiten de Toren laat ze; toch de sterren zien, die de Koster tot onheilsbode lijken te maken. van een voor vele naderend zorgenvol leven; wat in vele ogen een ondergang gaat geven. Buiten klokken; laten kranten het onheil zien, die voor vele vandaag een onheilsdag maken. Tijdingen die velen na vandaag gaan raken; of valt het allemaal voor U wel mee misschien.
Vandaag wil ik alleen horen lieve zachte stemmen, die alleen willen praten over de vele mooie dingen. die dan plotseling hoorbaar je dan gaan omringen. met zacht op de achtergrond lieve kinderstemmen. die aan bloempjes vragen; voor je te gaan zingen. Kom lieve vlinders; kom fladderderend naderbij, ach lieve krekels komen jullie toch ook aan mijn zij. voor de zieke dichter zingen; over die mooie dingen. die dan als accoorden door Alpen en bossen klinken. Hoor een gonzend geluid, wat me nu uit riet ontsluit, mooi glooid de zon de kleuren uit het riet voor me uit. Het lijkt en hoort; of vlinders en riet naar me wuiven, een verlangen naar het zonnetje, wat aan komt stuiven.
Mijn verlies maakte een hart zonder rustniet met jullie gelukkig door met het leven.
Samen begingen we nog wegen zonder beven.
Zag nu nooit geen luwte meer aan de kust.
Ik poogde steeds weer tegen beter weten in;
te vergeten hoe je het historisch samen had.
Steeds weer gaven nieuwe wegen weinig zin,
toch blijf ik zoeken naar een nieuw levenspad.
Liefde blijft verliezen van zijn historische rol.
Je hart blijft steeds in die van mij uitverkoren.
Brak daarna ook harten maar nooit glorievol.
Nieuwe Liefdes voelde nooit meer als te voren.
De Lucht is nog zwart, en sluit weer zijn kring.
wolken lijken nu weer te plakken; neer op neer.
Weer te verduisterten de lichte feestdagensfeer.
Liefste hoop dat het niet blijft; een verademing.
Daar stond als een jonge statige schone; een Lepelaar mijmerend aan het strand; in haar bek een kikker net pas overmand. Wat nog reste waren zijn kwakende tonen. Maar had gij niet de bodem een bloem ontrukt; de mooie Dichterswoordenbronnen geledigd. Hongerige poezie-lezers behoeften bevredigd. In gedachte aan boezem voor innerlijke vrede, snel schaamtevol de Natuur te zijn ontvlucht. De Lente begint in gedachten al te groeien zie ook mooie rode rozen al gaan bloeien; voor mij bewaard de rode roos, nog te goed. Zo lang de bloemen nog bloeien op Aarde, wandel ik nog vrolijk zingend de toekomst in. met aan mijn zij, de Natuur als mijn Godin.
Ik had een heerlijke droom deze nacht. Een heel lieve veel vertellende droom. Zag mijn liefste ineens voor me staan,. Haar armen omhelsde een mooie boom. Zij noemde mij veel van mijn ondeugden, die zij koesterde en ik schaamtevol bezat, zoals veel van die bedachte verdiensten, Doch die ik schaamtevol; bezeten had. Zij snoeide noest al het wilde er van af; en stak die lachend midden in mijn hart. Nooit had ik zo een warme lach gezien, wat geheel oplostte; onze pijn en smart. Haar ogen; blauw van vergeet mij niet, mijn ogen; liefdevol waarbij alles week, zelfs de krekel verlegen fluisterend lacht. Nee lieverd, ik vergeet nooit die kracht; die ons nu zo mooi samen heeft gebracht.
Ik wacht met dichten een Jaar, tel een ogenblik; om straks gelukkig te kunnen zeggen; ik overwon. U zeggen; wij waren toch dichtvrienden; U en ik. Wij dronken immers van die zelfde liefdesbron. Wat verdrietig en verslagen lig ik nu in mijn stoel; naast een tafel; met rood en groen kerst-kleed. Ik wilde gaan schrijven met een voor opgezet doel. Maar voel me nu overmand door het naderend leed. Zacht hoor ik lachen; de kritiekers geselende roede, eerst nog in milde zin; zacht aan mij geschreven; vol met lof, nog zonder blaam aan mij door weven; maar zie en voel mijn gegeseld hart gaan bloedde. Voorwaar lovende woorden zette me aan tot dichten; voel dat ik bij jullie geselende roede moet schikken. Maar liet ook vele dichters hun Raad aan mij richten. Voel nu wel verdriet; maar dat zou mij verplichtten. Tot ziens; weer bij een van mijn latere gedichten.
Mijn vakantie-verloven. Mijn kracht ontwijkt steeds de dood zijn zwerven; als hij steeds weer snel en schichtig voor me schiet. Die ijzige t…
Mijn kracht ontwijkt steeds de dood zijn zwerven; als hij steeds weer snel en schichtig voor me schiet. Die ijzige toon die dan weer achter zijn lippen vliet; of hij mijn wil laten stoppen met dichten en zwerven. Ik wil de dood ontwijken en nog lang niet sterven. Mijn Lezers; die zo de liefde in mijn hart steeds giet; heil die steeds de liefde in mijn woorden dan ziet; willen ook de liefde in woorden zien; dan pas sterven. 'O Vliet, wieg me weer op u deinend riet en je goven; U ziet toch hoe mijn ogen en hart nog naar U smacht. Het lieve zonnetje verscholen achter de grijze wolken; weer dromend gepeinz met diepe herinneringssmacht. 'O Vliet; gij bent nog steeds de vrouwe van mijn dromen; gij hebt mij te vaak; mijn hoofd aan U boezem gebracht. 'O Liefste; steeds de mooiste van mijn vakantie-verloven. Diepe verleidelijke kracht, die uit riet en golven smacht.
Woensdag 14 december 2011
Ik had een eigen engel en die heette Gabriel Die engel had ik nodig want ik kneep 'm als de hel Hij sloeg meteen zijn vleugels uit bij elk gevaarlijk spel Een heilig soort gevogelte: mijn engel Gabriel En onder glazen stolpen zag ik de Madonna staan D'r brandde dan een lampie bij en voor het slapen gaan Werden alle kinderen gewassen in de teil En dan het Onze Vader knielend op 't koude zeil Nu zit ik diep te denken wat het bidden toch zo zijn Dat deed ik vroeger nooit en daarom ging het toen zo fijn Ik steek nog weleens een kaarsje aan en ik sla nog wel eens een kruis Maar het gaat toch niet zo lekker meer als vroeger bij ons thuis Toch heb ik wel eens heimwee naar mijn engel Gabriel Ik heb hem wat verwaarloosd: dat is waar, ik weet 't wel Maar zit ik in de piepzak, in de rats of in de rouw Dan roep ik net als vroeger: Gabriel, waar zit je nou
Naar Leven smaakt
