Hartkronkels

Donderdag 5 augustus 2010

Zwart beschenen

Zwart beschenen

Vanuit macht lijkt nu ieder ding,

voor eeuwig te zijn verdwenen.

Alles wat me hier ter harte ging,

wordt weer met zwart beschenen.

Uw brieven zijn nu nog zwarter,

dan de ooit gedroomde nacht.

Ik zal je missen boven het strand,

zee-meeuwen pikkend uit je hand.

Nu voelt alles scherp en stekend,

zoals de smid zijn vonkenregen.

Brieven hebben een knauw gegeven,

wordt je nu in je Ambt verheven?

Zwart nu de Hemel rullig je strand,

stil als U het duinrijk voor me sluit,

maar lief laat het zonnetje me er uit.

Ik zal je missen mijn mooie Delfse land.

auteur:Adrie.5.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 augustus 2010

Witte rozen

Witte rozen

Met haar witte rozen voor mijn gezicht,

zie ik haar nog zacht naar binnen treden,

sierlijk en luchtig met haar snelle schreden.

Haar ogen heel flonkerend op mij gericht,

mijn ogen dan spiegelend op haar gezicht.

Maar de les zou ik snel moeten dragen,

ook mijn hart wachtte er snel ontluistering.

Richt nu mijn hart op alles wat mooi is,

wil list en bedrog niet zien zegepralen,

vertrapt,en bedrogen mij te zien dwalen,

als je wil, dan wordt ieder einde een begin.

Ik wil nu een andere mooie tijd doen leven,

die weer betekenis aan het leven gaat geven.

Anders dan de dingen die we samen deden,

maar nu reëler dan onze liefdes fantasie.

auteur:Adrie.3.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:51 Reageer op dit bericht

Maandag 2 augustus 2010

Voer voor Logen

Voer voor Logen

Men zegt Jongeren niet dat dromen bedriegen,

als zij dan van die mooie dromen voor zich zien,

laten zich als mens door dromen in slaap wiegen.

We hebben dan geduld, omdat ze vaak vervliegen.

Ontnemen hun mooie dromen dan ook liever niet.

Ja, enkele dromen zullen zij de waarheid vinden,

zeker als die dan elkaar met hun fantasie verbind.

Zullen echte vrienden ooit verraders vinden,

als zij hun, het lood aan de vleugels binden,

wat hun dan drukt met de neus in de grond.

De mooiste bloemen aan hun pad ontsproten,

lijkt dan weer dezelfde wildernis als voorheen.

Geliefden die samen eerst van het leven genoten,

zien dan soms plots hun gezamenlijke weg gesloten,

radeloos, en bedrogen zoeken ze dan om zich heen.

Zij sluiten dan verdrietig teleurgesteld de ogen,

en keren zich dan vaak walgend van het leven af,

wat ze dan vaak worden, is voer voor de Logen,

geboren uit pijn, verdriet, en bedrogen dromen.

auteur:Adrie.2.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:21 Reageer op dit bericht

Zondag 1 augustus 2010

De Pastorie tuin

De pastorietuin

Soms zoek ik naar mooie herinneringen,

om weer vreugd te geven aan het heden.

Mooi was het kinderspel wat wij deden,

dan geboren uit onze rijke kinderfantasie.

De rijk gevulde boomgaard van de Pastorie,

stevig ommuurd met dikke grijze stenen,

als omsluiting van het rijke roomsche leven,

een rijk wat alleen de Pastoor mocht betreden,

iets wat ik in mijn speelse kinderjaren niet zie.

Maar God zat 's avonds aan met ons gezin,

en achter elke deur kon de duivel komen,

die nam ons dan rücksichtslos de hel mee in,

ik weet niet hoe we dan konden ontkomen?

Ik weet niet of het kind zijn ons is ontnomen,

maar eens krijgt ieder einde een nieuw begin,

en steeds in onze herinnering weer opgenomen.

auteur:Adrie.1.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:08 Reageer op dit bericht

Zondag 1 augustus 2010

Paarse jurk

Paarse jurk

Soms zie ik ze wel lopen,

vaak s'avonds op straat,

in een versleten paarse jurk,

jij die eigenlijk niet bestaat.

Of mager in een zwart pak,

krijtstreepvan Bijenkorfsnit,

geleend mijn vaders gelaat,

of tot mijn grote schrik,

zie ik soms in een spiegelruit,

mezelf die daar verder gaat.

auteur:Adrie.1.8.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:06 Reageer op dit bericht

Zaterdag 31 juli 2010

zwevende vogels

Zwevende vogels

Loop drijfnat door de regen,

beelden voor U te vangen,

zoals mijn buur van negen,

haar nieuws verlangen.

Of vertel U dat ik gister,

weer liep vrolijk en blij,

mijn liefde aan mijn zij.

Ja het leven van een dichter,

gaat niet altijd over rozen.

maar lijk soms een werkloze.

Ik wil u ook laten zien hoe,

wreed soms het dichten is.

Laat zweven mijn gedachten,

als vogels naar hun aard,

drijvend op hun vleugels,

tot de thermiek rusten gaat.

auteur:Adrie.30.7.2010.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:18 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 juli 2010

Nachtegaaltje

Nachtegaaltje

De meeste van mijn Dicht en schilder jaren,

verstreken in een tijd van pijn en ziektedagen.

Schreef van het Nachtegaaltje in het lommer,

als het zonnetje weer zijn stralen had gespreid;

dan met pen en papier zonder echte kommer;

zwierf door bos en woud; door de heerlijkheid.

Als ik nu terugblik over mijn kunstverleden,

blijft er niet veel meer over wat me spijt,

al vroegen enkele levenslessen wel respijt.

Ook werd de tijd soms wat jammerlijk besteed.

Schilder en dichtte dan ook steeds over natuur,

dacht en vond steeds dat ze bij mij hoorde,

zoals de vele seizoenen ook verbonden zijn,

en zo zitten we al vele jaren in dezelfde trein.

Meer dan een halve Eeuw was ik mezelf trouw,

en keerde steeds het kwaad mijn rug ten goede,

ontweek, wat me voor heengaan zou behoeden.

auteur:Adrie.30.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:04 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 juli 2010

Echte liefde

Echte liefde

echte liefde klinkt soms als een toverwoord,

vol gevoel van zoete harmonie en melodie,

dat lieve woord met haar geheim aan boord,

dat raadsel; gewild bezit van vele hun leven.

Maar wat het uitdrukt en wat het zegt,

geen dichter die het je echt zeggen kan,

en komt niet verder dan brokken gebed.

Al blijf ik met deze vraag nog rondwaren,

de tijd verstrijkt en kent geen medelij..

Liefde heeft een in het hart geboren grens,

die niet door bedrog wordt geschonden.

Maar als die gouden zeeën blijven stromen,

wachten ze alleen op mij, in deze liefdesdromen.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 28 juli 2010

Het lieve kleine roosje

Het lieve kleine roosje

'O lief klein roosje hoe komt gij nu zo bleek,

jij die eerst zo mooi en uitbundig kon bloeien,

Ach, het was deze zeer warme zonneweek,

nu verwelkte er veel mooie rozen en bloemen.

De hele natuur hijgde en brandde van dorst,

zelfs het zand stoof nu van droogte in het rond,

spleet zich op, en scheurde zo zijn mooie korst,

maar naderende regenwolken, lestte de dorst.

Floot nog even een lief deuntje op mijn fluit,

het was het lieve roosje gegund de schavuit,

kuste haar lieve rozenmondje, piepte het uit,

was duidelijk niet voor andere; als haar beduidt.

De volgende dag, zo laat als ze had verwacht,

trof ik haar aan, drukkend het kopje naar voren,

was me door de drukte deze dag niet verloren,

ja, lief roosje; hoorde gefluister tot in de nacht.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:52 Reageer op dit bericht

Maandag 26 juli 2010

Tranenvloed

tranenvloed

Bedeesd begroette de morgenstond de wolkengordijnen,

verloren gegaan het zonnetje zijn mooie zegenstralen,

die van het doffe zwart, weer zacht licht ging maken.

Volgde haar zo lang haar heerlijkheid bleef schijnen.

Grauw is nu de Hemel en verlaten en stil het strand.

Volg de wolken die het zonnetje hebben verdreven,

het zonnetje, wiens zachte licht de mensen liet leven,

zijn stralen hebben we geproefd, de schaduw misprezen.

Nu de nacht reeds vroeg verschijnt door het lover,

en de dag van de avond kim ons al vroeg begroet,

zie ik vertederend verdwijnen het zonnetje zijn gloed,

wat vreemd bij me opriep, een verliefde tranenvloed.

auteur:Adrie.26.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:26 Reageer op dit bericht

Archief