'œDubbele verhuis van computeroma'

    Al sinds 1976 worden computeroma en ik regelmatig gevraagd om enkele dagen als gastfamilie te fungeren voor buitenlandse muzikanten, volksdansers e.d. Zo hebben we al heel wat nationaliteiten “over de vloer” gehad: Noren, Britten, Fransen, Polen, Spanjaarden, Duitsers, Zweden, Zwitsers en ik vergeet er zeker nog andere.
   Begin dit jaar hadden we beslist om met dat engagement te stoppen, gelet op onze euh… gevorderde leeftijd. Maar intussen hebben “ze” ons dit jaar al drie keer met aandrang gevraagd om toch nog eens in te springen en telkens hebben we om verschillende redenen nog maar eens toegegeven.
   Zo hebben we vorige week twee leden (17 en 18 jaar) van een Bulgaars meisjeskoor 3 dagen onderdak verschaft. We hobbelden door onze conversatie via gebrekkig “Engels” van beide kanten. Mijn Engels stelt niet veel voor en dat van computeroma is nóg slechter; ik hoopte – tegen beter weten in – dat haar “Engels” misschien een beetje op Bulgaars zou lijken. Helaas bleek dat niet het geval: de meiden konden geen touw vastknopen aan het “Bulgaars Engels” van oma! Maar zij is een ervaringsdeskundige op het gebied van handen-en-voeten-conversatie en zo werden het ook deze keer toch weer gezellige dagen!

TOE(kom)MAATJE. Titel van een Proefschrift van een Antwerpse wetenschapper:

   ‘Selectieve Sonogashira-alkynylering van (pseudo)halopyridazin-3(2H)-ones als een nieuwe strategie voor de synthese van furo-, thieno- en pyrrolopyridazinones’   

Misverkiezing…
   Neenee, er ontbreekt geen “s”. Wie likkebaardend had gehoopt op een smeuïge tekst over (half-)blote madammen, en/of kommaneuker op een taalfout dacht te betrappen, is eraan voor de moeite!
   Luister. Een van onze zoons is van beroep muziekdocent en –pedagoog en lid van diverse orkesten en ensembles. Daarnaast – en daar gaat dit blogje over - treedt hij ook af en toe op voor een “minder klassiek geschoold” publiek, bv. ter opluistering van een of andere plechtigheid (huwelijk, begrafenis, jubileum, receptie…).
   Speciaal voor zulke gelegenheden heeft hij enkele mappen aangelegd met “lichte klassiekers”. Dat die stukken niet direct tot zijn persoonlijke favorieten behoren, blijkt uit de nogal onorthodoxe titels van die mappen; op één ervan staat bv. “Brol – smartlappen voor recepties waar geen eind aan komt (soort toiletpapier-muziek)”
   Binnenkort zal hij een mis-viering opluisteren in onze parochiekerk, met orgelbegeleiding door … kommaneuker (die naam zal wel niet in het parochieblad vermeld worden, vermoed ik); ik was daar vele jaren de vaste weekend-organist. En nu komt het: het opschrift waarmee zoonlief die map heeft versierd, luidt: “Mis-muziek (daarom geen misse muziek, enkel muziek om te kiezen voor in de mis, een soort misverkiezing dus)”
   Ik ben jaloers op hem: niet alleen kan ik (eenvoudige amateur-muzikant) niet tippen aan zijn muzikaal talent, hij steekt me ook nog eens de loef af met zijn geestige taalvondsten.

   Af en toe schrijf ik aan mijn krant (Gazet van Antwerpen) een lezersbrief over iets dat me dwars zit. Ze worden lang niet altijd opgenomen maar ik heb daar geen probleem mee: een krantenredactie heeft nu eenmaal het volste recht om blabla van lezers al dan niet te publiceren. Toch geef ik het niet op en soms word ik voor mijn hardnekkigheid “beloond”, al komen mijn gepubliceerde brieven bijna steeds min of meer “verminkt” in de krant.
   Vandaag 10.10 is het toch weer eens gelukt. Gisteren 9.10 schreef GVA dat “Lotto spelen in groep” een middel is om “winst te maken”, hetgeen echter een weid verbreid misverstand is! Wat ik echter helemaal ongepast vond, was een bericht in de krant dat een groep in Bornem bij de Euromillions gewonnen zou hebben, terwijl GVA zelf op 29.9 had geschreven dat die groep in plaats van de gedroomde winsten meer dan 80% van de inzet verloren had zien gaan…!! (zie details in mijn blog van 1.10).
   Prompt luchtte ik gisteren in een e-mail mijn ergernis over de misleidende adviezen van de krant, en voilà: deze keer bingo! Mijn brief staat vandaag 10.10 in de krant, al heeft GVA mijn kritische noot over haar benadering geschrapt zodat er alleen een “brave” versie overblijft, maar kom, 't is beter dan niets.

   Gazet van Antwerpen berichtte met veel bombarie over een initiatief van een krantenwinkel in Bornem, om met een groot aantal klanten zoveel mogelijk loten van Euromillions te kopen en zo de kans op winst te vergroten. “Ik zeg meteen mijn werk op als ik win”, zei een van de deelnemers; “bij winst zit ik morgen op het vliegtuig naar een onbewoond eiland, de rest geef ik aan mijn kinderen”, droomde een andere. Ik was stomverbaasd over zoveel naïviteit, want hoeveel loten je ook koopt, de kans op een grote prijs blijft altijd even groot (dus klein!). Anders gezegd: je mag al blij zijn als je je inzet terugkrijgt. De enige die echt zeker is van winst, is een lotenVERKOPER die zelf niet meespeelt maar zijn percent krijgt op de verkochte loten.
   In Bornem werden maar liefst 8020 loten verkocht  à 10 euro/stuk, een totale inzet dus van maar liefst 80.200 euro. Maar in plaats van de vele miljoenen waarop nogal wat deelnemers hadden gerekend, beliep de totale prijs maar 13.400 euro, anders gezegd: per saldo bedroeg het globaal resultaat een verlies van 66.800 euro … (GvA 29.9.2008)
   Voor alle duidelijkheid: ik gun iedereen de KICK van het gokken, maar het lukt me niet, de LOL ervan in te zien.

   Voor de tweeëntwintigste keer (de vierde keer dit jaar) trokken computeroma en ik de voorbije week voor een korte wandelvakantie naar onze vertrouwde stek in de Ardennen. Omdat we stilaan alle wandelingen in de streek nu wel kennen, besloten we ons actieterrein een 20-tal km. te verleggen en reden naar Laroche, waar we op het Bureau de Tourisme een wandelkaart kochten.
   We opteerden voor “wandeling nr. 4”, vermeld als “zeer gemakkelijk, uitsluitend via verharde wegen en geschikt voor kinderwagens”. Aan de oever van de Ourthe vonden we de eerste wegwijzer: een rode ruit met “nummer 4”. Bij een volgend kruispunt bleek de rode ruit vervangen te zijn door een groene bol, een beetje verrassend natuurlijk maar we hebben in de voorbije jaren wel vaker vreemde bewegwijzeringen en beschrijvingen meegemaakt, dus stelden we ons niet te veel vragen over rode ruiten of groene bollen, zolang het juiste nummer 4 er maar op stond.
   Na een tijdje leidde de zoveelste “groene bol nr. 4” ons via een wat smaller bospad nogal steil naar boven. Toen we na een tijd nog steeds aan het klimmen waren en we soms noodgedwongen door de modder moesten baggeren, beseften we gefrustreerd dat ook in Laroche de wandelinformatie niet altijd even betrouwbaar is. Gemakkelijk?, verharde wegen?, kinderwagens?, ja mijn voeten!
   En dat was nog niet alles: de “wandeling 4” op de kaart week volledig af van de werkelijke route op het terrein. We hielden even halt voor een ernstig bezinningsmoment. Teruggaan? Ja, maar uit ervaring weten we dat het heel riskant is om een bewegwijzerde route in tegengestelde richting te willen volgen. Pas toen we achter ons een rode ruit (!) zagen die wees in de richting vanwaar we kwamen, waagden we het er op; het bleek een goeie gok te zijn.
   En er bleek nog iets: toen we onze “waardeloze” kaart eens wat beter bekeken, lazen we bij de uitleg van de verschillende symbolen dat groene bollen verwijzen naar …. paardenroutes!!! Dedju! Conclusie 1: we hadden vroeger moeten snappen dat een groene bol niet hetzelfde is als een rode ruit…; conclusie 2: de toeristische dienst van Laroche was volledig van elke blaam gezuiverd; conclusie 3: bij ons volgend Ardennenbezoek staat Laroche bovenaan onze wandel-prioriteitenlijst.

TOE(kom)MAATJE Eindelijk!! Ik had me al dikwijls afgevraagd wie onze bevolking nu eens haarfijn zou vertellen waar we op moeten letten als we willen kamperen in de buurt van … beren. Bij de VRT hebben ze nu eindelijk beseft dat iedere burger die zichzelf serieus neemt, nu al jaren met spanning zit te wachten op de nodige raadgevingen terzake. En ziedaar: hedenavond 13 september 2008 in Man Bijt Hond op TV-één werd het ons allemaal uit de doeken gedaan. Oef, beter laat dan nooit!

   Deze week werd ik pijnlijk getroffen door een reclame voor een nieuwe maar super-onveilige 3-deursauto. Ik kon me niet inhouden en herinnerde de ter zake bevoegde minister Renaat Landuyt aan een vroegere correspondentie die ik met hem over dit gevaarlijk type van auto’s heb gevoerd. Ziehier de tekst van mijn e-mail van jongstleden woensdag 3.9 aan de minister:

“””Mijnheer de minister, 

Op 12 maart 2007 suggereerde ik U via e-mail enkele mogelijke maatregelen ter verhoging van de verkeersveiligheid. Zo pleitte ik (ondermeer) voor:
   “het ontmoedigen van het gebruik van personenauto’s door meer personen dan het aantal plaatsen van waar de passagiers in noodgevallen de wagen onmiddellijk kunnen verlaten. Ik bedoel hier uiteraard auto’s met een achterbank maar met slechts twee deuren (vooraan). Passagiers op de achterbank van zo’n wagen zitten bij een ernstige aanrijding als ratten in een val; zeer onlangs nog stierf zo iemand omdat men hem niet tijdig uit de brandende wagen kreeg. Beter nog dan dergelijke situaties te ontmoedigen zou uiteraard een radicaal fabricageverbod van zulke wagens zijn, maar ik besef dat zo’n suggestie onrealistisch is vanwege commerciële belangen van constructeurs e.d.”

U antwoordde mij op 23.4.2007 als volgt: “Uw opmerkingen in verband met de onveiligheid van 3-deurswagens (…) zal ik zeker in beraad nemen. Het zijn belangrijke voorstellen die de verkeersveiligheid kunnen verhogen”
   Mag ik U vragen of dit beraad intussen heeft plaatsgehad en tot welke conclusies het heeft geleid? Ik werd aan de kwestie herinnerd toen ik vandaag een reclame las voor de “nieuwe Mazda-2,  3-deurs” waarin veel nadruk werd gelegd op de “veiligheid en het comfort”, maar uiteraard geen woord over de levensgevaarlijke positie van de passagiers op de achterbank.

Met vriendelijke groet, …..”””

 TOE(kom)MAATJE. Een rake uitspraak van journaliste Mia Doornaert van De Standaard, onlangs op VRT-radio1: “Camera’s staan niet waar nieuws is; nieuws is waar camera’s staan”. Voor de goede verstaander: wat er in de wereld ook gebeurt, het zijn de tv-makers die beslissen of we het mogen weten of niet.

   Vrijwel dagelijks kom ik in GvA wel iets tegen waarop ik zou willen reageren, maar meestal houd ik me in, al was het maar om praktische redenen of omdat het sop de kool niet waard is. Maar als ik zie dat het publiek in belangrijke zaken misleid wordt door flagrante leugens of halve waarheden, dan wil ik wel eens een lezersbrief sturen.  Natuurlijk beslist de redactie vrij over evt. niet-publicatie van mijn brieven, wat trouwens nogal eens gebeurt; ik heb daar geen probleem mee, bovendien zie ik mijn brieven soms wel degelijk gepubliceerd.
    Deze week was het weer raak (of beter … mis?);  geen enkele reactie te bespeuren op een nochtans belangrijke fout in GvA van 27.8., dus ook niet mijn commentaar. Maar gelukkig heb ik zelf nog altijd mijn blog om mijn frustraties op af te reageren. Oordeelt u zelf over mijn “geweigerde” lezersbrief: