uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
24-07-2008
welke soep denk je...?
De laatste tijd eten we juist nog groentensoep, gemaakt met groentenbouillon. Het komt erop aan dat ik meer dan 10 kg kwijt raak en niet meer terug bijkom. Alle methoden doen je vermageren maar zodra je ophoudt met die intens te volgen komen de kilotjes er rapper terug bij dan dat ze wegsmolten. Methodes waar je dit niet mag eten en dat niet samen met iets anders zijn te drastisch. Weight Watchers heeft dat niet. Hier mag je alles eten waar je goesting naar hebt maar je moet er de puntenwaarde van kunnen inschatten. Groenten en vele fruitsoorten hebben geen puntenwaarde. Zo kan je altijd groenten eten tot verzadiging maar je moet veelzijdig eten...ook vlees of vleesvervangers.
Nu zijn we letterlijk en figuurlijk uitgerust om onze kleinzoon te ontvangen en er voor te zorgen. We krijgen het in bruikleen van een neef waar we gisteren goed ontvangen werden. Het zal een vaste plaats krijgen en die plaats kunnen behouden tot hij er uitgegroeid is.
Het is nu een maand geleden. De meeste pijn is dan ook geleden! Het was een hele poos geleden dat ik nog eens onvrijwillig de grond had gekust.
Zo erg als het plaatje laat vermoeden, was het niet. Voorzichtig zijn, niet alleen met de fiets maar in alles wat ik aanpak, dringt zich sindsdien aan mij op. De minste verkeerde beweging en ik sta weer krampachtig vast alsof ik een roestig fiets ben die langs alle kanten kraakt en piept.Ik heb al geen zittend achterwerk maar nu lijk ik op weg met de ongedurigheid in persoon. Wordt ik zelf een puur stuk ongeduld dat in beweging moet of in platte rust.
Mijn sterretjes hadden meer kleur. Ik hou van kleur maar niet van die ......sterretjes.
Plots, heel plots is het dan boven de 30°. Gelukkig duurt dat hier nooit heel lang. Nu slechts één dag en het verschil is danig groot. Het donderde behoorlijk en heel wat regen moet er zijn gevallen want mijn regenbak van 1500 liter die de laatste dagen goed was gezakt liep deze morgen over. Ik heb niet veel gehoord. Eventjes heb ik geluisterd naar de regen op het dak maar ik ben zeer vlug terug ingeslapen na een sanitaireonderbreking.
Het is een droom en het hoeft niet steeds ons terras te zijn. In de lente, de zomer of de herfst, als e zon het toelaat. Het voelt altijd als een feest. Maar mijn voorkeur gaat naar het onze, in het groen, in de zomerbloemen. Met of zonder parasol, bij mooi weer ben ik nog altijd bij voorkeur thuis, met ons twee.
Slechts heel kortetijd voelde ik me goed. Na de hernia van vorige maand, zit ik nu geplaagd met hevige spierpijn in de zij. Een spierverrekking, zei de dokter. Wat heb ik eergisteren verkeerd gedaan.Ik ben bijna de hele dag op schok geweest en tegen de avond heb ik braambessen geplukt tot op 1m90 hoogte. Ja zelfs zulk een onnozel werkje kan ik niet meer aan zonder pijnlijke gevolgen.Ik ben er wel mee.
En dan kan je bijna geen weg, tenzij je pijnstillers neemt. Ik kan nu niet verder maar ik haat dat.
Ik beleefde iets heel vreemds met hommels. Het was eerst een paniekverhaal maar het sloeg om in de goede richting. Het sloeg wel ei zo na aan mijn hart.
Gisteren om zes uur in de morgen kom ik voorbij de lavendelstruik. We hebben er maar één maar je kan er U tegen zeggen. Mijn aandacht was getrokken en ik ging nader toekijken. Verwonderd ging ik heel dicht bij. Een tiental hommels leken verschrompeld aan de bloemen te hangen alsof ze die in een laatste adem krampachtig hadden vast gegrepen en in hun dood niet meer gelost. Ik haalde om 8u Let erbij die mijn indruk bevestigde. Beschuldig mij dus niet dat ik aan het slaapwandelen was. Verbijsterd schreef ik prompt een mail naar een paar mensen van natuurpunt maar het is verlof en ik kreeg tot nu toe nog geen antwoord. Heel verwonderd was ik toen ik om negen uur met mijn fototoestel in aanslag vaststelde dat ze allemaal verdwenen waren en dat het gonsde van het leven. Deze morgen om zes uur, in de regen was ik weer op post en tot mijn verwondering waren er opnieeuw die daar blijkbaar hadden overnacht. Ze zijn deze morgen niet met tien maar ze zijn er hé. Het lijkt op een fictief verhaal maar jullie mogen gerust komen kijken maar dan om zes uur in de morgen hoor want overdag is er niets te zien. Kunnen de mensen van natuurpunt mijn verhaal bevestigen?
1) Die zouden bedwelmd door de nectar van de lavendel, daar in slaap vallen, een beetje onderkoelen en enkel wakker worden als hun lichaam opnieuw op t° komt.
2) Ze zouden plots te koud hebben gekregen en daar als verstijfd en schijndood moeten blijven hangen tot hun t° hoger wordt en ze opnieuw in beweging komen.
Geef toe, beide reacties liggen dicht bij mekaar, vloeien zelfs wat in mekaar maar aangezien het die nacht 16° is gebleven en ze toch 1m tot 1m20 boven de grond hingen zou de eerste theorie er wel eens dichter bij kunnen zijn. Toch wacht ik op het antwoord van een specialist.
Biologen,wakker wordenen rustig mijn blogje komen lezen!
Eind februari zag ik het plots niet meer zitten. De tuin riep dwingend om dringend te beginnen en het was een eerder moeilijk voorjaar. Mijn rug hield me voor de aap en mijn humeur werd heel persoonlijk. Ik verzwaarde zienderogen en binnen heel korte tijd zou ik gewoon de tuin inrollen. Hoe actief ik ook werd, dat gewicht ging niet naar omlaag, integendeel. Hoe actiever ik werd, hoe meer ik at. vooral frieten en Franse kaas. Niet dat ik het ook op de Franse hun rug wil schuiven dat ik te zwaar werd, nee hoor. Zo ben ik niet. Het lag enkel en alleen aan mezelf. Ondertussen volg ik reeds zeven weken de weightwatchers en met succes. Ik ben met mijn 1m74, van 90,2 kg, in 7 weken teruggevallen naar 83,4 kg. Maar ik mag alles eten wat ik graag eet MAAR MET MATE. Ik voel me stilaan weer de oude. De vette frietjes zal ik laten en die vervangen door gebakken patatjes in de pan, met heel weinig vetstof. Mijn streefdoel is om tussen 75 en 77 kg te blijven.
De methode van de weight-watchers is de beste dat ik volgde tot nogtoe wat vermageren betreft. Zal het ook mogelijk zijn om na het vermageren tot op mijn streefgewicht, daarna mijn gewicht te behouden? Met alle andere methodes en gaangeleerde gewoonten, is het niet gelukt. In de kortste keren weeg je evenveel als voordien en ga je nog zwaarder worden. Zal de WW methode mij helpen. Ik heb in elk geval nu een beter zicht op wat mij nu juist deed verzwaren en dat zijn vooral: Vlaamse frieten, Franse en Belgische zware kazen en IJSKREEM. Gisteren waren we de hele voormiddag op schok om een nieuwe matras te vinden en 's middags nadat de koop was gesmoten zijn we op restaurant geweest. Als dessert nam ik een 'coupe Bresilienne'...amaai, ik schrik me bijna een bult als ik achteraf mijn 'points' opzocht voor de verschillende gerecht en ik bij de ijscoupes zocht. Ik mag 28 points per dag verzamelen. Ik zat reeds aan 29 met mijn ontbijt erbij. Na het avondmaal met vooral veel salade, tomaten en rode biet had ik 32 points. Dit is een teveel van 4 punten. Ik mag er 20 points overgaan maar moet ze tegen het einde van de week weggewerkt hebben door voor max 4 points per dag minder te eten. Vandaag streef ik naar 24 p zodat ik direct effen sta.
Hommels kunnen schijndood op bloemen blijven hangen. Het heeft te maken met een onderkoeling waardoor ze niet meer kunnen wegvliegen. Sommigen beweren dat ze een beetje bedwelmd zijn door de nectar en dan te koud krijgen zodat ze de nacht moeten doorbrengen op de bloem. Ze moeten dan wachten tot de zon opkomt en dan zijn ze plots verdwenen of opnieuw nectar aan het verzamelen alsof er niets is gebeurd. De eerste keer dat ik het opmekte was op de lavendel en er waren er ruim een tiental. Ik dacht al direct aan het vergif van de boeren in de omtrek waardoor er bijna geen vlinders meer zijn en ik dacht, moeten de hommels dezelfde toer op. Ik begon zelfs te doemdenken... wanner is het onze beurt. Ja je kunt dat zo hebben hé.
Gisteren werd het wandelpad in de Mascobossen te Zerkegem officieel ingewandeld, gepaard gaande met een groot feest van het bos. Ik ben samen met mijn buurvrouw, die bij Velt Jabbeke in het bestuur penningmeester is, per fiets naar Zerkegem gereden tegen 10u. Het was tegenwind en de belofte van redelijk weer hing in de lucht. We waren ingeschreven voor het Pitta festijn met varkensvlees. Het enige wat ik er kan van kan zeggen is dat het gewoon lekker was en als zoete broodjes naar binnen ging. Achteraf dronk ik nog een blonde Westvleteren en haalde door deze beide Items een hoge score in het WW puntensysteem. De vlekkeloze organisatie lag bij natuurpunt en Velt had er en promotiestand. Wij waren gevraagd om groepen te begeleiden naar de verschillende bostafereeltjes langs het bospad. Spijtig was ik mijn fototoestel vergeten waardoor deze bijlage fotoloos wordt. Ik ben drie keer met een groep het pad afgewandeld en was blij als ik de derde keer mij enkele ogenblikken kon neerploffen in een stoel. De terugweg ging zeer vlot want we handen de tamelijke wind in de rug.
De ene regenvlaag na de andere teistert ons humeur. Het is vakantie en het is zomer. In het zuiden kunnen ze bakken en braden en het is veel te warm om een poot te verzetten en hier is het herfst, midden van de zomer.
Ik weet opnieuw niet waar eerst gekeken. Ik ben met mijn Yoga herstart, elke morgen tussen 5 en 6u, zo een beetje op eigen manier maar in september ga ik opnieuw op kursus. Niet dat ik zover zal geraken als op de figuren maar ik zal toch opnieuw onderweg zijn. Het is niet alleen nodig voor mijn lichamelijke gezondheid heid maar ook voor de geestelijke. Opstaan heb ik een uurtje opgeschoven van 4 naar 5 omdat mijn rug erom smeekt. Je moet altijd luisteren naar de taal van je lichaam.
Ja, inderdaad...niemand kan mij straffen omdat ik mijn blog 'ad' wat verwaarloosd zou hebben maar ik weet gewoon niet waar eerst gekeken en dan neem ik eerst wat het dringends is. Er zijn op mijn documenten, afdeling afbeeldingen een massa foto's van bloemen en planten, van mijn tuin en van beelden genomen op een beeldenroute maar...wanneer zou ik die eens plaatsen? deze winter misschien. Ziehier toch een proefje....
Ik moet vlug naar de ontbijttafel want Let is veel vroeger opgestaan dan gewoonlijk en dus .veel kijkgenot en geniet van het luttele mooie droge weer, ook al is het wat frisjes.
Na de succesvolle tentoonstelling, in de tijdelijk buiten gebruik zijnde kerk, wegens werkzaamheden, van Veldegemse amateur kunstenaars, werd besloten om een kunstkring op te richten. De bedoeling was om enkel kunstenaars aan te spreken die te Veldegem woonden of die er geboren waren en later verhuisden buiten de gemeente. We waren met een ruime groep. Toen woonde ik in Oostkamp in de Klauwaert straat in de nieuwe wijk langs de Kortrijkse baan. Later zou ik trouwen en verhuizen naar St-Michiels. Ik werd na enkele jaren secretaris. Een taak die ik vervulde tot wij bouwden in Stalhille en ik geen tijd meer had, tenzij voor de bouw. Ik nam enkele jaren niet deel aan de tentoonstelling. Toen werd de groep uitgebreid en iedereen die wilde, waar die ook woonde, mocht deelnemen. Dat heeft maar zijn tijd geduurd. Verleden jaar, na de tentoonstelling gingen de meeste van de buitenstaanders er in groep vanonder en bleven vooral Veldegemnaars over. We werden gehalveerd tot een tiental kunstbeoefenaars. Wat ik altijd had geweigerd, gebeurde uiteindelijk toch. Ik werd voorzitter en moet nu mede met de twee andere bestuursleden een zo mooi mogelijk tentoonstelling opzetten. Van 70 panelen, vallen we terug op 40. We zullen beroep doen op schilderezels en in het midden zal ik een ruime verzameling beelden trachten op te zetten, op tafels, omdat er dit jaar geen sokkels beschikbaar zijn. Als bijkomende handikap mogen we de zaal niet in vóór het middaguur. Het zal een kwestie zijn van goede voorbereiding.
en als kers op de taart of wordt het een rotte vijg, moet ik ook nog een inleidend woordje plaatsen.
Laat mij toe, het kort en leuk te houden maar waar vind ik die leuke korte woordjes.Op zoek Daniël en maak er wat moois van.Ja zo af en toe moet ik wel een beetje mezelf oppeppen of er komt gedonder van of een allesomvattende leegte en ik hou van geen van beide.
De foto's hieronder tonen klaar en duidelijk dat er dingen zijn die af zijn en andere, waar nog heel wat werk aan is.
Verder werken, babbelaar, en hier niet langer zitten praat verkopen...jouw atelier wacht.
Ja, zelfkennis is een moeilijk ding. Je ziet jezelf nogal vlug als een perfecte cirkel maar door contact met anderen, ontdek je al vlug dat je een veelhoek bent met al dan niet veel scherpe hoekjes en kantjes. Het huwelijk is daarbij een uitmuntende oefening maar je moet luisteren naar de partner en je niet blind staren op zijn of haar hoekjes en kantjes van minder fraaie aard. Neem nu mijn foto apparaat. Eerst was er eentje met 1 megapixel, gekocht voor een 'habekratz' en dat was duidelijk aan de weinige kant. Veel moeite om mijn partner te overtuigen was er niet nodig en voor mijn verjaar kreeg ik een goedkoop geval uit de aanbiedingen van Aldi. Dat het merkelijk beter was met veel meer mogelijkheden dan het eerste digitale wondertje, kan ik niet ontkennen maar het was nogal omslachtig en minder praktisch met geen te klare en scherpe foto's tot gevolg. Er kwam een klein en handig modelletje in de aanbieding van diezelfde markt en ik zette mijn oog daarop maar van de wederhelft kwam objectie. Na veel gepraat en woorden kon ik haar toch overtuigen maar al vlug ontdekte ik dat het wel een handig ding was maar dat ik beter voor het dubbele van de prijs iets had aangeschaft dat wat meer scherpte had met wat meer gemak en dat vooral perfecte foto's kan nemen van heel dicht bij. Nu stuit ik op hardnekkig verzet en ik heb er begrip voor. Ik heb goed bestudeerd en van onder naar boven, van links naar rechts nog eens de handleiding gelezen voor het huidig 'bizoetje' en ik heb niets anders nuttigs gevonden dan het feit dat, als ik het toestelletje zeer stil houd, de foto's van op zekere afstand genomen, allemaal scherp zijn. Graag zou ik iets kunnen kopen dat ook dichtbij, scherp resultaat geeft. mijn voorstel was om elke week 5 in een spaarpot te steken en na een jaar heb ik waarschijnlijk zonder dat je het voelt, voldoende kapitaal om mijn apparaat aan te schaffen.
Enkele foto's met een beetje uitleg. De kunstenaars in het gezelschap van de burgemeester en enkele schepenen. Als voorzitter mocht ik even bij de burgemeester staan. Wij kennen mekaar reeds lang. Ooit zaten we samen in klas, ik vooraan en hij achteraan, of omgekeerd. Elke kunstenaar kreeg 4 panelen en kon nog een schildersezel plaatsen tussen de panelen. boven: schilderijen die sfeer scheppen en onder: schilderijen met grote juistheid en détails.
Een, dit jaar overleden lid, werd herdacht met de aanwezigheid van zijn foto en meerdere werken. figuratief heeft bij amateurs altijd wel de bovenhand. onder: hier kan je zien dat het de opening was door het karretje met glazen op de voorgrond zie je enkel beelden van mij waaronder een beeld gemaakt uit een schilderij dat eracgter staat.
Ik heb altijd horen zeggen dat het goed is, waar men de poes vind. Ik beeld breng ik jullie onze poes die haar gemak zoekt op een heerlijk plaatsje in de tuin, op zaterdag 11 oktober 2008.
in een hoekje van mijn atelier ben ik weggekropen in een zelfportret van toen ik nog een relatief jong broekje was. Ik zit verscholen achter slaapkoppen.
Of verkies je dit soort zelfportret van hoe ik mij somtijds voel als een buitenaards wezen in eigen familie en wereld.
Heb ik slecht geslapen? Vraag ik me af, elke morgen als ik nog niet helemaal wakker ben. Het antwoord is zelden neen want, ik ben een uiterst gemakkelijke en goede slaper. De enige voorwaarde die moet vervuld zijn is dat ik moe ben. Ik zet me 's avonds bij de televisie voor het nieuws en ...ja goed geraden! Nadien moet je me zelfs niet vragen wie het heeft gepresenteerd. Als ik iets doe dan doe ik dat gewoonlijk goed. Altijd (druk) bezig zijn en je slaapt vanzelf.
Eet veel fruit!
Moeder was een blij mens. Bijna altijd kon er een gulle lach af. Zelfs met nieuwjaar, juist een maand vóór voor haar dood kon ze nog lachen maar toen voelde ze reeds dat ze zou sterven.
WELKOM hoor. Om eerlijk te zijn, wil ik er op een leuke manier , er lichtjes tegenaan gaan. Ik wil hier rustig wandelen en zo, overdreven ernst en angst, van mij afschudden. Deze blog draag ik op aan een heel speciale meid die me na aan het hart ligt. Haar naam niet vernoemen zal wel het beste zijn !
Ons moeder is gestorven. Het is nog heel recent nu terwijl ik dit schrijf. Het was op één februari om dertien uur dertien van het jaar twee duizend en acht. Ik denk dat diegene die de aangifte deed een beetje bijgelovig was want op de papieren staat dertien uur vijftien. Nochthans had ons moeder iets met het cijfer dertien. Ze is geboren op een dertiende december van het jaar elf. Ze verbleef op kamer dertien en was halfweg haar dertiende jaar in het rust en verzorgings tehuis. En toen we alles regelden met de begrafenisondernemer, waren we met dertien aan tafel.
Ik hou van alle vrouwen en toch ben ik er maar eentje trouw.
Toen ik daar, bij het afscheid van moeder, in mijn tranen, bijna stond te vergaan, kreeg ik zoveeel knuffels dat ik er een beetje bang van werd. Zijn er dan zoveel vrouwen die mij graag hebben ok al heb je toch zo nu en dan een man om je hals. Wat zijn de tijden toch veranderd. Toen ons vaders stierf kregen we hooguit een hand terwijl er veel mensens ons, de kinderen gewoon over sloegen en alleen aan moeder een hand gingen geven. Toen in die tijd ging het er allemaal heel wat koeler aan toe.
Mijn atelier, dat rommelkot wordt als ik niet aan het werk ben. Beelden en beeldjes langs alle kanten, op de piano, op de rekken en kasten en aan de muren rondom rond waar geen vensters zijn, schilderijen.
Haar laatste woorden: 'Ik voel dat ik doodga en doodgaan is zo moeilijk' Dank je moeder, voor alles.
Deze uitzonderlijke bloem zie ik nog in het vaasje staan toen moeder de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis. Moeder hield van bloemen.