Voorbereidende tekst gemeenteraad 03 november 2009
In bijlagen de voorbereidende tekst voor de gemeenteraad van dinsdag 3 november die doorgaat in het gemeentehuis van Waregem en start om 19.00 uur. Bemerk punt 27. vaststellen nieuwe straatnamen: principieel goedkeuren voor verkaveling Interlin en verkaveling Kint te Beveren-Leie
Om het verslag van deze zitting te lezen klik hier.
Van een straat met huizen en pleinen in de Vrije Basisschool te Beveren-Leie
Net voor de paasvakantie van vorig schooljaar namen de leerlingen van de Vrije Basisschool afscheid van de oude speelplaats en konden directeur Stefaan Desramault en architect Dominiek Depoortere de lang verwachte verfraaiingswerken toelichten.
Er werd aan veel gedacht, enkele topprioriteiten waren o.a. meer groen, onvoorwaardelijke toegankelijkheid en veiligheid. Alle aandachtspunten werden gebundeld en dat leidde tot het idee van een straat die van de inkom langs de verschillende gebouwen zou lopen.
Nu, 7 maanden later werden de gebouwen huizen langs de straat, met een oprit of een paadje. De speelplaatsen werden meer afgebakend en zijn nu pleinen geworden. Verder werden alle drempels beperkt tot maximaal 2 cm en van de inkom tot aan het onthaal is de straat, met straatverlichting, betegeld met blindengeleidetegels. Twee schuifpoorten met klokbesturing zorgen voor de afsluitbaarheid. Ook het aandeel groen kreeg meer ruimte en op het grasveld vooraan werd een multisportveld aangelegd. Daarnaast werd de riolering ook grondig vernieuwd.
Op vrijdagavond 30 oktober was het dan zover en kon de nieuwe speelplaats plechtig geopend worden.
Eindelijk nog eens de tijd gevonden om de draad terug op te nemen en verder te gaan met het verhaal.
LANGS WEGEN EN GRACHTEN Onze tochten tussen huis en school waren wandelingen waaruit we het beste poogden te halen. Schier niemand van ons die een fiets had. Er was dus niets wat ons beletten kon op ons dooie gemak langs Gentse Baan, Kleine Heerweg en Tomberg te slenteren en de genoegens mee te grissen die voor het rapen lagen. In de lente trokken we graanstengels af om er piepers mee te maken. Het ging zo eenvoudig als wat. We nepen een eindje holle stengel af en drukten beide uiteinden ervan plat. Uit dat instrumentje konden we dan klaaglijk mekkerende tonen blazen. Ook als de tarwe naar het rijpen toeging, konden we er iets mee aanvangen. We nepen aren af, wreven ze uit tussen onze handen en bliezen op het kaf tot de graantjes blank en verlokkelijk lagen te glanzen. Heerlijk om kauwen, die tarwe vers van de stengel!
Soms ritsten we haverbellen af en wierpen -ze tegen de rug van een kameraad die voor ons uitliep. Zoveel belletjes er in zijn kiel bleven haken, zoveel kinderen hij later zou krijgen. Er was ook nog iets wat we ondernamen met een plantje wiens naam me nu niet meer te binnen schiet. Te beginnen langs onder namen we één voor één de blaadjes vast en trachtten zo onze toekomst te ondervragen. Het was ouwen, trouwen of nonneke zijn. Niemand die eraan dacht natuurlijk dat knechtebrakken maar moeilijk een onderkomen zouden vinden in ergens een vrouwenklooster. Soms poogden we daarbij nog verder in de toekomst te schouwen. Dan ging het van blaadje tot blaadje over hemel, helle, vagevuur. Het laatste blaadje bepaalde dan het persoonlijk aandeel dat we uit de vier uitersten zouden puren.
Ook het afblazen van uitgebloeide paardebloemen kon voor afleiding zorgen. De lichte zeeksla-pluisjes dreven dan bij tientallen weg op de wind. Net een vloot kleine balonnetjes. Met die zeeksla of mollesla waren we heel goed vertrouwd ten andere. Dat was prima konijnenvoer en regelmatig moesten we erop uit met emmer of zak om er een voorraadje van bijeen te garen. Naar dat zeeksla-stekken trokken we beslist onze band niet los. Je kon pijnlijke blaren op vingers en handpalmen krijgen als je een uurtje met het schilmes in de grond had zitten peuteren.
Tegen de berm langs het Kerkwegeltje groeiden braamstruiken. Die hielden we altijd goed in de gaten als het seizoen naakte. Braambezen immers waren zowat het lekkerste wat je in de vrije natuur kon vinden. Met belangstelling volgden we het opzwellen der harde groene knopjes uit de uitgebloeide witte braambloemen. Zelden echter konden we wachten tot ze blauwachtig zwart hingen te glanzen tussen de doornige takken. Als wij ze niet plukten zou een ander ze de volgende dag wellicht tussen zijn kiezen steken. Soms echter zaten een paar sappige bezen ergens in een holletje verscholen, en dan waren we de koning te rijk. Met zo weinig waren we tevreden toen.
Ook uit een doodgewoon aardappelveld viel iets te puren. Sommige aardappelstruiken immers droegen groene zaadbollen. Als je die op een spits stokje stak en krachtig zwaaide, kon je ze metersver wegwerpen. Mikken was daarbij echter niet goed mogelijk. Bij vecht- of stoeipartijen was dat werptuig dan ook zo goed als waardeloos.
Het beste seizoen was nog het najaar, als de rapen op het veld stonden. In raapkwesties waren we zo een beetje expert geworden. We kenden drommels goed het verschil tussen de kleine ronde raapjes en de lange. Daar was wel meer bijten aan die laatste soort, maar ze waren bijlange zo sappig en zo zoet niet. Geen enkele boer die het in zijn hoofd gehaald zou hebben een knorrig gezicht te zetten als we een paar van zijn rapen leenden. Het leek wel een voorrecht dat doorheen jaren en tijden gegroeid was en waaraan niet te tornen viel. Maar we moesten ze dan ook opeten! Begrijpelijk dat een boer aan het sakkeren ging als hij nauwelijks aangebeten rapen in de graskant zag liggen. Boeren hebben altijd al hartzeer gehad als ze voedsel of voer nodeloos verloren zagen gaan.
Ook onze tochten langs de Gentse Baan waren niet van plezier gespeend. Nu is die Gentse Baan een razendsnelle verkeersader geworden. Geen mens die zich erg op zijn gemak voelt als hij erover moet. Toen echter was ze nog een betrekkelijk smal kasseitje, waarop je de schaarse auto's al van verre hoorde aankomen. Aan de ene kant van de kassei lag een grintpad voor de fietsers en aan de overzij een strook losse aarde. Daarover konden paardenspannen gemakkelijk opstappen als ze van ergens zonder sleep terugkwamen.
Van aan het Deurwaarders Bos tot ongeveer aan de Belle Vue hield de Gewatbeek de Gentse Baan gezelschap. Ze lag open en bloot in een diepe geul, die slechts hier en daar door een mennegat onderbroken werd.
Op het betrekkelijk snel stromende water van de Gewatbeek konden we ledige blinkdozen (schoensmeerdozen, nvdr) laten vlotten. Als we met enkelen samen waren, maakten we er soms echte wedstrijden van. We lagen dan op onze buik boven het duikeruiteinde van een mennegat en keken in gespannen aandacht toe wiens blinkdoos (schoensmeerdoos, nvdr) het eerst te voorschijn zou komen. Daar was ook de brede diepe wal (brede gracht, veelal omheen een hoeve, nvdr) tussen de Paanderstraat en het hof van Robert De Brabandere (hofstede De Brabandere: Goed te Anzegem, op de zuidkant van de Kortrijkseweg terhoogte van de parochiekerk, nvdr). Bij warm weer konden we daar pootje-baden en even luieren onder de paar hoge populieren die er stonden. Ook aan de brede hofgracht die daar ten noorden van de Gentse Baan lag, hebben we veel tijd versleten. Vissels vangen, potshoofden (dikkopjes, nvdr) opscheppen, en op onze buik boven het glasheldere water liggen kijken naar het vele kleine leven dat over de bodem zwom en wriemelde. Soms lagen er boomstammetjes in die wal. Hout dat gebruikt zou worden als diltepersen (lange houten stokken van ongeveer 10 cm dikte, gebruikt om dwars op de bovenkant van de stalmuren te leggen en zo een deel of dilte te vormen. Daarop werden dan bundels stro gelegd. nvdr) of bij het maken van wagenstellingen. Het lag daar te wateren om zo de nodige weerstand op te doen. Op dat vlot haalden sommige maats een gevaarlijk spelletje uit. Ze trokken klompen en kousen uit en liepen op die wiebelende stammen de sloot over. Het moest vlug als de weerlicht gebeuren natuurlijk. Als ze ook maar even aarzelden, zakte het hout onder hun voeten weg en riskeerden ze een nat pak. Moesten ze dit nu hun eigen kinderen of kleinkinderen zien doen, ze zouden ze van het verschot afrossen met alles wat hun onder handen valt.
Een bijna magische aantrekkingskracht oefende het Gewat op ons uit. Het Gewat, die bescheiden vijver op het Ganzenpaneel, van waaruit de Gewatbeek vertrok voor haar lange tocht doorheen Beveren en Desselgem. Op snikhete middagen zat de halve Gemeenteschool daar bijeen. Snakkend naar wat verfrissing vooraleer de lange lome klasnamiddag aanvangen zou. Waar de beek het Gewat verliet, lag op de bodem een muurtje gemetseld dat de ene oever met de andere verbond. Dat was de Seldane. Of iets in die aard althans. Er zijn immers geen twee Bevernaars die het woord precies op dezelfde manier uitspreken. Jaren vroeger had dat muurtje tot boven de waterspiegel gereikt. Het was toen duidelijk een afdamming om de visstand in de vijver te beschermen. Er stonden zelfs ijzeren pinnen op. Blijkbaar om eventuele gegadigden de lust te ontnemen er bovenop te gaan zitten. In onze tijd echter was van dat muurtje alleen het onderstuk overgebleven. Een soort onderwaterdam, waarop we de brede beek konden doorwaden als we onze broekspijpen tot in de spriet opsloofden. Voorzichtig tastend voortschrijden was echter geboden. Als we naast het muurtje trapten, kwamen we in de bodemmodder terecht en dan was het onheil niet te overzien. Op een vrije middag was dat nog niet zo heel erg. Broek, hemd en kiel drogen immers rap genoeg in de blakende zon. Maar als we met het natte spul naar school moesten, lagen de kaarten kompleet anders. De meesters hadden het volstrekt niet begrepen op dat geploeter en geplons aan het Gewat. In dergelijke gevallen stonden ze dan ook bereidwillig met hun strengste straffen klaar. Weldra meer
De 7de Zavelputtochten, georganiseerd door de Mirakelstappers op zaterdag 24 oktober, hadden dit jaar af te rekenen met een miezerig weertje. Dat had ook zijn weerslag op de deelnemers.
De echte wandelaars waren sowieso op post maar deze keer ontbraken de gelegenheidswandelaars. Desondanks dat mochten we toch 989 deelnemers noteren, wist voorzitter Dany Malisse te vertellen. "Er was keuze tussen een wandeling van 6, 9, 12, 15, en 22 km. Deze laatste die nieuw was en langs St. Baafs-Vijve en Wielsbeke liep werd door 230 deelnemers afgestapt. De eerste deelnemers stonden om 06.00 u. reeds te trappelen om in te schrijven maar dat kon pas vanaf 08.00 u. Maar geen nood, ze vertrokken voor hun eerste wandeling, kwamen zich dan inschrijven en vertrokken voor hun tweede, vertelde Walter Vroman.
Ondanks het slechte weer waren de 35 medewerkers incl. bestuur tevreden over deze 7de editie.
Tijdens het laatste volle weekend van oktober werd ook dit jaar traditiegetrouw de Oktobertocht georganiseerd. Deze keer stonden voor de allereerste keer twee dames in voor het organiseren ervan en kreeg hij de naam van sjakosje tocht. Sinds november vorig jaar waren zij daarvoor in totaal 40 dagen op pad in de Antwerpse Kempen waar deze tweedaagse zich afspeelde. Ze dokterden er een traject van 299 km uit om te stappen, fietsen en kajakken.
De 25 ploegen (bijna 80 deelnemers) kregen deze activiteiten stap voor stap voorgeschoteld om via kompas, stafkaart, verschillende attributen hun weg te zoeken. Daarnaast staat een logistieke ploeg in voor het laden en lossen van de mountainbikes op de verschillende locaties, voor de controles aan de passages, enz. Deze unieke tocht is een uitdaging, zowel om te organiseren of er aan deel te nemen en vraagt heel wat inspanningen van de logistieke ploeg. Voor Greet Vervaeke en Claudine Goemaere is deze tocht in de sjakosje, kan de geestesvader Germain De Vlaminck terugblikken op 11 geslaagde edities en hoopt iedereen volgend jaar terug van de partij te kunnen zijn.
Greet Vervaeke en Claudine Goemaere die dit jaar instonden voor de organisatie. Deze tocht is een mijlpaal in de geschiedenis van de Oktobertocht, want 't was voor het eerst dat twee vrouwen instonden voor de organisatie.De Oktobertocht achterna Op 18 september, de avond van de inschrijving, maakte Beverse Weetjes in overleg met Greet en Claudine afspraak om de Oktobertocht een dag te volgen. Op hun advies was de zondag er het beste moment voor. Het enige wat ze toen nog niet kwijt wilden was de locatie. Pas op zaterdagmiddag 24 oktober gaven ze de nodige gegevens door om de Oktobertocht achterna te gaan.
Op zondagmorgen omstreeks 07.45 uur startte de oktobertocht voor Beverse Weetjes. Onderweg verliep alles vlot zodat we ruimschoots op tijd waren voor de eerste afspraak in Retie. Maar bij aankomst was daar in de verste verte nog geen roering te bespeuren.
In eerste instantie besloten we om op het gemak een koffie te gaan drinken. Vooraleer we echter de taverne binnengingen namen we nog even contact met Greet om te horen of het nog de moeite loonde om ons te verplaatsen. Greet wist ons te vertellen dat we gerust nog even tot in Postel konden rijden waar de meeste groepen aan het arriveren waren. De koffie werd dus uitgesteld en we trokken naar de opgegeven locatie. Onderweg hadden we het geluk om de laatste fietsende ploegen te zien aankomen en te voet naar Postel te zien vertrekken.
De laatste fietsen gingen de vrachtwagen in om in Postel terug startensklaar te zetten. Bij aankomst was de logistieke ploeg er al druk bezig met het lossen van de eerste lading. Daar was het eindpunt van de * km lange wandeling.
Na de wandeling kwam er een fietstocht van * km met eindpunt in Retie. Daar lagen de kanos klaar voor een tocht van 5,8 km op de Kleine Nete. Ook hier moesten alle fietsen terug ingeladen worden om ze in Kasterlee terug uit te laden. Vlak voor het eindpunt van deze tocht moest de kano uit het water en er aan de overkant terug in. Dat ging bij de ene al wat makkelijker dan bij de andere, maar hoe dan ook het lukte. Iedereen bereikte zonder kleerscheuren het einde, op een akkefietje na. De kano van dr Marc Bloquiaux, Hans Degreve en Jacques Desauw maakte slagzij en het drietal kwam in de Kleine Nete terecht. Gelukkig hielden ze er enkel een nat pak aan over.
Na de tocht op de Kleine Nete moesten de deelnemers terug hun stalen ros beklimmen voor een fietstocht van * .km naar de Calvarieberg in Herentals waarna er nog een wandeltocht op het programma stond. Deze werd slechts door enkele groepjes afgestapt, de overige deelnemers deden de laatste opdracht met de fiets daar het anders te lang zou uitlopen. Groepje per groepje kwamen ze uiteindelijk aan het definitieve eindpunt: Camping Floreal in Lichtaart. De logistieke ploeg zorgde ervoor dat de fietsen onder hoge druk een stortbadje kregen terwijl de deelnemers voor een deugddoende douche op de camping terecht konden.
Toen iedereen fris en monter in de taverne aanwezig was en voorzien van een natje, was het de beurt aan Greet en Claudine en geestesvader Germain om een woordje te placeren ( hier in 't kort weergegeven). Om 19.00 uur werd het tijd voor een warme maaltijd. Tijd ook voor Beverse Weetjes om de terugreis aan te vatten. De bus arriveerde omstreeks 23.00 uur in Beveren-Leie, het einde van de 11de Oktobertocht.
Op zaterdag 3 april 2010 vindt samen met het muziekfestival Job*Rock een uitgebreide jobbeurs plaats in de foyer van Waregem Expo. De jobbeurs is een samenwerking tussen Job*Rock, de Werkwinkel/VDAB en Vlan.be/Streekpersoneel. Er worden in totaal 25 standhouders verwacht. De eerste standhouders hebben nu reeds ingetekend voor deelname. Bedrijven die interesse hebben om deel te nemen, kunnen contact opnemen met de organisatoren via info@jobrock.be of 0499/27.65.55