Terug goed nieuws over 'onze' brug. De aansluitingen op de aanloopstroken zijn volbracht. De brug is een ...brug aan het worden. Het is een serieuze lengte want de twee zijstukken hebben bijna dezelfde afmetingen als de middenste. Zolang de verbinding niet gemaakt is verkijkt men zich daar op. Zo te zien 'zit men goed' voor na de winterstop er terug tegenaan te gaan zodat men zo vlug mogelijk de brug in dienst kan nemen. Het water blijft een probleem. Nog steeds zakt men tot de enkels in de modder. Daar kan men geen asfalt op gieten denk ik. Maar ja, zover zijn we nog niet. Het moet daar vorige week koud geweest zijn met die snijdende wind  om die langsliggers te plaatsen.

     
  De aansluiting met de oprijstroken is er                     De brug wordt een echte brug nu

     
           Hierboven zullen we dan rijden                                    Langer dan we dachten 



                              


                        

Brrrr. Het is koud en men moet moeite doen om uit zijn luie zetel te komen. Maar in de winter is de natuur ook prachtig en ik wil u toch enkele foto's niet onthouden van onze wandeling hier in Eeklo.

   


               


           

De firma Bostoen is gestart met de voorbereidingswerken om een nieuwe wijk te bouwen in Ghevers hier in Eeklo. Een paar weken geleden hebben ze bodemonderzoeken gedaan. Dat gebeurde met heel speciale wagentjes. Ze hebben nu ook het huis afgebroken op de Roze waar een toegangsweg komt naar de wijk.  

  
   Hiermee deden ze het bodemonderzoek                 Het huis aan de Roze (ligt nu al plat) 


                 
                                       Hier komen later dan de nieuwe huizen

wordt een nieuwe  HAAN  op de Eeklose kerktoren geplaatst. Dit zal dan het begin zijn van de afwerking van de toren. De foto's zijn van enkele minuten voordat de haan gezegend werd in de kerk. Toch wel een historisch moment in de renovatie van de kerktoren.

   

Een paar dagen geleden zijn we nog eens naar de brug (in wording) gereden om de laatste stand van zaken te bekijken. Er wordt onder moeilijke omstandigheden heel hard gewerkt. Alles is herschapen in een grote modderpoel en het is geen pretje om daar iets in te doen. Ook aan het middenstuk wordt er verder gewerkt om de aansluiting met de zijstukken voor te bereiden. Vóór de zijstukken worden er afboordingen geplaatst. Er kwam juist een vrachtwagen (met 6 wiel tractie) grond storten en de chauffeur heeft toeren moeten uithalen om toch maar op de juiste plaats te kunnen komen. Water, de eeuwige vijand van bouwwerken.

   
       Na veel moeite op de juiste plaats                       Vers gegoten zijstuk (let op het water)

   
          De nieuwe peilers zijn gegoten                              De juist aangelegde afboording

  
          Hier moet de verbinding komen                                      Hoog maar niet droog

Het was al een tijdje geleden dat we nog eens op bezoek waren bij opnames van  Blokken. Dit is het toch wel bekende één programma die iedere weekdag om 18.30 uur wordt uitgezonden. De onvolprezen presentator Ben Crabbé  slaagde er toch maar weer in om de opnames in een ontspannen sfeer te laten verlopen. Na de opnames ging ik een kijkje nemen naar de desk waar de kandidaten de knoppen bedienen. Wel veel hebben ze er niet. Bekijk de foto's maar eens. Maar ja, achteraf bekeken hebben ze er ook niet meer nodig......

   
             De desk van Ben Crabbé                           De desk voor de kandidaten(nu in 't rood)

   
  De 4 knopjes en scherm van de kandidaten              De immer vriendelijke Ben Crabbé

Aan het gebouw van de Colruyt gaat het goed vooruit. Binnenkort begint men aan de vloer. Maar het mindere nieuws is dat begin volgend jaar de winkel voor een paar maanden gesloten wordt. Ook in de bestaande winkel zouden er grondige veranderingen komen en om de werken niet op te houden wordt de winkel tijdelijk gesloten. 

                   
                      

maar wel een hond(je). Dit zagen we op de wielerwedstrijd t.g.v. de huldiging van Roger De Vlaeminck. Mooi gevonden van deze mensen. Dit beestje liet hem gewillig overal ronddragen en had nergens last van. Deze mensen zijn duidelijk dierenvrienden.

                      

Hier dan het tweede deel van "mijn auto's".

Eerst wil ik beginnen met een auto die er feitelijk in het eerste deel moest bijgestaan hebben. Een MG A. Daar heb ik ook nog aan gewerkt en deze wagen rijdt nu nog rond in Eeklo. Onlangs zag ik hem nog staan en hij is zeer goed onderhouden want hij blinkt als nieuw. De eigenaar was hem trouwens juist aan het wassen.

  
            Prachtmachientje in zijn tijd                         Zo zagen de folders er uit vroeger

Toen we eind '68 de Westakkers te Haasdonk verlieten zat ons jaar legerdienst er op. Voor mij een heel goed jaar want ik mocht in de garage werken (het was een logistieke groepering) en we bleven in België en zo waren we ieder weekend thuis.
Na een paar maanden zag ik een advertentie waarbij men een mekanieker vroeg in de Fiat garage in Waarschoot. Ik ging mij aanbieden en dat was direkt geklonken. De volgende maandag mocht ik al beginnen.
Hier kwam ik dan terecht bij de hr.en mevr.  Marcel Permentier  die ik trouw bleef tot 1990 de moment dat  Marcel  met pensioen ging. Over deze periode zou ik veel kunnen vertellen maar dat ga ik hier niet doen. Alleen dat  Marcel en zijn vrouw  prachtbazen waren. Het moest goed zijn maar waar het eigenlijk om gaat is dat zij 'mens' waren. In al die lange jaren heb ik nooit een 'scheef ' woord gekregen en heb ik nooit iets gevraagd dat ik niet kreeg. Ook werden we ieder jaar op St.Elooi getrakteerd met een etentje. Iets wat ik daarna nooit meer heb meegemaakt.
Ook mag ik hier toch onze verkopers niet vergeten, Freddy Ongenaet en Rik Schmitt, waar ik vele jaren op een heel aangename manier heb mee samengewerkt. Jammer genoeg is Freddy er niet meer bij.
Fiat was in die tijd een vooruitstrevend merk, zowel wat de lijn van de auto als het mekaniek betreft, en ik ga hier nu niet alle types die ze door de jaren heen gemaakt hebben opnoemen maar toen ik daar begon waren de 1100, 500, 600 en 850 de populairste modellen. Mechanisch waren ze echter stilletjesaan aan het verouderen. De 1100 was nog met de motor voorin en met                   achterwielaandrijving. De kracht van de motor werd naar de achterwielen gestuurd via een cardanas. Bij de andere drie zat de motor achterin en dreef de achterwielen aan.
Bij de 500 was de motor luchtgekoeld. Het was een heel 'simpel' autootje met zelfs het dashbord in metaal en in dezelfde kleur als de auto. Ook typisch waren de twee hendeltjes tussen de voorzetels. Het ene was de starter, het andere de choke. Tegenwoordig is nu ook Fiat op de retro-toer en laat nu juist de nieuwe 500 auto van het jaar 2008 zijn.

  
      Zo zag 'het bolhoedje' er vroeger uit                                 Auto van het jaar 2008

Na enkele maanden met de fiets gepeddeld te hebben vond ik het tijd om mij een auto aan te schaffen. Het werd een tweedehandse 850. In het lichtblauw maar verder zonder enige noembare accessoires.

  Zo zag het er ongeveer uit       

Enkele jaren later kocht ik mijn eerste nieuwe auto. Een Fiat 128 Rally. Aan deze auto zou ik heel veel plezier beleven. De 128 was ook een hele ommekeer bij Fiat op mechanisch gebied. Het concept  alles achterin werd overboord gegooid en er werd resoluut gekozen voor alles voorin. Motor dwars voorin met de versnellingsbak naast de motor, voorwielaandrijving, Mc Pherson vering vooraan, schijfremmen op de voorwielen, ventilator apart aan de radiator en elektrisch aangedreven, motor met één bovenliggende nokkenas met tandriem aandrijving enz. Allemaal nieuwe dingen waar we toch eens de ogen van opentrokken toen we dat voor de eerste keer zagen.

   
                De 'gewone' Fiat 128                                                  De rally versie

Zoals men op de foto's kan zien was de Rally sportiever uitgerust dan de gewone 128. Een 1300 cc motor met  dubbele Weber carburator, verstralers en mooie magnesium velgen. Ook binnenin waren er aanpassingen. Lederen sportieve zetels, toerenteller, olietemperatuurmeter, lederen sportstuur, hoofdsteunen (nieuw toen), lederen pook en nog wel een paar andere dingen die ik nu vergeten ben. Ook moet ge eens letten op de banden. Dat waren toen extra brede banden!!! Pirelli  kwam met serie 70  banden uit en dat was fantastish (toen).
Zelf had ik ook een paar aanpassingen gedaan. De uitlaat was voorzien van 2 'potten'. De laatste haalde ik er uit en had zelf een buis gemaakt die ik er tussen stak. Zo maakte de motor een zalig geluid. Ook de luchtfilter haalde ik eruit en zo kon je bij het gasgeven de motor mooi horen "slurpen". Nu met de moderne technieken (geen carburator maar elektronische injectie) hoort men dat niet meer.
Bij zijn grote modellen bleef Fiat bij het oude concept met motor vooraan en achterwiel aangedreven. Bij de 132 was dat nog zo en het zou pas bij de Croma zijn dat men er van afstapt. Maar de motoren waren modern en met 2 bovenliggende nokkenassen, ook aangedreven door een riem, en elektronische ontsteking zat men voor vele jaren goed. Bij de ontsteking waren de kontaktpunten (visplatinees) verdwenen en ook op gebied van onderhoud ging men met grote stappen vooruit. Eerst moest men iedere 1.500 km binnen komen voor olieverversing en alle 10.000 km voor groot onderhoud waar dan alles moest vervangen worden. Bougies, 'visplatinees', oliefilter, luchtfilter. Bij de eerste schijfremmen kon men ook maar een 20.000 km doen met dezelfde blokjes. Het veranderde snel naar 2.500 km en kort daarna 5.000 km. Dan ging het over 7.500 km naar 10.000km maar dan was het iedere keer 'groot onderhoud'. Nu is 30.000 km de doodgewoonste zaak om olie te wisselen. Bougies en luchtfilter blijven 60.000 km zitten. De oliefilter wordt bij iedere oliewissel nu vervangen.
Ook was de opgang van de diesels niet te stuiten en hier is Fiat ietsje te laat op de trein gesprongen maar deed daarna verwoede pogingen om hun achterstand in te halen.   

                        

Ook op sportief vlak liet Fiat zich niet onbetuigd en menig succes was weggelegd voor deze 131 of  Mirafiori. Het was echter pas toen Fiat en Lancia gingen samenwerken dat de grootste sportieve triomfen zouden komen.
Zo beste lezer. Hier ga ik het tweede hoofdstuk afsluiten want over deze periode in mijn leven kan ik een heel boek vullen. Maar het moet voor jullie nog een beetje boeiend blijven om te lezen.