Hier in Eeklo zijn er twee watertorens. Een 'oude' en een 'nieuwe'. De oude kan je hier iets verder zien bij 'het kunstwerk'. De nieuwe, die er nu toch ook al verscheidene jaren staat, is toch wel een opmerkelijk gebouw. Men passeert daar regelmatig met de auto maar hij staat een eindje van de baan en men kijkt daar niet meer naar. Verleden week passeerde ik daar met de fiets en ben eens blijven stilstaan. Het is toch ook een imponerend gebouw. Met een ietwat rare opbouw, het smalste deel onderaan, is dit toch geen 'gewone' watertoren. Er zijn zo verschillende dingen die ik nu terug ontdek.

In de B.L.Pussemierstraat hier in Eeklo is er een chocoladefabriek Cavalier. Die is nu aan een serieuze uitbreiding bezig. Men kan dat niet zien vanuit de Pussemierstraat maar achter de nu bestaande gebouwen is men bezig met een nieuwe loods te bouwen. Hopelijk komt dit de werkgelegenheid ten goede.

   
         Hier komt de nieuwe bouw                                Met die panelen gaat het vlug vooruit

   
             Op een paar dagen tijd                                              is men al redelijk hoog

Gisteren was men bezig met de aanloopstroken te gieten met 'droogbeton' zoals ze mij gezegd hebben. Met 12 vrachtwagens rijden ze op en af. Ze moeten wel een half uur rijden maar door de grote hoeveelheid vrachtwagens is de wachttijd niet zo lang. Nu moet alles, ook bovenop de brug, geasfalteerd worden om het waterdicht te maken. Dat zal nog een tijdrovende bezigheid zijn.

    
     Het aanvoeren van de droogbeton                               Opentrekken en plat strijken


   
   Hier ziet men de dikte van de laag beton                 Afboording nog in de bekisting 



                              
                           Allereerste foto van boven op de brug (kant naar De Teut)

Bij een wandeling zondagnamiddag zagen we krokusjes en paaslelies in volle bloei. Vroeger had ik daar allemaal geen tijd voor. Werken, werken, alles voor het werk. Nu geniet ik van al die kleine dingen. Prachtig gewoon.

    
                Mooi werk van de natuur                                           Een fier krokusje

   
                 Nog eventjes wachten                                            Paaslelie in volle bloei

Gisteren kwam het bericht dat  Paul Frère overleden is op 91 jarige leeftijd. Hier wil ik toch eventjes bij stiltaan want de formule1 verliest een icoon. De Belg nam tussen 1952 en 1956 deel aan elf Grote Prijzen. Zijn beste resultaat was een tweede plaats tijdens de Gote Pijs van België in 1956. Zijn Engelse ploegmaat bij Ferrari, Peter Collins won die dag. Frère werd dat jaar zevende in de WK eindstand, ver achter de legendarische wereldkampioen Juan Manuel Fangio. Ook in de uithoudingswedstrijden stond onze landgenoot zijn mannetje. Zo won hij in 1960 in een Ferrari de 24 Uren van Le Mans. Hij werd ook twee maal tweede (1955 en 1959).

     
   Tijdens de 24 uren van Le Mans
                                                                                        Hier met Enzo Ferrari

Voor het 5e en 6e studiejaar mochten we naar de nieuwe broederschool. Waar we deel uitmaakten van de 'grote mannen' en ons direkt goed voelden bij de 'ouderen'. Ik weet niet door welke veranderingen het kwam maar het 6e jaar moesten we niet meer doen en mochten na het 5e direkt naar de "grote" school wat bij mij dan het PTI zou worden. Waarover later wel iets meer. 

                       

Zoals je op de foto kunt zien zijn deze gebouwen waarschijnlijk ouder dan die van de 'oude' broederschool. Ook hier zijn de schoolactiviteiten gestopt en weet ik ook niet wat er hier verder gebeurd. Het was hier in de eerste klas op uw rechtse kant waar ik bij broeder Cornelius, een grote magere man, de lessen volgde. Deze broeder werd echter in de loop van het schooljaar ziek en vervangen door broeder Concordius. Dit was een kleine dikkerd maar minzame man. Je mocht echter niet proberen van met zijn voeten te spelen maar dan kon hij kwaad worden.

Toen we nog heel jong waren gingen we naar de Broederschool  hier in Eeklo. Tot het vierde studiejaar waren we daar 'te gast'. We hadden twee broederscholen. Een oude en een nieuwe. Nochtans waren beide schoolgebouwen oud maar men maakte zo het onderscheid. In de oude waren het de kleintjes en in de nieuwe de grotere 'mannen' die daar school liepen. Het is al vele jaren dat er daar geen school meer is. Waarvoor de gebouwen nu gebruikt worden weet ik zelfs niet.

                        

Daar in het eerste klaslokaal aan de linkse kant heb ik twee jaar 'studie' gedaan. Telkens bij meester Van Hauwenhuyse waar ik mij nog heel veel kan van herinneren. Ik zat aan de deur en als er geklopt werd moest ik de deur open doen en groeten. Zo een haakse beweging met de arm en de wijs-en middenvinger omhoog. Zo ging dat in die tijd.

Er wordt hard gewerkt in  Ghevers  waar binnen zekere tijd een 70 tal gezinnen hun eigen huisje zullen kunnen betrekken. Het zijn nog altijd de grondwerken die bezig zijn. Er komt daar het een en ander bij kijken vooraleer men kan denken aan huizen bouwen.

                        

Aan het Eeklose administratief centrum zijn de mannen van de technische dienst bezig al de hagen en het groen te verwijderen. Het gebouw staat nu helemaal "bloot" en niet meer weggestoken achter het te hoge groen. Het ziet er nu wel toegankelijker uit en meer uitnodigend om er eens binnen te gaan. Er komt uiteraard nieuw groen die het zicht op het gebouw zal vrijlaten. De heropfrissing van ons Eeklo gaat verder.

                         
                                    Nu ziet men het gebouw eindelijk goed staan

Nu wordt er heel hard gewerkt aan de brug. Zowel boven als onder, de aanloopstroken en ook naast de brug wordt er nu volop voor de afwerking gezorgd. Volgens de laatste gegevens zou de brug half april klaar zijn.

    
  Naast de aanloopstrook wordt ook gewerkt                 de grond wordt daar weggenomen

   
      Stelselmatig verhogen van de oprit                      Laatste plaatsen worden toegegoten

    
           Afslaan zal niet meer kunnen                     Klaarmaken voor het gieten v/d afboording 


                   
                                                         Wegdek volledig gegoten

Waarschijnlijk zitten ze nu in de eindfase met het bouwen van de brug. De aanloopstrook wordt stelselmatig verhoogd en men is begonnen met het wegdek te gieten. Via een speciale "slurf" wordt uit een betonmixer de specie naar boven gespoten en uitgesmeerd op het wegdek. Men is al iets optimistischer als men vraagt hoe lang het nog zal duren maar het blijft spannend om te zien als de brug tegen eind maart zal klaar zijn.

     
        Het opvoeren van de aanloopstrook                                      "de slurf"

     
                     De helft is al gegoten                                   Dit is nog maar de eerste laag

Aan de Colruyt  is het echt niet te doen. Wat men daar allemaal uitsteekt is niet bij te houden. Alleen de muren staan nog recht. Al de rest is opengebroken. Er zouden buizen gestoken worden om de wateroverlast in de aanpalende straten op te lossen (vandaar de dikke buizen).

                             
                            Aan de voorkant is de parking op bepaalde plaatsen terug dicht



                           
                               Aan de achterkant moeten nog veel buizen in  de grond

Een paar weken vroeger dan verwacht kregen we gisteren de telefoon dat Guus geboren was. Hierbij dan de eerste foto's een vijftal uur na de geboorte.

    
            De allereerste foto van Guus                             Knusjes in de armen van mama

    
                  Koen, Guus en Stephanie                   Nog een beetje onwennig maar het lukt wel

De veranderingen aan de brug zijn van op de grond niet te merken. Maar denk niet dat men niet verder werkt. Waar het wegdek moet komen ligt het nu helemaal dicht en is er al beton gegoten. De zijkanten langs de baan lijken me al ver afgewerkt want het water stroomt nu langs daar al weg. Men zegt dat einde maart nipt zal zijn maar dat het niet veel langer zal duren.   


                     
                          Van buitenaf geen spectaculaire veranderingen meer


                    
                                           Veel kilo's betonijzer ondergegoten

Ze laten er geen gras overgroeien hier in Ghevers. Er zijn al afvoerbuizen toegekomen en de banen zijn getrokken. Toch een hele onderneming om alles goed uit te meten en te maken dat alles op de juiste plaats zit.

                                                         DROOMAUTO'S


Iedere man die een beetjes met auto's bezig is heeft in zijn achterhoofd wel ergens een  droomauto zitten. Om hier nu de enige en echte auto uit te halen kan ik niet. De auto's en ook mijn smaak zijn al veranderd. Toch zijn  Ferrari, Porsche en Aston Martin wel mijn grootse favorieten. Al zijn Lamborghini, Maserati, Lotus en andere Jaguars zeker niet te versmaden.
Einde de jaren 70 kwam Ferrari op de proppen met de Testa Rossa. Dat was in die tijd een prachtige auto waarbij men gemakkelijk kon wegdromen en zijn fantasie de vrije loop liet gaan. Zelfs nu nog mogen er veel moderne wagens qua lijn en vermogen nog niet naast de Testa Rossa staan. Heden ten dage maakt Ferrari  nog steeds hele mooie auto's die door veel autoliefhebbers als niet te evenaren beschouwd worden.

                         


Op de tweede plaats komt (bij mij dan)  Porsche. Alleen al het feit dat zij niet van het oude concept (alles achteraan) willen afwijken en door de jaren heen de auto hebben ontwikkeld tot een rasechte sportwagen. De Porsche wordt in het autojargon wel eens een hoer van een auto genoemd. Door het 'alles achterin' principe en de vele pk's gaat de auto nogal gemakkelijk 'uitbreken' achteraan en doet hij dingen die de chauffeur niet altijd wil. De auto rijdt met u, gij niet met de auto. Men moet al een degelijke piloot zijn om met zulke sportwagens vlot te kunnen rijden. Met de elektronische stabiliteitscontrole die heden te dage al op veel wagens gemonteerd wordt is het allemaal iets gemakkelijker geworden maar toch. Met een  Porsche rijden blijft moeilijk.

  


Na de Italiaanse furie en de Duitse degelijkheid is de Engelse  Aston Martin  toch ook een buitenbeentje. De meeste mensen kennen het merk door de James Bond films waarin de wagen soms wel een redelijke rol speelde. De nieuwe wagens zijn natuurlijk niet meer zoals in de films en de laatste jaren maken ze zelfs heeeeeel mooi auto's.

                        


Om af te sluiten nog dit. Graag zou ik toch ooit nog eens met eentje van die wagens rijden. Maar ja, het is er nog nooit van gekomen en nu zal het waarschijnlijk te laat zijn. Maar treuren doen we niet. Alleen het bekijken van foto's van deze 'karren' maakt ons blij.