Koning winter

   NIMF OF SCHOONHEIDSKONINGIN

               Mijn hart stond op, en voelde zich innig verliefd en blij
De vlinders in mijn buik schoven alles vrolijk opzij
Ik de slaaf van Poëzie en taal;
Vergeleken met de knapste Nimf of schoonheidskoningin,
vond de rijkst en best gevulde dis al schraal!

              Een grote liefde bloeide op in beider leven.
Een wil om onze liefde heel intens en onstuimig te beleven!
Zonder angst voor Gezag, normen en vrezen!
Niet voor iets wat bij ons zo eerlijk zuiver en onstuimig brandt

              Mijn liefste ik wil alles in ons leven samen met je delen
Veel Zon, zwier en liefde wil ik je geven!
Pijn en verdriet zal ik met je delen zonder vrezen!
Ik zal na praten veel van je streken kunnen vergeven

Het intense verlangen naar elkaar maakt ons,
Tot een heel gelukkige Diamantenpaar!

auteur: Adrie.ã

Mensen doen vaak iets, maar weten vaak niet waarom.
Ik zie hen vaak doen, te zitten, te wikken en te wegen.
Hoe zij steeds toch het meest uit het leven hebben gekregen.
Ik zie ze schrijven in gedachten, in hun woorden als weefsels,
die nu geen hart meer kunnen en konden bereiken of doorbreken!

Zij zien nu het leven langs hun heen gaan en zien niet om,
hoe hun dierbaarste herinneringen langzaam,
als hun foto’s in hun Album verbleken!
Hopen en verlangen of er weer niet iets of iemand komt.
Dan zie en voel ik hun hartjes soms van blijdschap weer bewegen.
En dan stil in hun bedjes gelegen…………………….
en als er dan weer wat komt, 
dan houden zij zich dom!
Dan kijken ze met een paar onschuldige ogen.
Willen niet, maar willen wel, en blozen…….
’t Leven zegt hun dan………
zo ik draai me weer om....
Ze geven elkaar zo even, maar wat droogjes,
een paar schalkse knipoogjes en schuinweg,
een paar vriendelijke plaagstootjes.
‘O mensen lief, zijn zij nu zo dom!
Het leven is echt heel snel om!
Loopt als water tussen je vingers door!
auteur: Adrie.©

             
Het rugzakje

Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbaar rugzakje mee
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen
Een verzameling met wel en wee

Ieder draagt zijn/haar eigen rugzak
Niemand die hem van je overneemt
En je hoeft ook niet te vrezen
Dat een dief hem ooit ontvreemdt

Soms is de rugzak haast niet te dragen
Maar soms ook vederlicht
Dan blijft er wat ruimte over
Maar dikwijls kan hij haast niet dicht.

Kijk je in een verloren uurtje
heel de inhoud nog eens door
laat vaker iets uit verdwijnen,
wat zijn waarde reeds verloor.

En zo ga het door de jaren
Je pakt iets op en gooit iets weg
Soms gebeurt dit vanzelfsprekend
Maar vaak ook na veel overleg.

Langzaam wordt de rugzak leger
De levensmiddag gaat voobij
En bij het vallen van de avond
Werpt men het meest der last opzij

Maar er blijft nog wat van waarde
wat je koestert en behoud!
Al schijnen het soms kleinigheden
met zijn herinneringen, meer waard dan goud.
En als je je eigen rugzak
met veel liefde weer laat vullen
Valt het dragen je heel wat lichter
Omdat de liefde je dan helpen gaat.

Adrie